MDINA … de stille stad
In de verte doemt Mdina op. Stil … vanwege het lage aantal inwoners (400) maar de oude stad met de vele bezienswaardigheden trekt jaarlijks duizenden bezoekers. Wil je kerken en paleizen zien?? Ga naar Mdina!
Het is de voormalige hoofdstad van Malta. In het geheel ommuurde stadje staan vooral gebouwen uit de Middeleeuwen en de Barok. Er zijn tekenen van bewoning gevonden die erop duiden dat de plek van het huidige Mdina al rond 4000 voor Christus bewoond was. Geschiedenis genoeg.
- Mdina werd versterkt door de Feniciërs, die hun nederzetting op deze plek Malet noemden
- De Romeinen bouwden er rond 200 v.Chr. hun hoofdstad en noemden deze Melita, een naam waarmee tevens het hele eiland werd aangeduid. De stad werd de belangrijkste van het eiland. Onder meer Publius heeft er geresideerd.
- Na de splitsing van het Romeinse rijk in de 4e eeuw viel Malta onder het Byzantijnse keizerrijk. Na een weinig bekende periode waarin Goten en Vandalen waarschijnlijk ook het eiland bereikten, werd het land geregeerd door Arabieren, die op hun beurt weer plaats moesten maken voor de Noormannen (uit Normandië – Frankrijk) die Malta in 1091 bereikten.
- Vanaf de dertiende eeuw werd Mdina de zetel van de universitá, een groep van Maltese edelen die het eiland bestuurde. Toen Malta in handen kwam van de Johannieters (ook wel Maltezer Orde), stichtten zij in 1566 Valletta, dat in 1571 tot hoofdstad van de Maltezer eilanden werd uitgeroepen en de rol van Mdina als belangrijkste stad van het eiland overnam, hoewel de universitá bleef bestaan.
Voor de stadsmuren van Mdina (verdedigingsmuren) staan de karozzin’s je al op te wachten in de hoop er een ritje uit te halen …
voordat er gemotoriseerd verkeer naar Malta kwam, maakten de mensen veel gebruik van door paarden voortgetrokken koetsen, welke karozzin werden genoemd. De eerste van dergelijke koetsjes werden rond 1850 geïmporteerd vanuit Gibraltar. Ook tegenwoordig worden deze voertuigen nog gebruikt door Maltezers. Echter alleen bij bruiloften en om er toeristen in te vervoeren …
Wij slenteren liever en lopen … na een blik over de enorme bastions geworpen te hebben … onder de barokke Mdina Poort uit 1724 door.
De voorkant is onder andere gewijd aan een stuk tekst over apostel Paulus die hier geleefd zou hebben nadat hij in 60 na Christus schipbreuk had geleden voor de eilanden. De achterzijde van de hoofdpoort is versierd met reliëfs van St. Publius van Malta, St. Agatha van Sicilië en St. Paul de apostel, alle drie zijn patroonheiligen van Malta.
Direct rechts is het Dungeonmuseum “Malta’s Only Dark Walk Museum of Crime and Punishment”. Een klein gangenstelsel waarbij ze door middel van poppen illustreren hoe men vroeger gemarteld werd. Nu ben ik niet zo van de gruwelheden maar mocht je er wel van houden … een klein inkijkje en wat ik lees … leuk voor volwassenen, niet direct voor kinderen.
Hoe het kan dat dit museum aan onze aandacht ontsnapt is weet ik niet .. heb wel een foto van de voorgevel gemaakt. Later zal blijken dat er in Mdina meer gebouwen en ondergrondse stelsels aan mijn aandacht ontsnapt zijn.
Misschien teveel gefocust op de St Paul’s Cathedral waar we nu maar meteen naar toe lopen. Gebouwd naar een ontwerp van de Maltese architect Lorenzo Gafà tussen 1696 en 1705 op de plaats waar gouverneur Publius volgens de overlevering de apostel Paulus heeft ontmoet, nadat deze voor de Maltese kust schipbreuk had geleden.
In deze kerk zou het fundament gelegd zijn voor het katholieke geloof. Hij werd gebouwd op de resten van een Normaanse kerk (Noormannen uit Normandië/Frankrijk die in de twaalfde of dertiende eeuw Malta bereikten) die in 1693 als gevolg van een zware aardbeving op Sicilië onherstelbaar beschadigd raakte.
De toegangsbewijzen voor de entree van de kathedraal zijn te koop in het er naast gelegen oude seminarium … het kathedraalmuseum. Handig bedacht want zo moet je eerst door het museum voordat je oversteekt naar de kathedraal. Maar het is de moeite waard.
