Op de grens van Utrecht en Gelderland.
Na het zompige weer van de afgelopen dagen waar mijn energie vooral gebruikt wordt voor het onder controle houden van mijn ademhaling waag ik me vandaag aan een wandelrondje. 13 km – maar in te korten tot 8 km – om mijn wandel-kwartaal-kilometer-cijfers wat op te krikken. Of het lukt ligt aan de kwaliteit van de lucht.
Gisteren sta ik tussen de uitlaatgassen en slaat de benauwdheid toe … vorige week wandel ik in Pannerden door frisse lucht en loop ik met gemak mijn kilometers. We gaan het zien vandaag.
Door alles wat er de afgelopen maand gebeurd is, ontbreekt het me wat aan zelfverzekerdheid – zal wel met vermoeidheid te maken hebben – maar om er niet aan toe geven zoek ik de drukte op en pak ik de A12 richting het westen.
Hoewel!! Druk!! Zondagochtend 06.00 uur!😂😂
Om 6 uur rij ik weg in mijn nieuwe wandeljurkje – gekocht (na heel lang zoeken vond ik het bij Bever, zo’n jurkje dat na het wassen meteen droog is) als troost voor de verloren gegane vakantie – richting Woudenberg/Scherpenzeel/Leusden om het klompenpad “Dashorsterpad” te lopen.
Een gevarieerd pad vernoemd naar de historische schaapskooi van boerderij Dashorst die ergens halverwege staat. Vanaf de parkeerplaats van Hotel Schimmel 1885 – in 1885 laat Arie Schimmel het stationskoffiehuis bouwen op de plek waar nu Hotel Schimmel staat – loop ik enkele luttele honderden meters langs een klein industrieterrein om iets verder de liniedijk (deel van de Grebbelinie) op te gaan langs het Valleikanaal. Dit kanaal wordt in de crisisjaren dertig van de vorige eeuw met de hand gegraven door werklozen in een werkverschaffingsproject.
Doel: voorkomen van wateroverlast in de Gelderse Vallei.
Het Valleikanaal slingert door het landschap en ik slinger op het voetpad mee. Langs een bunker en ineens een schaap uit het niets … en als er 1 schaap over de dam is etc. Ik ga een gesprek aan met een paar koeien om veilig het weilandoverstapje te nemen waar ze precies voor liggen – ze vinden me trouwens absoluut niet interessant – en iets verder kom ik uit bij de Roffelaarskade … een verdedigingswerk van de Grebbelinie dat dateert uit 1745 maar ook een functie had in de 2e wereldoorlog.
Vlak voordat ik vanmorgen de deur uitga, ruil ik mijn wandelsandalen om voor wandelschoenen … een goede beslissing want ik loop heel veel door hoog gras. Na een paar 100 meter voel ik al de spinrag om mijn armen, jeuken mijn benen van de muggenbulten en zie ik allerlei klein gespuis over mijn armen lopen. Een lange broek was beter geweest. Gelukkig heb ik wel een fietsbroek onder mijn jurkje aan.
Ik steek de brug over en loop de Roffelaarskade op … een slingerend bospad dat zicht geeft op weilanden, koeien, boerderijen. Een uur onderweg, tijd om wat te drinken. Ik heb 1,5 liter water bij en aan het eind van de wandeling is het ook op!
Verharde wegen en bospaden wisselen elkaar af … ik word gewaarschuwd voor de eikenprocessierups. Er staat geen wind … duimen dat het goed gaat want ik heb nog heel wat eikenbospaadjes te gaan.
En dan ben ik bij de schaapskooi.
Ik had een mooie foto van internet maar je weet maar nooit van wie die foto is … jullie moeten het dus doen met eentje van mij. Jammer, de kliko’s staan er voor en een felle hond staat zo waaks te blaffen dat ik me er snel vanaf maak.
De huidige pachter van de boerderij heeft de schaapskooi uit respect voor de generatie voor ons gerestaureerd … jammer dat ie er als je onverwachts langs komt niet zo mooi uitziet als op de officiële foto’s.
Het bijzondere aan deze schaapskooi zijn de gepotdekselde zijwanden – een oud Utrechtse type – die gedeeltelijk over elkaar heen vallen om inwatering tegen te gaan.
En weer verder over de geasfalteerde wegen van de Biblebelt … wat je kunt zien aan de teksten die je onderweg tegenkomt.
“De term “Biblebelt” verwijst naar een aaneengesloten gebied in Nederland waar relatief veel behoudende christenen wonen, voornamelijk bevindelijk gereformeerden. Het is een strook die loopt van Zeeland, via de Veluwe, naar Overijssel. Deze regio kenmerkt zich door een sterke invloed van het christelijk geloof op het dagelijks leven, cultuur en politiek.“
Het laatste stuk loopt langs de andere kant van het Valleikanaal en dan ben ik al weer vlak bij de auto.
In de recensies over deze wandeling las ik dat men het zo heerlijk vond om tussen de weilanden door te lopen. Ja, mooi … maar wel veel over verharde wegen en paden. Het laatste stuk moet ik dan ook steeds weer de berm in om fietsers, auto’s en alles wat verder nog loeihard gaat aan me voorbij te laten gaan.
Nee … niet voor herhaling vatbaar en geen aanrader … wel 13 kilometers gemaakt!
