Om 06.40 uur word ik afgezet door dochter en schoonzoon op het verzamelpunt in Arnhem. De koffers de bus in, een knuffel, een laatste zwaai en dan op naar Zeeland waar de bus al klaar staat voor onze reis naar Nieheim. Het is even een gedrang van oude mensen met rollators die allemaal als eerste hun koffers en rollend hulpmiddel het bagageruim in willen hebben. Eenmaal in de bus schat ik een gemiddelde leeftijd in van 80 jaar … en dat blijkt later ook te kloppen.
Het eerste wat we horen is dat de reis aangepast zal worden en dat we eerst naar het hotel gaan. Na een paar uur rijden door een grauwe, dichte mist – die al die dagen bijna niet zal verdwijnen – komen we aan op onze bestemming.

De koffers blijven in de bus want de lunch staat al klaar. Daarna door naar het historische Höxter waar we wat rondwandelen over de gezellige kerstmarkt maar door de nattigheid al snel ons heil zoeken in een gezellige konditorei. “We” zijn de Brabantse Else en de Vlaamse Henriette. We hebben elkaar al snel gevonden en zullen alle dagen met elkaar optrekken.

Dan de eerste tegenvaller … geen bezoek aan de Abdij van Corvey ooit gebouwd in 815. Heel jammer want daar keek ik zo naar uit … wel rijden we er langs.

Door naar het hotel waar de mensen die een 1-persoonskamer als eerste de bus uit mogen stappen … je krijgt zoiets van “alle ogen zijn gericht op kwatta!”. Wij drieën staan dan ook als eerste in het hotel. Er zijn wel veel meer alleenstaanden maar die zijn met een vriendin of zus en delen een kamer. De kamer is prima. Eenvoudig maar alles is er … al zal het eenpersoons bed even wennen zijn.

Om half 7 worden we beneden aan het diner verwacht. We hebben al meteen een gezellige tafel. Het enige waar ik – en een paar anderen met een gehoorversterker – last van hebben is de enorme herrie. Vergelijk het met een kippenhok … kakelende hennen. Ik haal mijn hoorhulpjes er uit en ze komen er pas weer thuis in.

Op tijd naar boven … ik heb het wel gehad.