Ik ben gisteren met mijn verhaal gebleven bij het eind van de Karelsbrug. We lopen aan de overkant van de Moldau 2 bruggen terug naar de Engelenbrug langs de filosofiefaculteit van de Karelsuniversiteit. Vanuit de verte zien we al de drukte, de rode kaarsjes …triest, droevig. De plek waar ze naar buiten vluchtten, waar ze aan de randen hingen …

Maar we moeten verder … richting de bus om ons in het hotel om te kleden voor de folklore-avond waar we om 8 uur verwacht worden. We rijden met alle bussen de binnenlanden in en bus voor bus worden we begeleid naar onze tafels. Ik heb het geluk vrijwel vooraan te zitten.
Er wordt overvloedig wijn geschonken door een ober met 2 lange gietflessen – weet de officiële naam niet – er wordt veel gedanst en gezongen en ook het publiek wordt er bij betrokken.
We hebben de indruk dat het een familie is … in ieder geval zijn ze goed op elkaar ingespeeld. 

Nog een paar korte filmpjes. Het klinkt wat schel … ik waarschuw maar vast.

En dan het prachtige Ave Maria – wat ik helaas niet helemaal heb opgenomen want ik kreeg een lamme arm – dat in de zaal wat warmer van geluid klonk dan via mijn mobiel. Het werd een stuk stiller in de zaal.

En dan is het weer tijd om naar huis te gaan.
Buiten gekomen staat er een ambulance … schrikken. Een van onze medevakantiegangers … een suikerpatiënt die de hele dag niet gegeten maar wel gedronken heeft.
Het probleem met ons B&B hotel is namelijk dat als je er voor kiest een dag in het hotel te blijven - in verband met het toch wel zware programma – er niets te eten is en de enige supermarkt in de buurt is vandaag gesloten.
De man wordt wat opgeknapt en mag na het betalen van 300 euro weer gewoon met ons met de bus naar huis waar we tegen 10 uur aankomen. Vroeg er in want we hebben nog 2 vermoeiende dagen.

Ik begin te beseffen dat 4 dagen voor mij genoeg is. De vermoeidheid slaat toe en niet alleen bij mij. Mensen raken wat meer geïrriteerd naar elkaar toe en ouderen kunnen best wat snauwerig zijn.