Dan naar de overkant. Net als veel andere Maltese kerken, oogt de buitenkant niet bijzonder. Aan de binnenzijde is het één en al goud en marmer … rijk versierd met fresco’s, beelden en schilderijen. Zo maar wat foto’s van alle pracht en praal, je weet eigenlijk niet waar je kijken moet.
Na zoveel indrukken is het tijd voor de buitenlucht en lopen we naar de buitenste verdedigingsmuur van waaruit we een prachtig uitzicht over Malta hebben. Mdina ligt op een plateau met een hoogte van ongeveer 225 meter en vanuit de stad kan je een groot deel van het eiland overzien.
In de verte ligt links St Pauls Bay (ons hotel) … rechts Valletta en na wat ingezoomd te hebben herkennen we ook de “drie steden”. Dát brengt ons op het idee brengt om daar de middag door te gaan brengen.
We zijn ons er van bewust dat we veel in Mdina hebben laten liggen maar soms is genoeg … genoeg! Malta is sowieso nóg een vakantie waard. Dat komt dan wel … ooit.
DE DRIE STEDEN – The Three Cities … ‘de bakermat van de Maltese geschiedenis’,
In de auto en dwars over het drukste gedeelte van het eiland naar de 3 versterkte nederzettingen van Vittoriosa, Senglea en Cospicua. Vittoriosa, beter bekend onder de Maltese naam Birgu, ontstond reeds in de middeleeuwen. De twee andere steden werden gesticht door de orde van St. Jan in de 16de en 17de eeuw. (Ordo militaris Sancti Johannis Baptistae Hospitalis Hierosolymitani)
We hebben geen flauw idee in welke geschiedenis we nu weer duiken en parkeren de auto op een klein pleintje. Eerst maar eens koffie en dan via wat steegjes naar het water. Een grote haven met nog grotere boten en in de verte een fort … Fort Angelo.
De Drie Steden kunnen terecht aanspraak maken op de titel ‘bakermat van de Maltese geschiedenis’ aangezien Vittoriosa, Senglea en Cospicua onderdak en bescherming hebben geboden aan vrijwel elk volk dat zich op de eilanden vestigde. Hun natuurlijke havens werden al door de Feniciërs gebruikt en hebben de lokale bevolking altijd een broodwinning opgeleverd … maar maakten hen ook kwetsbaar wanneer Malta’s heersers oorlog voerden. Dit was de eerste thuisbasis voor de ridders van Sint Jan; de paleizen, kerken, forten en bastions van de Drie Steden zijn dan ook veel ouder dan die van Valletta.
De echte geschiedenis van dit gebied gaat terug tot aan de tijd van de Romeinen. Vanaf de 14e eeuw maakte het eiland deel uit van het Koninkrijk Aragon en stond het fort bekend als: Castello a mare’ (Kasteel aan zee) Toen de Orde van Malta arriveerde op het eiland in 1530 namen zij hun intrek in de plaats Birgu en Fort Sint-Angelo werd de zetel van de grootmeester. De eerste grootmeesters van de Orde werden dan ook in het fort begraven.
Teruglopend doemt er een imposante kerk op maar lichtelijk “kerkmoe” laten we die voor wat het is en lopen via een steegje terug naar de auto als er een kleine deur opengaat bij een oud gebouw.
Een klein mannetje vraagt of we belangstelling hebben om voor 50 eurocent (€ 0,50!!! … daar mogen al die andere hoge entreevragers zich wel eens voor op het hoofd krabben) de binnenkant te bekijken. Dan blijkt dat we via een zij-ingang tóch in die imposante kerk zijn terechtgekomen … de St Lawrence kerk (gebouwd door Lorenzo Gafa tussen 1681 en 1697). We krijgen een rondleiding van een alleraardigste koster/conservator die ons maar aan de praat blijft houden en heel wat deuren voor ons opent. Hij is de EU zo dankbaar want die hebben voor het geld voor de restauratie van zijn kerk gezorgd.
Eigenlijk genieten we allebei tot nu toe het meest van deze veel meer sobere kerk … ook al blijft er genoeg pracht en praal over. Maar misschien heeft het alles te maken met de gunfactor voor deze alleraardigste man.
Wat een eiland, wat een geschiedenis en vooral wat is er veel bewaard gebleven. In de rust van thuis … al schrijvend en terugkijkend via de foto’s … maakt het nu bijna nog meer indruk op me. Wat hebben we veel gezien en dan is dit pas dag 3.
We worstelen ons nog via een toeristische route door de smalle straatjes van Senglea om uiteindelijk met een tevreden gevoel richting hotel te rijden. Eerst maar eens uitzoeken wat we verder nog willen zien.
