Ik ben er al even niet meer geweest. Met ergens in mijn achterhoofd dat het Airborne monument verplaatst is – maar wanneer? – rij ik richting de schaapskooi op de Zuid-Ginkel vlakbij Ede.

Als ik linksaf wil slaan richting parkeerplaats zie ik dat er geen afslag meer is. Dan maar rechtdoor en iets verder bij het Belgenmonument omdraaien – waar ik terloops zie dat die parkeerplaats afgesloten is – om terug te rijden. Misschien is de afslag afgesloten vanwege het altijd drukke verkeer?
Maar als ik weer op hetzelfde punt ben, zie ik dat er helemaal geen parkeerplaats meer is … alleen nog een fiets- en voetpad. Dan maar parkeren bij juffrouw Tok aan de overkant. Het wordt me duidelijk als ik daar het terrein oprij … links parkeren juffrouw Tok, rechts wandelingen parkeerplaats.
Je moet het maar even weten.

Ik steek dus lopend de drukke weg over, zie geen makkelijke oversteekplaats met een middenberm en het is hartstikke druk – 09.00 uur ’s morgens – richting de kleine schaapskooi.
Bron:bezoek-ede.nl
“ In de schaapskooi op de Ginkelse heide is de kleine kudde gehuisvest. De kooi is een rijksmonument en staat tegenover Restaurant Juffrouw Tok, aan de Verlengde Arnhemseweg (N224). Op de Eder heide staan twee kooien en hier is de grote kudde te vinden. De oude, kleine schaapskooi is eveneens een rijksmonument.“

Het monument is inderdaad verplaatst – vorig jaar januari – en staat nu wat verder de hei op. De schapen staan op de weilanden rond de kooi, lammetjes zie ik niet.
Ik pak mijn route er bij, ontdek dat ik mijn Nordic waking stokken in de auto heb laten liggen en mijn wandelstokken liggen thuis … ik ga er niet voor terug, dan maar langzaam lopen.

Met 2 km per uur langzamer dan voor mij gebruikelijk is, loop ik vanaf de hei, door het bos naar de Mechelse Kuil. Een gedeelte van mijn route kruist het wandelpad Ginkelse hei en Airborne monument dat te herkennen is aan de rode pijl.

Halverwege struikel ik bijna maar door mijn lage snelheid blijf ik staan … een mooie gelegenheid om te kijken wáár ik nou eigenlijk (bijna) door val. Het is amper te zien onder al het gebladerte – wat vermolmd hout tussen bladeren en naalden – en weer hoor ik mijn moeder 70 jaar geleden zeggen “slof niet zo, til je voeten op!” Terug in mij kindertijd?
Er is ook een andere verklaring:
“Sommige zenuwen die spieren aansturen geven bij oudere mensen minder door, bijvoorbeeld de zenuw opzij van ons onderbeen. Daardoor gaan de voeten slepen, tillen we ze niet genoeg op. Dan struikel je veel makkelijker.“
Maar goed, ik blijf staan … hou mijn rustige tempo aan, til mijn voeten bewust meer op en kijk goed uit.
En dan is daar de Mechelse kuil.

Volgens het bord dat er naast staat was dit eeuwen geleden de plek van de volksvergaderingen, offerdiensten en rechtspraak maar er is ook een legende van de Mechelse kuil.

Het water in de kuil is nog bevroren, in de schaduw in het bos is het nog fris … wat een heerlijkheid als je dan aan het eind een bankje ziet. Even tijd voor een slok water en een proteïne-reep … een rustmoment in de zon en uitkijkend over de hei.

En dan op voor het laatste stukje waar ik het pad langs de schaapskooi neem en waarvandaan ik me laat leiden naar de parkeerplaats.

Het is een stuk beter dan wat het was. Door de brede middenberm voelt het allemaal wat veiliger aan … al zal het hier altijd uitkijken blijven.

Ruim 5 kilometer. Mijn knie was klaar met de wandeling, mijn benen hadden nog wel meer gekund maar ik hou me aan wat me gezegd wordt.