Vanaf station Lunteren loop ik een deel van de originele route van het Veluwe Zwerfpad. Afgelopen jaar hebben er wat routewijzigingen plaatsgevonden waardoor de wndeling nu weer over het gecombineerde fiets-/wandelpad loopt waar ik vorig jaar tijdens de drukke voorjaarsvakantie een aanvaring met een fietser had.

De eerste paar 100 meter zijn door een woonwijk. Al snel is de geel-rode markering van het Veluwe Zwerfpad te zien en via smalle paadjes achter de tuinen loopt het pad verder langs bouwgronden, maisvelden en via een manege het bos in.

Dat is het punt waar ik voor een omweg kies want met dat gecombineerde fiets-/wandelpad (op foto plattegrond de blauwe weg met nrs 6, 7 en 8) heb ik het toch echt wel gehad. Ik neem de rode weg rechts (zie foto plattegrond = Weg naar ’t hek).
Als ik later op een bankje zit waar ik uitkijk op het pad zie ik pas hóe druk het er is – wielrenners, mountainbikers, e-bikers, kinderen op de fiets – het is een constante stroom van fietsers.
Als je deze route wilt lopen, adviseer ik je dit pad te mijden in de drukke vakantietijd. Het loopt ook absoluut niet lekker … je moet steeds stilstaan en/of opzij stappen.

En de omweg is geen straf … Hollandse luchten, blommige bermen, even langs de weg en dan – weer terug op de originele route – het bankje aan het begin van het “beruchte” fiets-/voetpad.

Even een slok water en dan verder naar restaurant De Goudsberg. Ik heb geen koffie meegenomen omdat ik op het terras wat wil gebruiken maar dat valt tegen … maandag en dinsdag gesloten. En dat in het hoogseizoen.
Dan maar aan de overkant bij de uitkijktoren … even zitten en door verder naar “het Middelpunt van Nederland”.

Een gevarieerd landschap … bos, landbouwgronden, zandverstuiving, hoogteverschillen.

Langs de Celtic Fields

Ik arriveer bij het Wekeromse Zand en het is meteen alsof je in een heel ander gebied loopt. Het ruikt anders (hars) … het voelt veel droger.

En dan de enorme zandverstuiving. Ik zal de hele zandvlakte dwars over moeten steken wil ik op mijn eindpunt komen. Zwaar ploegen en doorbijten.

Aan de overkant – na een smalle bosdoorgang – is daar de parkeerplaats.
Maar goed … ik ben met het OV en zal nog iets verder moeten. Aan het eind van het maisveld zie ik de geel-rode markering van het pad waar mijn volgende wandeling zal beginnen.
Ik kan door naar de bushalte aan de overkant … die trouwens op een doodenge plek staat aan een hele drukke, smalle weg.

Een heerlijke wandeling van ruim 9 kilometer .