Afhankelijkheid …

Niet helemaal mijn ding. Evenals ergens om vragen. En omdat ik normaal gesproken heel zelfstandig ben, hebben mijn kinderen zoiets van “als ze wat nodig heeft, vraagt ze het wel” … wat ik ook doe als het niet anders kan. πŸ˜‰πŸ˜‰
Maar gisteren was het balen … eigenlijk eergisteren al. Was mijn draaiduizeligheid – perifeer vestibulair syndroom – de laatste paar weken dusdanig dat ik me nog wel in de buurt durfde te bewegen – lopend, op de fiets of met de auto – gisterenochtend stond ik op met een gevoel van “wordt het nou erger of niet?”.
Besteedde er maar niet teveel aandacht aan en keek uit naar Lotte (15 jaar) haar verjaardagsfeestje waar we als familie vanaf 13.00 uur werden verwacht. Met een dubbel gevoel reed ik er naar toe om na 3 kwartier toch te besluiten huiswaarts te gaan. Dus zei ik de net aangekomen overige familieleden maar weer gedag, verzekerde zoonlief dat hij me niet naar huis hoefde te brengen maar onderweg ging het ineens zo snel dat ik blij was dat ik thuis was en me kon overgeven aan de bijkomende onhebbelijkheden.

Voorlopig zit ik weer aan huis gekluisterd – had al uit voorzorg wat veraf gelegen afspraken afgezegd – , doe ik braaf mijn oefeningen, mag ik voor zoonlief weer een boodschappenlijstje maken en zal ik een buurvrouw vragen of ze vanavond mijn kliko aan de straat wil zetten.
Balen, maar nog meer … me koest houden. Voorlopig dan ook weinig te bloggen maar je weet nooit of er nog iets bijzonders op mijn pad komt.

30 gedachtes over “Afhankelijkheid …

  1. Zeer herkenbaar Neeltje… mijn moeder maakt hetzelfde door. Dan gaat het weer goed voor even en dan plots… is het er weer, met alle gevolgen van dien. Kan alleen maar, van hieruit, een beetje meeleven en je veel sterkte toewensen op die enge momenten.


  2. Paar jaar geleden heb ik ook een periode van draaiduizeligheid gehad, kon de 2 meter van stoel tot dressoir aan de andere kant vd kamer niet alleen overbruggen. Gelukkig hebben de Ripleyoefeningen ( je op bed van de ene kant naar de andere laten vallen) wel goed en redelijk snel geholpen. Bij mij kwam het na flinke verkoudheid.

    Maar jouw aandoening is iets anders, welke oefeningen moet jij doen?

    • Dezelfde oefeningen als jij. Het gaat er om dat die kristallen weer op hun plek komen.
      Vorig jaar was het erger … toen voelde ik het niet aankomen en werd het ineens helemaal zwart voor de ogen tijdens een wandeling. Ik haalde ook de 2 meter niet. Heb toen te lang gewacht met hulpvraag waardoor ik veel later met die oefeningen begon.

  3. jeetje, dan word je wel beperkt in je bezigheden en afspraken! Ik zou willen dat er een blijvende oplossing voor was.

    heb je ooit al laten kijken of je niet scheef staat en je ruggengraat etc. wel recht is.

    bij mij heeft dat redelijk geholpen.

    • Ik sta helemaal recht sinds mijn heupoperatie in 2004. Allemaal gecheckt. Het is gewoon iets wat vaker voorkomt in verschillende vormen. Het zijn de kristallen die normaal in de kanalen van je evenwichtsorgaan op een vaste plek zitten die aan de wandel gegaan zijn. Ze hebben wat moeite hun plek terug te vinden.

  4. O wat een narigheid is dat Neeltje
    perifeer vestibulair syndroom moest ik opzoeken , nooit eerder van gehoord
    en het was niet voor het eerst dat je het kreeg , want je herkende het
    dus mijn vermoeden is dat er vooralsnog niets aan te doen is
    ik wens je beterschap

Geef een reactie