Christian Dior …  Granville (Frankrijk), 21 januari 1905 – Montecatini Terme (Italië), 24 oktober 1957.
Zijn eerste levensjaren brengt hij door in Granville/Normandië. In 1910 verhuist het gezin naar Parijs – Les Rhumbs blijft hun buitenverblijf – waar hij zoals hij zelf zegt een “gouden jeugd” beleeft.

In Parijs studeert hij politieke wetenschappen maar in zijn vrije tijd maakt hij modeschetsen die zo goed zijn dat hij ze kan verkopen aan modehuizen. Zijn vrienden bestaan uit een gezelschap van schilders, schrijvers, muzikanten en ontwerpers en in 1928 opent hij samen met zijn vriend Jacques Bonjean een kunstgalerie waar tentoonstellingen worden gehouden van o.a. Picasso, Braque, Matisse, Dufy, Christian Bérard, Salvador Dalí, Max Jacob en de gebroeders Berman.
Er zullen nog meer samenwerkingen volgen.

Pas na de 2e wereldoorlog – op 16 december 1946 – openen Christian Dior en de industrialist Marcel Boussac de deuren van het modehuis Christian Dior.
Bron:
– https://www.galeriedior.com/nl/geschiedenis
_ Kunstmuseum Den Haag.
“Tijdloos, baanbrekend, elegant en invloedrijk: Zijn ‘New Look’ met wijde rokken, verandert de mode en zijn silhouetten worden gedragen van Parijs tot Londen, New York, Tokio en Rio de Janeiro. Deze “New Look” bestaat uit een ingesnoerde taille, hele vrouwelijke vormen en voor die tijd lange rokken.
Maar hij wil meer … een parfum “Miss Dior”, hij opent boetieks in New York, Londen en Caracas. Actrices worden door hem gekleed, prinsessen. En nog steeds zijn de vrouwelijke leden van de huidige koningshuizen groot fan van dit merk.

Dit museumbezoek staat al even in mijn agenda maar er is een tip van Sandra voor nodig om woorden in daden om te zetten.

ANEKDOTE!

Decennia geleden hangt Dior al in mijn kledingkast. 
Begin jaren '70 heb ik een tante (getrouwd met een broer van mijn vader) in Amsterdam. 
Ken je dat type? 
Chique, elegante dame ... goed opgeleid, geen tegenspraak duldend, gezicht nooit uit de plooi, onberispelijk gekleed  , stijf in de haarlak gekapte haren, lippen gestift, geen huisdieren, vooral geen kinderen en een hele goede baan! Zo iemand waar je altijd het gevoel bij hebt dat je alles fout doet. 

Mijn moeder daarentegen houdt van het platteland. Kleding interesseert haar niet, loopt altijd in een broek, heeft denk ik nog nooit make up in haar handen gehad, houdt zich bezig - dan al - met wereldvrede, milieu redden en BIO eten. 
Mijn moeders (zelfgenaaide) "gemaks" kleding - ze loopt voor haar werk als LO-docent en fysiotherapeute het liefst in een broek - is mijn tante een doorn in het oog en er komt dan ook een moment dat er een koffer met de meest prachtige (door tante gedragen) kleding richting mijn moeder gaat. Helaas voor tante wordt het haar niet in dank  afgenomen ... mijn moeder voelt zich zeer aangesproken - zwaar beledigd is een beter  woord -  en ze gaan onbekeken door naar mij waar ik ontdek dat er ook Dior en - het beroemde jasje van - Chanel tussen zit. Tante uiteraard ook zwaar beledigd ... tussen tante en mijn moeder is het dan ook nooit meer goed gekomen! Ook ik heb tante daarna nog maar  sporadisch gezien. 

Wegdromend over hoe me dat zal staan, genietend van het elegante, vrouwelijk gevoel dat het me geeft, bekijk en pas ik de schat aan kleding. Maar wat moet ik er mee? 
Ik zit midden in een verbouwing van een oude, grote boerderij, heb 2 kleine kinderen, een veestapel waaronder paarden, geiten, een varken en kippen, een groentetuin én een baan. Uiteindelijk heb ik het allemaal een keer aangetrokken om mijzelf voor de spiegel te bewonderen en om tot de conclusie te komen dat Dior voor mij op dát moment niet geschikt is. 😂😂

Wel ben ik vanaf dat moment een Dior-fan. Jaren later zal ik er zelfs voor werken en als ik een baan in Den Haag krijg waar van mij verwacht wordt dat ik me in chique tijdloze mantelpakjes  en hoge hakken vertoon, denk ik nog wel eens terug aan de tas van tante.

