Indrukwekkend en confronterend en weer hield ik het niet droog. Daar lag ze … in een rieten mandje met een prachtig boeket van de kinderen. Sober maar met mooie toespraken van haar dochter en mijn schoonzoon. Veel oude mensen. Moeilijk was het om die verdrietige gezichtjes van mijn 3 kleinkinderen te zien.
Wat er zo confronterend was?
Het feit dat het de zoveelste leeftijdsgenote is die deze wereld verlaat – 2 van mijn dierbaarste jeugdvriendinnen gingen haar al voor – , herinneringen aan de uitvaart van mijn man. Binnen onze kleine familie ben ik de jongste grootouder – in de gezinnen van mijn 2 kinderen – van de resterende 2 opa’s en 1 oma. Je staat er wel bij stil.
Wel blij ben ik dat ik erbij kon zijn en dat ik niet op vakantie was … daar zou ik het zwaar mee gehad hebben.
♥
Gelukkig kon je er nog bij zijn, ook al was het geen leuke gebeurtenis! Zo een rieten mand had ik nog nooit gezien, maar ik vind het zo mooi
Zo’n mand is prachtig… veel warmer dan zo’n koele, harde kist.
Ik ben al op onderzoek uit. 😀😀
Ja, inderdaad een immens verschil!
❤️🩹
😘😘
Je weet dat er ooit die tijd komt, maar oh wat is het moeilijk om weer afscheid te moeten nemen en het verdriet te zien van dierbaren
sterkte lieverd 😘
Ja … heel moeilijk.
Toch fijn dat je er bij kon zijn. En je verdriet mag je gerust uiten hoor. Wel mooi een rieten mand, daar zou ik mij ook wel in thuis voelen als het zo ver is. Confronterend is het zeker als er dierbare uit je omgeving links en rechts omvallen. Daar moet je wel bij stilstaan maar ook weer loslaten, want het leven gaat door voor Jou…
Dus Ellen blijf vooral genieten van alle mooie momenten die er nog op je pad komen.. Dikke knuffel❤️
Dank lieverd.
Ik ga zeker genieten.
ja, dat is confronterend, maar we moeten er niet te lang bij stilstaan.
het hoort bij het leven, afscheid nemen. En als het dan zo ver is en we hebben een mooi leven gehad, dan moeten we er ook vrede mee hebben.
Juist.
ha die Neeltje
ja veel leeftijdgenoten gingen ons voor , helaas ook velen veel en veel jonger
en als je dan die droevige kinderen ziet , komen de tranen vanzelf 🙁
mijn broertje lag in net zo’n mand , had 5 december j.l. 67 geworden anders 🙁
nu loslaten en straks je vakantie genieten
rustige avond groet
Karel, ga ik doen. Dank je.
Mooi dat je afscheid kon nemen en er bij kon zijn net nog niet met vakantie. Verdriet verdient ook tranen, hou ze nooit in.
Prachtige mand ipv een kist.
Ja … het was fijn. Die rieten mand was zó mooi. Ben ook zelf nu op zoek gegaan.😀
Ach lieve Ellen… ja, confronterend. Fijn dat je er bij kon zijn. En tranen mogen stromen bij het definitieve afscheid van een dierbaar mens. Dikke knuffel 😘
Lieverd, dankjewel. 😘
Ja fijn dat je er bij kon zijn, ook al was het verdrietig. En ook fijn dat je er bij leven ook voor haar was. Sterkte toegewenst.
Dank je wel. Ik ben erg blij dat ik nog een paar dagen voor haar sterven bij haar was.
Het wezen van de tijd is verandering.
Eeuwig voortdurende verandering.
Zoals het is, blijft het niet.
Dát is de eeuwige constante in ons leven.
De tijd is als de wind.
Zij drijft ons voort en trekt ons verder.
Niets zal eeuwig duren.
En waarom dat soms moeilijk is?
De achternaam van verandering
is niet zelden verlies.
En verlies, zo lijkt het,
is de grootste natuurramp
voor onze menselijke psyche.
Als het op verlies aankomt,
zijn er twee mogelijke antwoorden:
Vasthouden of loslaten.
Aan ons mensen de taak
te balanceren op het dunne koord
dat tussen beide gaat.
Loslaten is iets anders dan achterlaten.
En vasthouden is iets anders
dan weigeren om verder te gaan.
Loslaten is toestaan dat wat er was,
in je doorklinkt, terwijl je verder gaat.
Vasthouden is toestaan dat je verder gaat
terwijl wat er was, eeuwig in je zal nagalmen.
Henri-Louis Bergson
Ik kan gelukkig loslaten.
Lieve Henny, dank voor dit gedicht
Ach, lieverd toch. 😘
😘😘😘
Je beseft maar weer eens dat het leven eindig is. Sterkte.
Dank je.
Elke keer weer en dan realiseer ik me weer hoe jong mijn man eigenlijk was met zijn 68 jaar.
😘
😘