Bron: wandelgids – Veluwse beeklopen
Originele route – Beekloopje Loenen

Start:
– Parkeerplaats Loenense Waterval, Beekbergerweg 52, Loenen
– OV: Loenen, bushalte Leeuwenbergweg, lijn 43 van/naar station Apeldoorn of station Dieren.
– Onverhard: 80%
– Honden: aangelijnd toegestaan

Op een mooie zondag krioelt het er van de wandelaars, fietsers, spelende kinderen en fotografen die denken hier hun meest memorabele foto te kunnen maken. Een zwaar bewolkte vroege ochtend lijkt me dan ook een prima moment om dit rondje te lopen.
Een aanrijroute van 37 km. Weer de nieuwe schoenen, de nieuwe zooltjes maar nu dunne sokken. Het wordt een rondje van ca 12 kilometer en die rechter grote teen moet zich dus echt koest houden.

Vanaf een nog lege parkeerplaats loop ik naar de waterval van de in 1875 gegraven Vrijenbergspreng – gegraven om het Apeldoorns Kanaal van extra water te voorzien zodat scheepvaart mogelijk was – waarvan het water via vier trappen ruim 15 meter naar beneden valt.
“In de veertiende eeuw staan hertog Reinald III van Gelre en zijn broer Eduard lijnrecht tegenover elkaar. Reinald krijgt de horige en onderdrukte boeren van de Veluwe aan zijn kant door hen vrijheid te beloven, als ze de wapenen willen opnemen tegen zijn broer. Vanaf de Veluwe trekken grote bendes boeren op naar Arnhem, een spoor van plundering en verwoesting achter zich latend.
Arnhem sluit tijdig de stadspoorten en weet zo de ‘vrije oorlog’ zoals de boeren hun strijd noemen, af te weren. Ondertussen heeft ook Eduard een aanzienlijk leger … hij en de andere edelen van de Veluwe willen koste wat kost de oude orde herstellen. Eduards leger en de boerenmacht treffen elkaar in 1354 vlakbij Loenen. Na een bloedige strijd vluchtten de boeren de onherbergzame gebieden van de Veluwe op en keren ze terug naar waar ze vandaan kwamen – opnieuw onvrij. Alleen de plek waar zij hun laatste slag leverden herinnert nog aan hun strijd … de Vrijenberg! ”

Maar daar is allemaal niets meer van te merken als ik via het bospad langs de beek richting de spoorlijn loop.

Een bijzonder spoor, ooit aangelegd in opdracht van Koning Willem III. Sinds 1975 rijdt de Veluwse Stoomtrein Maatschappij in de zomer met een toeristisch stoomtreintje over de lijn. De route – inmiddels wordt het druk met fietsers – loopt verder door de velden. Waar de Vrijenbergspreng rechtdoor gaat, ga ik rechtsaf Veldhuizen op en pak net voordat ik weer bij de spoorlijn ben het pad naar links.

En dan raak ik de route kwijt!
Halverwege mijn pad langs het spoor kruis ik een weg met aan de overkant een lang hoog hek met daar achter in de verte het spooremplacement van station Loenen. Ik zie niet waar ik rechtdoor kan lopen … het is óf links de weg op en een enorme omweg met extra kilometers óf ik ga rechtsaf en probeer weer ergens anders aansluiting te vinden op mijn route. Langs het spoor lopen – ook al is het misschien maar 100 meter – is geen keuze. Ik weet niet of er een trein langs komt vandaag en bij twijfel niet doen is me altijd geleerd! Ik kies voor de laatste optie. Achteraf als ik thuis de route uitvergroot, blijkt er toch een wandelpad langs het spoor te liggen. Hoewel … als ik inzoom is het iets verder weer verdwenen.

Wat ik nu mis behalve kilometers maken, is de Loenense Molenbeek met een bijzonder aquaduct en de entree naar kasteel Ter Horst.
De bijna droogstaande Strobroek beek passeer ik als ik de route weer oppak bij de herenboerderij de Groote Modderkolk. Lichtelijk verhit pak ik eerst even een bankje voor koffie en ontbijt … ook de teen mag weer even luchten.
Het gaat beter maar als ik in de toekomst weer meer kilometers wil gaan maken zal ik hier toch iets voor moeten vinden. Ik vermoed dat het de ouderdomskwaal jicht is. “Bij 75 procent is de eerste jichtaanval in de grote teen. Er is veel pijn en zwelling van het aangedane gewricht”. Nou een zwelling zie ik niet, wel kan je haast niet verder lopen z met die pijn en zal ik toch echt even moeten gaan zitten. Het zal toch niet zo zijn dat ik nu ik de piriformis en de iliopsoasspier op de rit heb, mijn lijf denkt “kom, we geven haar iets anders om over te zeuren”.

Ik moet nog even wat smokkelen met wat paden omdat ik me nu in tegenovergestelde richting op dit terrein bevind maar al snel heb ik de terugweg weer te pakken.
De hier wat bredere Strobroekbeek steek ik over en dan brengt de route me via de Soerense Enk en het Loenense Veld terug bij de Vrijenbergspreng en loop ik langs de Kleine Waterval terug naar de parkeerplaats waar frites- en ijscowagens druk bezocht worden.

Uiteindelijk toch een prachtige wandeling van ruim 10 kilometer … geen 12 km maar ben zeer tevreden met mijn 10.6 km. Het feit dat ik zo makkelijk liep zal alles te maken hebben met de goede luchtkwaliteit. De longarts tipte me om die in de gaten te houden als ik van plan om ben om te wandelen.