Nee … hij staat níet in mijn boek Veluwse beeklopen maar ik vind hem te mooi om hem niet bij mijn eigen “Beekloopjes Veluwe ” te zetten. Samen met komoot heb ik een wandeling uitgezet zoveel mogelijk langs de overige beken van het Beekdal.

Vanaf mijn heuvel daal ik af naar het Renkums Beekdal. Langs wat huizen, wat grafheuvels, een stukje oerbos en de Molenbeek om uit te komen bij een slootjes- en bekenstelsel in het zogeheten Hartense moeras. Een vergaarbak van diverse beken … de Molenbeek, de Oliemolenbeek, de Halveradsbeek,  de Kortenburgsebeek en de Heelsumse beek. Op sommige plekken heten ze anders, zijn ze samengevoegd of zijn ze onderling verbonden door weer wat kleinere stroompjes en sprengen met zeer originele namen zoals Weilandspreng n1 en 2. Via het vlonderpad steek ik het moeras over – met aan het eind de Oliemolenbeek – naar de Bosvijver die rond 1850 is gegraven als (heren)zwembad. Aan de zuidkant van het bruggetje stond een kleedhokje met duikplank. Koning Willem III zwom hier regelmatig.

Maar wat moest de koning hier??
Hij probeerde het zijn echtgenote koningin Emma wat meer naar haar zin te maken en kocht in 1882 het huis en landgoed Grunsfoort in de hoop dat het landschap de heimwee van zijn vrouw Emma zou verminderen.

Links koningin Emma. Ik maakte de foto afgelopen december toen ik in haar ouderlijk paleis was.
Zie de gelijkenis met onze koning als je de tuut op haar hoofd wegdenkt

Het wordt al warmer … mijn trui kan uit.
Het pad loopt nog langs de Oliemolenbeek – halverwege liggen trouwens nog wat resten in het weiland van het (vroegere Grunsvoort) – en ik passeer de Ommuurde Tuin, de moestuin van de koning en de theetuin van koningin Emma.
Zou hij daar nou echt met een spade en een riek in z’n handen hebben gestaan?
Dat weet ik niet!
Wel verzamelde hij planten en bemoeide hij zich evenals op het Loo met het tuinbeleid. Ook houtbewerken was een hobby – zijn gereedschap is bewaard gebleven – en ging hij graag met plaatselijke vissers vissen op de Rijn.

Iets verder ligt het huidige Oranje Nassau Oord … aangekocht door koning Willem III in 1881 en geschonken aan koningin Emma.

Emma had een grote medische belangstelling en speelde een belangrijke rol in de bestrijding van tuberculose. Toen zij aftrad stelde zij haar Oranje Nassau’s Oord in Renkum ter beschikking om er het eerste Nederlandse sanatorium op te richten. Ook haar afscheidscadeau, het Nationaal Geschenk, werd ter beschikking van dit sanatorium gesteld.
Er wordt al jaren ver- en aangebouwd door de Zinziagroep die het nu in haar beheer heeft. Ik loop naar de voorkant voor een mooie foto … helaas staan er auto’s en busjes.
Via Kortenburg en de Grotelaan verlaat ik het terrein van ONO.

Langs de Rijksweg Renkum-Wageningen loop ik langs een beek zonder naam – een doodlopende aftakking van “Beek in het broek” – terug naar Renkum waar ik eerst naar de begraafplaats “Onder de Bomen” wil. Daar schijnt nog iemand te liggen die ooit op kasteel Grunsfoort heeft gewoond alleen ben ik zijn naam vergeten … hij zou trouwens ook niet terug te vinden zijn geweest in deze wirwar van oude stenen.

Wil je nog weten hoe het de “Juffer van Grunsfoort” verging? Klik dan hier!

Ik loop Renkum door, haal even wat extra water bij de super en maak een omweg door de Jufferswaard voordat ik terug naar huis ga.

De Jufferswaard ligt aan de Nederrijn met alleen een voetpad er tussen en is onderdeel van Natura 2000, een Europees netwerk van beschermde natuurgebieden. De plassen in de Jufferswaard zijn ontstaan toen de klei is afgegraven om er stenen van te bakken in de steenfabrieken in de omgeving. De  plassen dreigden te verdrogen maar worden nu gevoed met water uit de Heelsumse beek.

De Heelsumse beek loopt hier dwars over de Jufferswaard maar ik besluit langs de Rijn te lopen – trouwens ook klompenpaden genoeg – om een foto te maken van de plek waar de beek in de Rijn uitmondt. Alleen … dat lukt niet.

Eerst niet omdat ik mijn camera laat vallen en de lens niet meer in of uit gaat. Na wat gefriemel lukt het weer – denk een zandkorrel – maar als ik de foto’s later zie, zie ik dat er een wazige plek opzit. Balen, want deze camera PowerShot SX740HS is niet meer te koop, ook niet 2ehands. Ik moet dus wachten op de opvolger.

Vervolgens staat er een kudde paarden die geen millimeter opzij gaat als ik op ze afloop maar ze doen ook niet moeilijk als ik langs hun snuit loop. Hetzelfde geldt eveneens voor de koeien die een paar meter verder staan.

En dan ben ik alweer de Jufferswaard door, steek ik nog even de Utrechtseweg over en loop het laatste stukje naar huis.
Ruim 10 km … voorlopig ben ik even tevreden.