De laatste dag.
Vroeg in de ochtend worden de eerste koffers neergezet. Er zijn inmiddels meerdere zieken … ook de chauffeur! En dat is minder. Ik heb een rommelig maag en onrustige darmen. Eén dame is zo ziek dat ze door familie opgehaald wordt.
We hebben nog één uitstapje op ons programma staan … de Möhnesee. Een stuwmeer. En ondanks dat er veel met een stevige buikgriep te maken hebben, gaat ook dat door. Helaas zijn de toiletten gesloten en zullen we onderweg nog een paar keer extra stoppen bij een tankstelle.

Rond 4 uur komen we aan in Zeeland. We nemen afscheid van elkaar … Henriette, Else en ik. We hebben het leuk gehad.
Ik ga nog even de zaal in voor de afscheids-groeps-maaltijd maar word zo misselijk dat ik buiten maar mijn heil zoek. Onze chauffeur is vervangen maar ik mag al vast de servicelijn in die zich langzaam vult met mensen.
Het wachten is op een stel uit Nijmegen. Na een half uur komen ze er achter dat ze al weg zijn zonder zich af te melden. Ze worden bedankt. In Arnhem staat Joost al te wachten.
Thuisgekomen ga ik naar bed en ben er tot op heden nog geen hele dag uit geweest. De weinige momenten heb ik benut om deze blogs te schrijven.

Of ik deze reis ooit aan zou raden aan iemand anders? In ieder geval niet de kerstreis.
We hebben mooie verrassingen meegemaakt in het hotel, leuke verrassingen. De chauffeur die tevens reisleider was – hoe aardig en gezellig hij ook was – had zich beter moeten voorbereiden. Hij las alles af van briefjes en sprak menig woord verkeerd uit. De aanrijroutes waren vele kilometers … we zaten vaak wel minimaal 1 uur in de bus om ergens te komen. Ook zou een lokale gids – zoals in Praag vorig jaar – bij historische stadjes een aanwinst zijn. Dan hoef je je niet in een paar uur je eigen weg te zoeken.
Maar … de groep was gezellig, het hotel goed en het was prima om op pad te zijn.