Bron: Kunstmuseum Den Haag.
De tentoonstelling DIOR – A New Look is geïnitieerd en bedacht door het Kunstmuseum en was nog niet op andere locaties te zien. Ontwerpen uit de collectie van Kunstmuseum Den Haag worden aangevuld met uitzonderlijke bruiklenen van Dior Héritage, en ook van Palais Galliera (Musée de la Mode de la Ville de Paris), Musée Yves Saint Laurent Paris, ModeMuseum Antwerpen (MoMu) en andere (privé)collecties in België, Duitsland, Italië, Monaco en de Verenigde Staten. Een bijzonder element is bovendien de toevoeging van Dior costume jewellery, afkomstig van een van de grootste particuliere verzamelingen ter wereld. Een selectie tekeningen, schetsen en iconische foto’s maakt het geheel af. 

We gaan het zien.
Met bus, trein en tram kom ik tegen 11.30 uur aan bij het museum. Van te voren geïnformeerd hoe het zit met de foto’s en dat geven ze heel duidelijk op hun website aan:
“6.2 Het is bezoekers toegestaan te filmen of fotograferen zonder lampen, flitsapparatuur, statieven en andere toebehoren (waaronder inbegrepen selfiesticks)
6.4 Gemaakte foto’s, video- en/of filmopnamen van het gebouw en kunstwerken mogen niet voor commerciële doeleinden worden gebruikt.
Ik ben niet commercieel dus als het goed is … kan ik al mijn foto’s plaatsen.

Het is druk, erg druk. Als ik me langs de schoolbussen en groepsvervoerbussen met de daaruit stappende stoet mensen heb geworsteld – kinderen, vrouwenverenigingen, dames/heren in groepsverband en dan nog de gewone mens – wordt het binnen alleen nog maar erger. Schuifelend vooruitkomend langs de lange rijen voor de garderobe, toiletten en de controleurs – waar ik besluit mijn jas niet af te geven en ook de toiletten maar laat voor wat het is – ben ik eindelijk binnen.
Het is een prachtige tentoonstelling met niet alleen de ontwerpen uit de jaren ’40 en ’50 maar ook uit de latere jaren. Ontwerpen van Christian Dior maar ook die van zijn opvolgers … Yves Saint Laurent, Marc Bohan, Gianfranco Ferré, John Galliano, Raf Simons en Maria Gracia Chiuri. Mooi om te zien hoe hun eigen draai geven aan hoogtepunten van Dior. Mode waar ik vol verrukking naar zit te kijken en waar mijn hart toch wel een slag van overslaat. Ik herken de mantelpakjes van mijn tante. Leuk om de jurken in het echt te zien, jurken waar we bekende vrouwen in hebben zien schitteren.

Een kleine greep uit de collectie …

Iedereen wil foto’s maken maar elkaar in de weg lopend en opzij duwend maken dat ik er snel genoeg van heb … ik kan niet meer zo goed tegen grote groepen opeengepakte mensen. Bij de uitgang is de rij zo mogelijk nog dichter en langer geworden … zelfs de instromende bezoekers worden even tegen gehouden om iedereen wat meer ruimte te geven.
Ik heb mijn foto’s en ben blij dat ik na een half uur weer buiten sta. Maar zelfs voor dat half uur is de treinreis absoluut de moeite waard geweest. Ik pak mijn tram (lijn 17) weer terug naar het station.

Op het moment dat ik mijn ticket reserveer kan je er nog terecht tot 26 januari maar in verband met het succes is de expositie verlengd tot 2 maart.

Absoluut de moeite waard om ernaartoe te gaan. Vanaf centraal station Den Haag is het het makkelijkst om tramlijn 17 (Statenkwartier) te nemen … die stopt voor de deur. Ga je liever met de bus pak dan lijn 24 (Kijkduin) … die stopt ietsjes verder. Lopen (ca. 4 km) kan ook prima … dan loop je door de stad. Alleen was het daar vandaag geen weer voor.