Bron:
– https://indebuurt.nl/ede/
– https://www.geldersarchief.nl/bronnen/
– ID-nr: 54 – Bron: http://www.erfgoedede.nl
– https://weverlodge.nl/historie/

“Al in de oudheid trokken er mensen rond in het gebied dat nu Otterlo heet. De plaatsnamen Uttarlo en Ottarloan komen vanaf het jaar 855 in de archieven voor. Eeuwen later wordt de naam Otterlo afgewisseld met Aenstoot, genoemd naar een herberg die hier ook lag.

Het is 1960 als mijn ouders een seizoenplaats bespreken op camping De Zanding. Mijn vader is gelegerd op De Harskamp en de tent moet uitgeprobeerd worden. Het ligt in de bedoeling dat we het jaar erop de zomer kamperend in La Courtine/FR zullen doorbrengen.
De Zanding/Otterloo – nu Europarcs De Zanding – begint als werkverschaffingsproject rond 1932 met het graven van een vijver in een stuifzandgebied. Het wordt op 29 mei 1936 geopend als “Openluchtbad De Zanding”- compleet met theehuis en kleedkamers. Veel gedoe met zondagsluiting maar uiteindelijk komt het allemaal goed. Ik zal jullie alle details besparen maar het had heel wat voeten in aarde voordat dit alles meer dan gedoogd werd … laat staan dat er een camping mocht komen.

Veel herinnering heb ik er niet aan alleen dat ik in het militaire pup-tentje van mijn vader sliep …
“Een puptent was een tent die bestond uit twee identieke aan elkaar te verbinden helften. Elke parate Nederlandse militair van de landmacht had een helft van de tent als deel van zijn Persoonlijke Standaard Uitrusting (PSU) als gevechtsuitrusting. Als grondzeil kon de regencape dienen.”
Mijn vader had er blijkbaar 2 want mijn tentje had 2 stokken en een knoopsluiting … voor en achter. Dus voor het zicht van mijn ouders kroop ik er tegen bedtijd aan de voorkant in om vervolgens – na een tijdje te hebben gewacht – er aan de achterkant weer uit te kruipen om me bij mijn vriendjes en vriendinnetjes te voegen.
Uiteraard werd dit door mijn vader ontdekt en bestraft!!! Volgens mij was het hele kampeergebeuren toen voorbij want ik kreeg huisarrest de rest van de zomer.

Met dit alles in mijn achterhoofd zet ik gisterenmiddag een route rondom De Zanding” uit … iets van 8,5 km!!! Na nog geen 20 minuten rijden – wat is alles hier toch lekker in de buurt – start ik bij de Wevers Lodge …
“In 1934 wordt de eerste steen voor de bouw van Pension de Wever gelegd. De opdrachtgever is Jan Lieftink die op een heuvel met vrij uitzicht op een groot heideveld, een statige villa laat neerzetten met het idee dat welgestelden hier van hun vakantie kunnen genieten.
En inderdaad … uit het hele land reizen chique dames en heren naar het pension in Otterlo af. Vaak komen ze licht bepakt en zonder bagage aan: het is in die tijd heel gebruikelijk om je koffers alvast per koets vooruit te sturen. De gasten van Pension de Wever komen voor de natuur, om lekker te eten, goed te slapen en vooral om uit te rusten.“

…. waar ik welkom geheten word door een hond , iets verder door een wild zwijn en vervolgens de zandverstuiving “De Zanding” oploop. Een zeldzaam mooi stukje natuur!! En zó stil!!!

Via wat geklauter – inmiddels maar weer mét stok – over bospaadjes, het Rooseboomswegje, langs het hek van nationaal park De Hoge Veluwe en achterlangs De Zanding/Europarcs kom ik uit bij de Arnhemseweg die ik oversteek. Ik loop nu trouwens gedeeltelijk over het Eeskoterpad … leuke wandeling voor als ik wat meer kilometers aankan.

En dan sta ik op mijn oude vertrouwde Planken Wambuis … een hoekje waar ik nog niet gelopen heb, wel op de grotere paden gefietst. Het is bos … en bos … en bos maar ook aan deze kant prachtig om te lopen.

En dan … in de middle of nowhere zegt komoot
“u bent gearriveerd!”.
“Gearriveerd? Waar dan?“
Terug naar de kaart! Waar sta ik? Waar ben ik? Ik loop in ieder geval langs het Mosselse Zand.
In grote lijnen weet ik nog wel hoe ik de wandeling gisteren voor me zag … voorlopig volg ik de schildjes van het Trekvogelpad maar. Maar ik ben ook meteen de livetracking met mijn kinderen kwijt.
Alles zal zichzelf wel oplossen.

Ergens heb ik een afslag te vroeg genomen want ik loop naar mijn idee al te snel het Planken Wambuis weer uit. Dan maar de Roekel in! Gelukkig ken ik de weg hier zo goed dat ik me ook wel zonder kaart red.
Het bos wordt al dunner en dan loop ik al weer richting de bebouwde kom. Aan de andere kant van de N310, ga ik Onderlangs op en 1,5 km verder ben ik al weer op de parkeerplaats.

Een prachtig rondje. Inderdaad maar net iets meer dan 7 km, toch een drijfnat hoofd.

Als het wandelen allemaal weer wat soepeler gaat, ga ik dit rondje absoluut uitbreiden (buiten de vakantie-seizoenen, het is hier altijd druk!) óf misschien neem ik toch gewoon een jaarkaart op Nationaal Park de Hoge Veluwe … kan dan ook steeds gratis naar het Kröller Muller met mijn museumkaart!