Wat een wandeling gisteren … ik maakte van alles mee. De bedoeling was een wandeling waarvan mijn lijf zou zeggen “dat voelt goed”. En waar ga je dan naartoe als je je hoofd leeg wil maken en een vrije vlucht wil creëren voor de opgebouwde muizenissen van de afgelopen tijd … uitwaaien langs de Rijn, lopen door de uiterwaarden van Wageningen. Als ik hem dan voor de broodnodige variatie tegengesteld loop met een stukje Wagenings Wijngoed wordt het een heuse wandeling die mee kan tellen voor de kilometers.
Als ik opsta twijfel ik of ik zal gaan. Stram, slecht geslapen – beelden van 11 jaar geleden van Will zijn laatste dagen plaagden me – en alles doet pijn. Spierpijn … maar waarvan???? Na 2 koppen koffie besluit ik me toch aan de afspraak met mijzelf te houden … niets uit te stellen. Dus aankleden, extra koffie zetten, ontbijt inpakken en en wegwezen.
Bijna in file rij ik richting Wageningen. Iedereen die aan mijn kant van het startpunt van de Airborne wandeltocht woont en boodschappen wil doen ontvlucht Oosterbeek richting Renkum en Wageningen. Wandelaars die wel willen wandelen maar niet de Airborne komen dus ook hierheen … blijkbaar. Gelukkig kan ik halverwege afhaken om de Wageningse Berg op te rijden. Voor het hotel is altijd een parkeerplekje te vinden en eenmaal opgetuigd met rugzak, mobiel en camera loop ik via bos en weg naar beneden richting de wijngaard. Het is wat nevelig maar dat zie ik later pas goed op de foto’s.
En dan vallen me de eerste bijzonderheden op … en dat is merkwaardig want normaal valt mij nooit iets op. Het is pas ca 08.30 uur hé!
Er staan 2 auto’s aan weerskanten van de weg. Mijn blik valt erop vanwege de felle verlichting. In beide voertuigen een man, een lopende motor, allebei aan de telefoon en … naar elkaar kijkend. Even later rijdt nr 1 weg, nr 2 draait om en rijdt er achteraan.
Zouden ze en afspraakje hebben?😂😂
Iets verder komt een vrouw van een jaar of 50 aangereden op de fiets. Ze valt me op omdat ze een knalrood veel te dik jack aan heeft, weifelend haar fiets tegen een hek zet, spiedend om zich heen kijkt, geen tas of rugzak bij zich geeft en na het neerzetten van haar fiets met forse stappen doelbewust het pad op loopt waar in de verte een man in een rood jack met een hond staat te dralen. En laat ik ze nou ook nog op de foto hebben … ze gaan op in de groep mensen met honden waar ik een foto wilde maken. Eerlijk gezegd let ik er niet zo goed op totdat ik ze een paar bospaden verder hand in hand zie lopen.
Oei!!! Ook een afspraakje??😂😂
Maar goed … mijn zaken niet.
Ik loop langs de wijngaard die pas om half 1 opengaat voor bezoek, noteer de datum van het oogstfeest – 21 september 2025/14:00 tot 18:00 uur – en loop richting het Arboretum Belmonte waar ik geen bloeiende planten, heesters of bomen tegenkom maar wel een overdaad aan groen.
Aan het eind kom ik uit bij de Holle weg. De steile weg naar beneden laat ik voor wat ie is … ik volg het pad er naast. Blijf hoog op de Westberg en kom uit bij de begraafplaats van het graf van de familie De Constant Rebecque, gesticht rond 1860.
“Beeldhouwer J.H. Buddingh maakte in 1894 een gedenknaald ter nagedachtenis aan J.T. baron de Constant Rebecque (†1867). Binnen een stalen hek bevinden zich een stenen bank met opschrift, een stenen bijbel op sokkel, het familiegraf met stenen afdekplaat met opschrift en de hoge gedenknaald, eveneens met diverse opschriften.”
Weer verder – trappetje af, trappetje op – want tenslotte wil ik naar de uiterwaarden. Het is druk met wandelaars, je hoort groepen fietsers beneden op de weg en vlak voordat ik de trap vanaf het Bergpad naar beneden neem, staat een bankje. Tijd voor koffie en ontbijt.
Twee passerende dames staan even stil voor een praatje. Ze komen uit Heemstede en Amsterdam, kennen het hier niet, lopen een rondje Wageningen en vragen zich af waarom het zo druk is. Ik zie mijn kans schoon om een geschiedenislesje te geven over Market Garden en de Airborne. Allemaal nieuw voor ze, ze hebben er nog nooit van gehoord. 😉😉
We nemen afscheid. Ik loop naar beneden en duik de Rijnvallei in.
Het stuk Wageningse Bovenpolder dat vorige keer afgesloten was in verband met het broedseizoen – niet toegankelijk van 15 maart tot 15 juli – is nu geopend. Heerlijk struinen door het riet, gras … wat een zaligheid om zó te kunnen lopen tot aan de NederRijn.
Weer een bankje … een geroezemoes van wandelaars en drukte op het water. Waterscouting … doet me denken aan mijn 1e zeilles in een stalen vlet op het Amsterdam Rijnkanaal bij de scouting in Utrecht.
“De lelievlet is de meest gebruikte stalen zeil-, roei- en wrikboot bij waterscoutinggroepen van Scouting Nederland. De naam is afgeleid van het traditionele scoutinglogo, de Franse lelie.”
Ook de strandjes worden druk bezocht en dan ben ik al weer bij het hek. De uiterwaarden ruil ik in voor de zware klim de Wageningse berg op … veel obstakels en 3 trappen omhoog! Ik word pas weer wat enthousiaster als ik het bord van het Arboretum zie en leg beslag op het eerste het beste bankje met een mooi uitzicht.
Niet veel later komt er een ouder echtpaar naast me zitten. Ze zijn nog steeds onder de indruk van het verwijderen van een 3 cm groot gehoorgangcarcinoom bij de man en waar vrijdag door een plastisch chirurg van het gat weer een oor is gemaakt. Dinsdag krijgen ze de uitslag. Logisch dat ze gespannen zijn.
We raken over van alles aan de praat en na een klein uur neem ik dan toch maar afscheid. Nog 1 trap, nog een laatste blik op de Rijn en dan krijg ik de parkeerplaats al weer in ’t zicht.
Een fantastische wandeling met mooie ontmoetingen en fijne gesprekken. Bijna 10 kilometer maar door al dat geklauter bekaf!
