Sinds ik niet meer in Oosterbeek woon, wandel ik er ook minder. Reden om het weer eens op te zoeken. Ik start vanaf de Schelmse weg … zo heb ik het sjouwen door het heuvelige landschap al direct in het begin … nog voor de Groene bedstee en kan ik over wat vlakker terrein terug naar de parkeerplaats lopen.

Het Landgoed Mariënborn (later Mariëndaal) ligt tussen Arnhem en Oosterbeek en wordt grofweg begrensd door de Schelmseweg, de Amsterdamseweg en de spoorlijn Utrecht-Arnhem. Maar het begon ooit in 1392 als klooster voor monniken die behoorden tot de Augustijner orde. Het stond waarschijnlijk niet op exact dezelfde plaats als het tegenwoordige landhuis maar het lijkt erop dat het landhuis wel is gebouwd op een deel van de fundamenten van de kloostermuur. De monniken en kloosterlingen legden zich voornamelijk toe op wetenschap en landbouw.
Uit het klooster ontstaat een aantal landgoederen die tegenwoordig tezamen ‘Mariënborn’ worden genoemd. Na veel verervingen koopt Stichting Het Geldersch Landschap het landgoed in 1936 en kunnen wij nu heerlijk wandelen in dit prachtige gebied.

S.K. Thoden van Velzen heeft trouwens in 1863 een prachtig gedicht over dit landgoed geschreven.

Het wordt een wandeling met nevelige doorkijkjes. Ik start hoog en loop over 3 van de 6 landgoederen – Mariëndaal, Boschveld en Lichtenbeek. Meteen de stokken er maar bij. Het is glibberig door blad, modder en sommige steile paadjes. Het eerste historische stuk komt in zicht – de Stenen tafel –
“Het klooster wordt uiteindelijk met de grond gelijkgemaakt en de stenen worden gebruikt om de stadswallen van Arnhem te versterken. Een paar grafstenen blijven bewaard en eentje wordt picknicktafel … volgens een boek al sinds 1879. Je kunt er duidelijk een afbeelding van een kelk in zien. Christelijke priestergraven zijn herkenbaar aan op de steen afgebeelde symbolen zoals o.a een kelk. Ook denk ik het woord nuntius te zien en dat staat dan voor een pauselijke vertegenwoordiger. Niet zomaar een kloosterling dus.“
… voordat ik de eerste steilte naar beneden neem.
Dan even de hoek om om iets verder de Groene Bedstee te beklimmen om aan het eind uit te komen bij de spreng van de Slijpbeek die met vertakkingen door het landschap slingert.

Ik wil naar de Christuskoepel …
“een cadeau van mevr. P.J.M. de Bruijn-Van Lede, eigenaresse van villa Dreyerheide in Oosterbeek die in 1938 zo in de ban raakte van de oproep van Koningin Wilhelmina om met ‘morele en geestelijke herbewapening’ een tegenwicht te bieden aan de fascistische en communistische ideologieën die in opkomst waren. De Christuskoepel was een anoniem geschenk van haar aan het landgoed Mariëndaal.”
… en dat vergt weer enig klimwerk.

Naar beneden is het weer uitkijken om niet in de blubber uit te glijden, het aangelegde zigzagpad loopt ook niet echt lekker – het voelt alsof de trottoirbanden aan de zijkant aan het verzakken zijn – en ik ben blij als ik weer op het grote pad ben waar net een moderne trein over het oude tunneltje (geopend 1843) raast.

En dan sta ik op de plek waar ooit het klooster stond.
Bron: glk.nl
Mariëndaal, ook Mariënborn of Fontijne-klooster genaamd, is gesticht door Johannes van Kempen, de broer van Thomas a Kempis, op ter beschikking gestelde grond door een rijke Arnhemmer, Wijnant van Arnhem. Het klooster was een dochterklooster van het klooster Windesheim in Zwolle en de monniken leefden er volgens de overtuiging van de Moderne Devotie en de leer van Augustinus.
Via een app kan ik door de poorten kijken voor een indruk van het klooster destijds en nu er toch een bankje voor mijn neus staat kan ik ook wel even een rustpauze inlassen.

Als het weer tijd is om verder te gaan, ga ik iets verder linksaf, loop ik langs de ijskelder (2e helft 19e eeuw) waar tijdens de slag om Arnhem 12 mensen een veilig heenkomen zochten en loop ik na een laatste blik op de Groene Bedstee het volgende landgoed op.

Dit landgoed brengt me langs en over begraafplaatsen … een historische zoals een grafheuvel, een natuurbegraafplaats, een gewone begraafplaats, de Airborne Begraafplaats én het ‘Air Despatch Memorial’ dat is opgericht ter nagedachtenis aan 79 leden van het Air Despatch Squadron die gedurende de Slag om Arnhem – tussen 17 en 25 september 1944 – omkwamen tijdens het bevoorraden van de 1ste Airborne Divisie.

Aan de achterkant van het Britse ereveld loop ik Landgoed Lichtenbeek op. Nummer 3 … wat een modder. Al gauw nodigt een bankje mij uit voor een gedwongen rustpauze! 😉😉
Het is even wennen maar als ik het – dat pauzeren dan hé – maar vaak genoeg doe, went het ook wel.

Het is hier een gezonde omgeving aan de mossen te zien …

En dan op voor de laatste kilometers … de parkeerplaats is al snel weer in ’t zicht.
Net geen 6 km, voelt als 10 door de hoogtemeters want ik heb wel 100 meter geklommen.

En die regen?
Nou … die viel wel mee.
Het miezerde.