Ik raak een beetje door mijn voorraad korte ommetjes op beton- en asfaltwegen heen. Er zijn hier in de buurt geen weggetjes die ik nog niet gelopen heb en het wordt een beetje saai om steeds maar hetzelfde te lopen.
Het verschil tussen een asfaltpad en een verhard wandelpad – met een ondergrond van keitjes, steentjes en grind – dat eeuwen geleden al door koetsen is ingereden, voel ik normaal niet zo maar afgelopen zondag merk ik dat ik op het harde zandpad wél last van een zwaar gevoel in mijn benen krijg. De nadere uitleg is dat hoewel de paden breed en hard zijn … ‘dit type zandpad meer “micro-correcties” van uw spieren vraagt dan puur asfalt of beton‘.
Je voet zakt net iets meer weg, wat de bilspieren en bekken harder laat werken.
Met dat in mijn achterhoofd en met de hoop eindelijk binnenkort toch eens probleemloos die grens van 3 km te kunnen overschrijden, stap ik vanochtend om half acht – er zijn bakken met regen voorspeld en nu schijnt de zon nog – met alle tegenzin die ik maar in me voel naar buiten voor een rondje rondom huis over tegel-, asfalt- en betonpaden. Eerst via het voetpad de heuvel af, dan over het wandel-/fietspad langs trapveldjes, waterspeelplaatsen en ander groen waar de jeugd zich bezig kan houden naar de Bennekomse weg .
Om dan via de weg terug te lopen naar huis.
Er zijn beroerdere rondjes rondom huis .. ik klaag ook niet. Het is alleen zo saai … oersaai! Het laatste stukje varieer ik er nog maar wat op los – moet tenslotte mijn 2 km halen – en loop ik met een wijde boog tóch over een kronkelpaadje. Langs de paarden terug naar huis en bij het laatste paard heb ik mijn huis al weer in ’t zicht.
Ruim 2 km.
Het ging niet helemaal lekker … de eerste 1,5 km gaf mijn been mij het gevoel dat ik het mee moest slepen. Vrijdag zou ik gaan beginnen aan een nieuwe serie van 3 … 3x 2.5 km. Ik stel hem nog even uit totdat ik deze 2 goed kan lopen want ik nader nu het cruciale punt waar het de vorige keren fout ging … de 3 km.
Ik snap het dat je het beu wordt om altijd dezelfde rondjes te lopen. Ik had het al lang opgegeven. Gelukkig ben jij geen opgever.
Ik kan het volhouden omdat ik nog steeds hoop dat – over max 2 á 3 maand als die botox in die spier is uitgewerkt – ik weer echte wandelingen kan gaan maken.
Als dat niet zo is denk ik dat ik even in een diep gat val. We gaan het zien.
Oersaai die rondjes… ik begrijp je helemaal. Ik loop nu veel rechttoe rechtaan op beton, en dat is voor mij weer geen goede combinatie. Die klinkers van Bronkhorst overigens ook niet. Geef mij maar een gewoon zandpad. Ik hoop voor je dat het toch een keer, probleemloos wandelen voor je gaat worden. Het duurt al zo lang hé.🍀🍀🍀🍀
Ik loop ook het liefst op zand.
Al met al ben ik nu al ruim een jaar bezig en dan denk je dat het met een injectie beter wordt – de pijn die ik had en waardoor ik steeds slechter ging lopen is idd weg – maar nu is het wachten totdat die ingespoten piriformisspier uit z’n coma ontwaakt. Dat duurt bij de een 3 maanden, bij een ander 6 en ik begin bang te worden dat ik tot die laatste hoor. En … dan is het ná het ontwaken de vraag hoe de piriformisspier er uitkomt … met of zonder pijn..
toch vreemd, als er niets aan je mankeert dat je gewoon op elke ondergrond kan wandelen.
maar als ik zo je uitleg lees dan is de samenwerking met die spieren toch een klein wondertje 👍
Ik leer er steeds meer over en vrijwel alles is te verklaren. Had het liever niet gevoeld.😂😂
Neeltje, je weet de aanhouder wint en dat zal bij jou ook lukken. Ik zou eerst de wegen met keien wel gaan mijden. Op de fiets deed ik dat ook de eerste maanden om gewenning aan het zitvlak te krijgen.
Denk dat er een groot verschil is tussen wandelen en fietsen op keien maar over echte oude keienweggetjes – zoals Parijs-Roubaix😂 – loop ik liever niet .. die liggen vaak zo onregelmatig dat als ik niet oplet – en ik kijk vaker om me heen dan naar beneden😉 – ik in een mum van tijd plat op straat lig.
Petje af voor je doorzettingsvermogen
Dankjewel. Als je iets wilt, zal je er toch iets voor moeten doen … of laten.😉
mogge Neeltje
die spieren zijn maar rare dingen , en zeurpieten , dat kleine beetje verschil in ondergrond en dan zo zeuren pppfffttt
ja jij kent al die paadjes en weggetjes blindelings tekenen denk ik
en ik snap de frustratie , als voormalig kilometer vreter nu zo aan banden gelegd door die spiertjes
houd vol en kop op
geniet de dag
Misschien had ik even die spieren van tevoren moeten opwarmen … een idee voor vrijdag want inmiddels heb ik nog een rondje gevonden rondom huis.
Ach, het duurt nu al zo lang dat het geeneens meer een frustratie is .. ook dit wordt gewenning!
misschien ja
maar we lopen vaak een kort stukje , en dan gebeurt dat opwarmen toch ook niet
maar baat het niet , schaden doet het zeker niet
is ook weer zo , zelfs dit word een gewenning