Vanaf Boscafé De Beken loop ik hem voor de verandering eens tegengesteld en om aan de 8 km te komen steek ik af en toe overdwars het Beekdal door.
Kouder dan ik dacht. Sommige mensen fietsen zelfs met jas en muts … ik loop er wat zomerser bij.

Aan het eind van het pad langs de klein-dieren-boerderij en de Molenbeek steek ik de Bennekomse weg schuin over om zo op het landgoed Quadenoord het pad langs de manege te nemen.

Quadenoord is een groot terrein waar je je op allerlei manieren kunt bezighouden. Zo is er behalve de manege nog een uitgestrekte natuurcamping, een beeldentuin waar o.a. beeldhouwcursussen gegeven worden. een gerestaureerde watermolen en een omvangrijk wandelgebied.
Mijn eerste doorsteek is langs de watermolen en beeldentuin.

Het lange pad langs de natuurcamping bewaar ik voor de terugweg … nu eerst het kleine sprengengebied waar 3 beekjes/sprengen naast elkaar liggen – de Molenbeek, de Oliemolenbeek en de Bosbeek. Aan het eind bij de Paradijsspreng – waar mijn terugweg begint – zijn ze bezig het pad te verfraaien. Was ook wel nodig … met regen glibberde je zo de spreng in.

Vroeger liep je hier langs tipi’s die je kon huren … blijkbaar niet zo lucratief want het is nu omgebouwd tot groepskampeerterrein. Het voormalig buiten-restaurant is gehalveerd en kan nu gebruikt worden als groepsruimte. Ikzelf zou denk ik niet gauw mijn tent opzetten langs zo’n wandelpad … maar misschien ben ik een te grote angsthaas.
Toilet en waterpomp zijn aanwezig … douchen kan je doen bij het begin van de camping … z’n 1,5 km verderop.

En dan brengt het lange pad me weer terug naar het begin van de natuurcamping.
Langs een paar grafheuvels … inmiddels afgezet met paaltjes. Blij mee … vond het altijd moeilijk om te zien hoe de heuvels misbruikt werden door – veelal zeer jonge – mountainbikers. Ook al zijn het begraafplaatsen van duizenden jaren geleden … het blijven begraafplaatsen.
bron: renkumsbeekdal.nl
“Aan het eind van het ‘Weichselien’ woonden er in het beekdal ook moderne mensen. Zij leefden aanvankelijk nog van de jacht en het verzamelen van eetbare planten. In de periode tussen 4.500 en 3.000 jaar geleden hebben zij een groot aantal grafheuvels gemaakt. Zij liggen vaak langs oude verkeerswegen en markante plaatsen in het landschap, zoals bovenaan de rand van een beekdal waar ze van grote afstand zichtbaar waren, aangezien er destijds vrijwel geen bossen waren. Naar de vorm en versierselen op de aardewerken grafgiften worden de grafheuvels gerekend tot de Klokbeker-Touwbeker- of Trechterbekercultuur.”

De drukte op de camping valt mee.

Aan de overkant neem ik het pad langs de Molenbeek om tussen de 2e en de 3e weilandspreng weer het Beekdal door te steken zodat ik aan de overkant vlakbij de Bennekomseweg terechtkom. Tijd voor koffie, het eerste vliegtuig komt over … en we gaan weer verder.

De laatste paar kilometers naar het vlonderpad, iets terug en mijn rondje is rond.

Een pijnloze 8 kilometer en ik had met gemak nog wel wat kilometers kunnen maken. Durf er nog niet echt in te geloven dat dit de oorzaak van die falende benen is geweest de afgelopen jaren.
Het is zo simpel … 3x per dag doe je een half uur oefeningen waar zelfs een slangenmens met bewondering naar zal kijken😂😂 en de meest diepliggende spieren worden weer dusdanig geactiveerd dat ze me zelfs tijdens een wandeling spierpijn bezorgen in plaats van die andere stekende pijn die er een paar maand geleden bijna voor zorgt dat ik met wandelen stop.
Neuroloog, sportarts … ze gooiden het op het hypermobiliteitssyndroom en versleten rugwervels. Een huisarts in opleiding – een (4daagse) wandelaar – vermoedt de piriformis en zo langzamerhand durf ik er bijna in te geloven dat ze het bij het rechte eind heeft.
Maar … laten we eerst maar kijken hoe het verder gaat.