Het begint al direct met een prachtig doorkijkje en ik kan haast niet wachten op het laatste stukje van de wandeling want dan loop ik daar links beneden. Het blad is glad en glibberig. Ik pak al snel mijn stokken erbij.
Paddenstoelen alom … geen bijzondere maar wel mooi.
Het is klimmen geblazen en ik denk bij mijzelf “als ik nou domweg de ene voet voor de andere zet, moet ik er toch komen” … en het lukt. Tijd voor koffie en apetrots dat ik deze bulten gelopen heb.
Gelukkig als afwisseling even een vlak stukje maar het blijft een gevarieerd landschap …
En dan het laatste stukje – inmiddels wel jas uit, maar een verzopen kat – wat ik zeker niet gelopen had als ik het van te voren had geweten … een afdaling met de billen bij elkaar.
Het begint rustig …
… en dan sta ik ineens voor zó’n spekgladde, steile afdaling dat ik me afvraag hoe ik veilig beneden kan komen.
Spannend!!
De voeten/schoenen overdwars, stokjes – en al het andere wat mij naar beneden kan laten rollen – verwijderen, beide stokken gebruiken als steunpunten en zo ga ik centimeter voor centimeter naar beneden. Van het ergste gedeelte heb ik geeneens foto’s … in het echt was het allemaal een stuk steiler.
Links kijk je van boven naar beneden en op de rechterfoto kijk je van beneden naar boven.
Maar uiteindelijk kom ik wel uit dáár – kan je goed zien hoe steil het is – waar ik op de eerste foto zo verlekkerd naar keek … het beekje.
en dan ben ik al weer op de parkeerplaats.
Een geweldige wandeling. Wel altijd heel druk.
Ik liep hier al eerder … in het voorjaar!
Jammer dat je dag zo verregend is want het is een prachtig gebied. Knap van je dat je al die heuvels gedaan hebt, ik heb ze toen grotendeels overgeslagen. Maar voor mijn Camino in februari zal ik ze toch moeten gaan oefenen.
Het ging me niet makkelijk af en omdat ik met Kerst wil lopen in het Teutoburgerwald zal ik toch ook hoogtemeters moeten gaan trainen. Dus wekelijks maar aan de bak … gelukkig heb ik genoeg heuvels in mijn directe omgeving.
Wow, petje af voor deze prestatie. En dat met zo’n vies weer. Maar je hebt goed je zinnen verzet en dat was misschien wel nodig. ❤️
Het was een heerlijke uitdaging.🥰
ha die Neeltje
ik heb ff een petje gepakt , en die neem ik nu heel diep af
jij hebt de zinnen zeer zeker verzet dat is zeker , daar in het mooie landschap van de Veluwezoom
de heuvels die jij liep ken ik niet , wel die komend vanaf Dieren door de Onzalige bossen , alleen de naam al pppfffttt
je zegt het al als je niet terug kunt , moet je wel , en met beleid en wat geluk lukt het dan ook wel
je maakte ook mooie foto’s van je pad
Dank je wel.
Ik denk dan dat jij de NS wandeling Dieren – Velp gelopen hebt. Die schampt aan deze wandeling.
klopt , die heb ik denk ik een x of 10 gelopen telkens als de heide paars is , net als die van Nijverdal naar Holten , ook lekker klimmen pppffftt
ik loop ze nu niet meer , ben bang dat de longen achterblijven
op de foto kun je nooit zien hoe steil het is, jammer. Wij hebben dat ook weleens gehad en dan zullen ze bij komoot wel denken… is dat alles 😂.
Sterke tocht 😉🔝
Jammer hé … want je zit ‘m echt te knijpen. “hoe kom ik veilig beneden” … niemand in de buurt! Halverwege heb ik overwogen om te gaan zitten en me naar beneden te laten glijen. Maar goed … uiteindelijk kwam ik op mijn pootjes terecht.
poeh hee, je hebt wel lef!
Maar dat wist je toch wel. En weet je … als je niet terug kunt, zal je wel moeten.