18 juni 2021.
Door een valwind verandert Leersum binnen een minuut in een ravage. Maar niet alleen het dorp heeft te lijden … ook de bossen hebben grote schade. Eigenaar “Het Utrechts Landschap” besluit om alles te laten liggen en dat het gebied zal worden beheerd als ‘stormreservaat’ in de verwachting dat dit de biodiversiteit ter plekke bevorderd. 
“Om de ontwikkeling van het stormbos beleefbaar te maken voor publiek, heeft Utrechts Landschap een Stormpad aangelegd. Het pad slingert 800 meter door het natuurgebied. Een houten trap leidt wandelaars naar een vlonderpad op 1,5 meter hoogte. Van bovenaf is de ‘mikado’ van omgevallen bomen en dode takken goed zichtbaar.“

Ik heb er al veel over gelezen, het is natuurlijk ook naast de deur … echt iets voor vandaag! Een kleine wandeling met wat meters extra om er toch een echte wandeling van te maken. Het zoeken naar een parkeerplaats is het meest lastige. Er zijn verschillende kleine parkeerplaatsjes maar als je wat later op de dag komt, is daar al geen plaats meer weet ik uit ervaring.
“De ingang van het Stormpad ligt aan de Utrechtse Baan, op ongeveer 500 meter vanaf de Maarsbergseweg (N226). Direct naast de ingang van het Stormpad is parkeergelegenheid voor fietsen. Auto’s kunnen parkeren op parkeerplaats Utrechtse Baan.“

Ik toets thuis bij Google Maps “Utrechtse Baan” in en kom na een klein half uur rijden uit bij een kleine strook grond midden in het bos. Dit lijkt me niet goed maar een paar wandelaars houden me staande en verzekeren me dat ik daar gewoon mag staan. Er is hoogstens plaats voor 4 auto’s – denk ook niet dat dit de bedoelde parkeerplaats is – maar ik heb een plekje. Tijdens het wandelen kom ik er achter dat ik aan het eind van de Utrechtse baan sta … aan het begin is de grote parkeerplaats – parkeerplaats Leersum MTB – die vlak bij het begin van het Stormpad ligt.😉😉

Het wordt een beetje vreemde wandeling. Komoot is van slag – geeft ook verkeerde getallen door want ik heb het echt niet in 37 minuten gelopen maar in 2,5 uur – waardoor ik regelmatig verkeerd loop en op het laatst zelfs mijn auto niet terug kan vinden. Gelukkig hebben we dan weer Google Maps bij de hand die wel precies weet waar mijn auto staat … maar daar kom je pas achter als je al een paar keer hetzelfde kringetjes hebt gelopen en je steeds vaker denkt “maar hier was ik toch al een keer?”.
Maar dat is later.
Ik loop het bos in … fiets-, wandel- en ATB-paden zijn hier keurig gescheiden – links en rechts geknakte bomen. De Uilentoren … hij staat nog!
“De Uilentoren, oorspronkelijk Pyramide Lombok geheten, is een folly en uitkijktoren. In 1904 is door de Leusdense architect J. Pothoven Azn. deze uitkijktoren gebouwd in opdracht van deurwaarder H.G. van Dam om over zijn  aangekochte heideterrein te kunnen kijken. Een plaquette in de westgevel van de toren vermeldt dat de twaalfjarige Cornelis van Dam op 10 mei 1904 de eerste steen heeft gelegd.“

Ik heb moeite me te oriënteren. Heb hier vaker gelopen, ken het best goed … zelfs nog 1 maand voor de valwind. Toen was het een donker bos … nu zie je de zon op de grond schijnen. In de verte zie ik de Graftombe Nellesteyn staan … dat die het overleefd heeft daar boven op de heuvel want het is een kaalslag rondom de tombe.
“Gebouwd (1818) – in neoclassicistische stijl op het hoogste punt van de Donderberg (36 m) – in opdracht van Cornelis Jan van Nellesteijn, de toenmalige eigenaar en bewoner van ridderhofstad Broekhuizen.
Het mausoleum met uitzichttoren is 14 meter hoog en bestaat uit twee delen. Een brede lage onderbouw met daarin de grafkamer van het geslacht Van Nellesteijn en een hoge slanke bovenbouw die in gebruik is als uitzichttoren.
In 1917 werd het laatste familielid bijgezet en daarna werd de ingang van de tombe dichtgemetseld. De graftombe is 14 meter en via een inwendige trap komt men uit op het dak.“

Als ik naar beneden loop, kom ik uit bij de bedoelde grote MTB-parkeerplaats die naast het Stormpad ligt. Even verder is het eerste bordje te zien.
Maar – als je alleen voor het Stormpad gaat, rij dan door tot het bordje “beschermd natuurgebied (zie foto rechts)” want daar is rechts ook nog een parkeerplaats … in ieder geval zag ik auto’s staan.

En dan begint het pad. Alles ligt plat en als je op de verhoging staat heb je inderdaad een goed beeld van wat er zich in die korte tijd heeft afgespeeld. Wat een oerkracht moet dat geweest zijn. De temperatuur begint wat te stijgen en het wordt benauwd in het bos … verder voordat de waarschuwing “code geel” echt bewaarheid wordt. Als ik op buienradar kijk, zie ik dat ik voort moet maken … moet ook nog een halfuur naar huis rijden.

Ik besluit dan ook aan het eind van het Stormpad het wandelpad te verlaten en terug te lopen door het bos via een ruiterpad … dan hoef ik aan andere kant alleen nog maar rechtdoor te lopen en dan ben ik er.
Nou … zo werkt het vandaag niet.
Ik blijf rondjes lopen totdat ik zelfs bomen ga herkennen en Komoot roept maar ‘kijk op de kaart”! Uiteindelijk zet ik Google Maps aan, zoek ik het eindpunt waar ik de auto geparkeerd heb en brengt hij mij feilloos 650 meter bij mijn autootje.

Instappen en wegwezen, de lucht wordt donker en als ik thuis net alles uit de auto heb barst de regen weer los. Maar code geel??? Nou dat is het nou ook weer niet. Wel is het meteen een stuk kouder.
Trouwens … mijn plafond is nog steeds droog!