In de hoop de 900 km te halen, loop ik vandaag nog 1 klein rondje. Het wordt het Edese bos aan de Koeweg.
“De Koeweg is de oude verbindingsweg tussen Ede en Otterlo, en dankt zijn naam aan het feit dat boeren in de 15e eeuw hun koeien laten grazen in de gemeenschappelijke bossen rond deze weg. Het Edese Bos – dan nog Ederholt – is omstreeks die tijd ongeveer het enige bos waarin de Edenaren hun varkens op eikels en hun koeien en schapen op gras mogen weiden. De dieren zijn met een brandijzer gemerkt – elke boer bezit zijn eigen merkteken – zodat er later geen onenigheid kan ontstaan omtrent de eigendomsrechten van de krulstaarten.

Het bos wordt voor het eerst genoemd in een rekening van het hofgoed Kernhem uit 1423 en is dan in handen van dertien hoeven (eigenaren). Aan het hoofd staat de houtrichter, eigenaar van de (grootste) boerderij Slijpkruik – “Sliepkruucke” – en als zodanig in bezit van een hoeve hout in het bos. Carel van Arnhem, heer van Kernhem, wordt door koop van de Slijpkruik in 1607 houtrichter. Na hem volgen de graven Van Wassenaar (1651), vervolgens baron van Heeckeren (1850) en vanaf 1888 graaf Bentinck.
De graaf van Wassenaar en baron van Heeckeren kopen de andere hoeven geleidelijk aan op en zo krijgen zij meer macht en invloed. In 1878 komen alle aandelen in hun handen.”

Vandaag maak ik dus een historisch rondje.
Maar bos is bos, de bomen zijn niet echt veranderd en er valt niet veel te vertellen of te zien. Het is een bos … met bospaden en nog eens bospaden.
Het heeft goed gevroren … eerst ruiten krabben, en weer terug naar boven voor nog wat extra laagjes kleding. Een fleece legging voor onder mijn met fleece gevoerde wandelbroek, een extra T-shirt, mijn berenvel en daarover nog een bodywarmer … koud zal ik het niet krijgen.

Het zonnetje piept al voorzichtig tussen de takken door… het wordt een rondje van 3.7 km langs o.a. Douglas sparren , beuken- en eikenbomen. Een deel van het Edese Bos is een waterwingebied wat goed te zien is aan de vele waterputten en het pomphuis. Halverwege wil ik mijn ontbijt nemen maar helaas is mijn zelfgebakken Deens roggebrood nog bevroren … dan alleen maar koffie.
De zon wordt feller, de ritsen kunnen los, de pet van mijn oren af … en dan de laatste meters.
Heb ik de 900 km gehaald???

En het worden er …..

Als mijn benen vanaf 10 september alleen nog maar – en onder zwaar protest – steeds kortere wandelrondjes willen lopen, reken ik er zeker niet op dat ik die 900 kilometer nog haal. Ik ben trots op mijzelf. Niet zo zeer om de afstand … wel om het tevreden gevoel dat ik het lopen ben blijven proberen.
Voor het nieuwe jaar plan ik geen kilometers … eerst maar eens die corticosteroide/botox-injectie in week 4 afwachten. Wat gaat ie doen, is het voldoende wat ie doet en vooral óf ie het wel gaat doen.
De eerste week na de prik is het rustig aan doen en ook het lopen zal ik weer langzaam op moeten bouwen … januari kan ik dus al wegstrepen.
Maar als het werkt … dan wordt 2026 mijn wandeljaar.