Was het gisteren een brand op de Ederheide die mij mijn wandeling liet aanpassen, vannacht/vanmorgen verander ik hem voor de 2e keer na een nacht met een onrustige kies. Gelukkig heeft mijn Oosterbeekse tandarts iets na 12 uur nog tijd voor me – het zal wel trekken worden – en plan ik een wandeling bij hem in de buurt rondom Abdij Koningsoord en Missiehuis Mill Hill.

Missiehuis Mill Hill (of Vrijland zo je wilt) is een van de vele kloosterverzorgingshuizen van Nederland. Er wonen behalve missionarissen van Mill Hill ook broeders en zusters van andere orden.
Abdij Koningsoord wordt bevolkt door een groep zusters die behoren tot de oude kloosterfamilie … de Trappistinnen. De balans tussen het in stilte werken, het gebed, de studie en het werk typeert de Trappisten en zo werken de zusters in hun eigen goed geoutilleerde boekbinderij/restauratieatelier en de abdijwinkel.
In 2009 namen ze afscheid van Koningsoord Berkel-Enschot en vertrokken naar Arnhem … hun nieuwe Abdij Koningsoord.

Het wordt geen wandeling van onnavolgbaar natuurschoon. Het merendeels verharde pad loopt door bos met bomen zonder blad. Een gebied waar je automatisch – als je in je eentje bent – meer nadenkt over leven en dood.
Ik start vanaf station Oosterbeek en ga over het spoor direct de Johannahoeveweg op. In de verte het complex van de Mill Hill missionarissen met iets verder de begraafplaats waar trouwens ook zusters begraven liggen.

Iets verder neem ik het bospad richting een gedenkplaatsje. Ik heb geprobeerd uit te vinden wat dit kapelletje is. Een Maria kapel, of gewoon een gedenkplaats? Ik weet het niet. Als ik er op google komen er zoveel verhalen, met zoveel verschillende namen die uiteenlopen over een gebied van waar ik nu sta tot aan Schaarsbergen dat ik het maar laat voor wat het is en jullie alleen de foto’s laat zien.

Als ik het lange pad teruggelopen heb, steek ik over om via de nieuw aangelegde natuurbegraafplaats Koningsakker naar het kloostercomplex te lopen (waar ze trouwens in de winkel heerlijk bier verkopen). Je herkent de graven aan de houten plaquette.
“Het voormalig maisveld is omgevormd tot een glooiend landschap, ingedeeld in vier wijde velden met rijke flora en fauna. Op natuurbegraafplaats Koningsakker kan nieuwe natuur zich ontwikkelen, met bomen, struiken en planten die kenmerkend zijn in deze regio. Het maaien gebeurt gefaseerd, waardoor er altijd voldoende groen is voor de insecten. Dit gebeurt waar mogelijk natuurlijk, door begrazing met schapen.
Het ligt er zeker mooi bij … zelf ook maar eens informeren.

Geen tijd om naar binnen te gaan en geen zin in een zware rugzak van het bier … laat ik het klooster achter me en keer ik terug naar de menselijke wereld met haar geneugten van onder andere het golfen.
Het is druk op de Edese Golf Club (GC) Papendal. Een golfbaan die ligt in het bosrijke en heuvelachtige landschap van de zuidelijke Veluwezoom tussen Arnhem, Oosterbeek en Ede. 
Soms word je wat simpel van de namen, je loopt in Arnhem, langs de Edese golfbaan en je bent vertrokken vanaf station Oosterbeek.

Een lange rechte weg richting de Dreyense weg – iets van 1,5 km – en ik werp nog een laatste blik over mijn schouder naar het kloostercomplex. Ik loop mooi op tijd, hoef me niet te haasten. En dan de laatste lange rechte (gedeeltelijk bos-) weg vanaf het aan het kruispunt gelegen Roadhouse Arnhem terug naar het station.

Het rondje is rond.

Inmiddels slaan de zenuwen wat toe. Heb nog tijd om mijn mond te spoelen en mijn tanden in de auto te poetsen, mijn transpiratie weg te spuiten met een lekker luchtje en dan op naar … de tandarts. Het wordt inderdaad trekken. De kies is goed maar er achter zit een ruimte (waar hij een mooi woord voor heeft en ik al weer vergeten ben) waar troep in kan komen en dat je met een ragger niet bij kan komen .
Ook dan is de enige optie … trekken. De verdoving is nu bijna uitgewerkt … ik ga me de rest van de dag koest houden.

Uiteindelijk ruim 6 kilometer gelopen … tevreden!