Inmiddels lees ik overal dat de hei op de Posbank verder in bloei zou staan dan in de rest van Nederland … ik ga het vandaag maar eens zelf bekijken op de Ginkelse hei.

Ede en omgeving heeft een keur aan wandelingen. Ik ga voor een simpel rondje vanaf de nieuwe – nou ja, nieuw – parkeerplaats van Natuurmonumenten om eerst richting het Belgenmonument te lopen. Langs camping De Zuid-Ginkel waar aan het eind van het pad het toegangshek staat naar de hei.

Maar wat een tegenvaller … geen kleur te bekennen … soms een bloeiend struikje langs het pad. Zou het weer het heidehaantje zijn dat zijn slag heeft geslagen … vorig jaar was het ook al zo.
“Bron: De Gelderlander/Rosa de Buisonjé – 14 augustus 2024.
Het is een opmerkelijk contrast: aan de ene kant van de Veluwe tiert de paarse heide weer welig, maar de Ginkelse Heide ligt er alles behalve paars bij. In het Edese natuurgebied is het zoeken naar de ‘toefjes’ bloeiende heide tussen het gras. En dat heeft alles te maken met een hongerige boosdoener van 6 millimeter lang.
“Bron: https://www.utrechtslandschap.nl/column/column-heidehaantje.
Het heidehaantje is een strogeel kevertje met een zwarte kop en meet slechts 6 mm. In de winter houdt dit kleine opdondertje zich schuil in de strooisellaag (een laag van plantaardig afval) in heidegebieden. In het voorjaar, als de temperatuur stijgt, komt het kevertje tevoorschijn om een partner te zoeken. Na het leggen van eitjes in vochtig strooisel of mos zit de taak van het volwassen beestje erop. Gaandeweg de zomer sterven de volwassen diertjes van deze generatie en breekt de levenscyclus voor de nakomelingen aan. Als de larven binnen 40 tot 60 dagen uit de eitjes kruipen begint het gedonder. ‘En masse’ doen ze zich tegoed aan de sappige blaadjes van de heideplanten.”

Eerst maar naar het monument dat herinnert aan het voormalige Belgische vluchtelingenkamp Ede uit de Eerste Wereldoorlog. Meer dan een miljoen Belgen vluchtten naar Nederland. Ongeveer 5300 van hen vonden onderdak in dit kamp. Het bestond uit houten barakken, straten en diverse voorzieningen zoals een school, ziekenhuis, winkel en kerk. Na de oorlog werd het afgebroken. Het aandenken staat op de plek waar de twee hoofdstraten van het kamp elkaar kruisten. 

Ik loop terug, steek de Verlengde Arnhemse weg over om me naar het grote heide gebied – tevens militair oefenterrein – te begeven. Ook hier is het grootste gedeelte verdort en via lange rechte zandpaden kom ik uit aan de rand van de hei dat grenst aan De Sysselt … een uitgestrekt bosgebied.
Tijd voor mijn ontbijt … had geen zin om koffie te maken en dat mis ik nu dus!!

Op de grens van hei en bos loop ik richting het tunneltje onder de A12 door …
“”Een historische tunneltje. In de Tweede Wereldoorlog maakte dit tunneltje onderdeel uit van een spoorlijn: het bommenlijntje, een verbinding die door het huidige nationale park Hoge Veluwe liep richting militair vliegveld Deelen.“
… om vervolgens parallel aan de A12 bijna 2 kilometer over een druk wandel-fietspad te lopen. Het blijkt een gewilde route voor wielrenners en mountainbikers te zijn en het is maar goed dat ik tegenwoordig gehoorversterkers gebruik anders had ik diverse keren kennis gemaakt met het ernaast gelegen struikgewas.
Onderweg nog maar even een stop om wat af te koelen – de temperatuur stijgt snel – en aan het eind van het pad ga ik linksaf weer onder een tunneltje door.

Hier bloeit de hei wat meer. Het mulle zand is zwaar maar al gauw loop ik over smalle heidepaadjes die weer leiden naar het grote heidegebied. 9 km heb ik in het zicht als ik bij de kleine schaapskooi ben.
Het thuis van het Veluwse heideschaap. Met een beetje geluk kom je de schapen ook tegen op de hei maar ik heb dat geluk hier nog nooit gehad … wel op de hei aan de andere kant van de weg maar die kudde is ook groter.
“De Stichting Edese Schaapskudde bezit twee kuddes.
– De kleine kudde is gehuisvest in de schaapskooi op de Ginkelse heide. De herder is Henk van den Brandhof.
– Op de Eder heide bevindt zich de grote kudde. De herder is Aart van den Brandhof, een broer van herder Henk.“

Ik ben weer terug waar ik begon. Een prima zondagse wandeling … volgens fitbit 9.2. km. Heb weleens mooier gewandeld maar voor de benen was het goed genoeg.