Op pad met de auto voor een absoluut NIET noodzakelijk bezoekje aan “huize zoonlief”. Ze hebben een heuptasje voor Jut en Jul en ik kan niet wachten om het op te halen.
Als er om 9 uur een zonnetje te voorschijn komt, het zicht goed wordt en ik meerdere auto’s zie rijden, durf ik het ritje van een paar kilometer naar het zuiden over de A50 wel aan. Ze zullen toch wel gestrooid hebben?
Het gaat goed al verdwijnt de zon – en boezemt de muur van mist waar ik bovenop het NederRijn-viaduct tegenaan rij mij wel enige angst in – maar als ik bij de afslag naar de A15 ben, is het vertrouwen in mijzelf weer helemaal terug!
Totdat … ik in de draai van de afrit naar de A15 kom.
Omgeven door een deken van mist en inmiddels niet boven de ca 30 km p/u uitkomend – 2 grote Suv’s drammen op mijn achterbumper – voel ik dat ik met mijn 4 (winter)banden gewoon aan het glijden ga. Ik zwabber wat van link naar rechs, raak geen pedaal meer aan, rem nog wat af op motor, laat het lopen zoals het gaat, stuur ietsjes bij om door de bocht te komen – weliswaar heel lang geleden ervaring hiermee opgedaan toen ik in Zwitserland woonde -, wijk een ietsepietsie uit naar een uitsparing rechts om de haastmakers die inmiddels bijna ín mijn auto zitten voorbij te laten gaan terwijl door mijn hoofd speelt …
“waarom kunnen zij vaart maken? “
“is er wat met mijn auto aan de hand”
“of is het spekglad?”.
Na veilig de A15 opgedraaid te zijn kan ik je zeggen … het was spekglad!!! Alles is goed gegaan … maar even doodeng!!!
De rest van de weg glibbert en bibbert er niets meer … aan mijn auto ligt het niet. Die 2 Suv’s zullen hun gewicht wel mee gehad hebben.
Volgende keer misschien toch maar even wachten tot het weer wat opklaart.
Hoewel … 3 uur later kan ik nog steeds de overkant van de straat niet zien.
Maar mijn heuptasje voor Jut en Jul heb ik binnen.
En aan het eind van de dag is het zicht nog niet veel meer!
Fijne zondag.
Leuk dat heuptasje. Ik moest zaterdag morgen naar een crematie, en twijfelde of ik de auto of de trein zou nemen. Het werd de trein omdat ik het met de auto niet aandurfde. Was misschien toch beter geweest, want nu lag ik bij Station Dukenburg helemaal dizzy op de grond. Achteraf viel het nog mee, maar het was spekglad. Gelukkig nog net op tijd voor het afscheid.
Jemig joh. Dat was een nare klap.
Het was zo verraderlijk omdat het niet overal glad was. In mijn geval een bocht en op de terugweg niets.
Gelukkig niets aan overgehouden. Op dat moment dacht ik, “ik ga weer naar huis.”. Toch ben ik schuifelend en extra voorzichtig verder gegaan. Terug kon ik met iemand meerijden.
Wij waren in Rotterdam en het was zulk heerlijk zonnig weer. Bijzonder hè, ik zag het op het nieuws ook al dat er 1 hoek de hele dag in de dikke mist zat. Gelukkig is het goed afgelopen allemaal.
Tuurlijk, je moet niet in paniek raken.
Het heeft hier de hele dag dicht gezeten. Apart hé zo’n verschil in zo’n klein landje.
ik vind het knap, ik ben ook geen held op de weg met dit soort weersomstandigheden. En dan zijn er ook nog weggebruikers die denken dat de weg van hun is.
een ding is zeker, je ging niet voor niks op pad… leuk tasje! Er komen dus nog genoeg avonturen 😁👍
Ik was al blij dat ik mijzelf onder controle had maar idd die andere weggebruikers. Op de A50 sjeest de één na de ander me al voorbij en terwijl ik probeer behoudend en anticiperend te rijden, houden ze geen afstand en rijden ze ruim over 100.
Dat vond ik eng en onverantwoord.
Het is dat je dit verhaal nog kon schrijven, want ik kreeg bijna hartkloppingen van je ‘glij’-verhaal en die drammende auto’s achter je. Getver, doodeng! En dat voor een heuptasje… 😂 Maar: ik snap je hoor. Ik kijk uit naar de avonturen van Jut en Jul en Neel 🤩
Haha, ze komen er aan.
Dat zal een bang moment geweest zijn, maar het is wel een heel leuk tasje. Gelukkig ben je veilig thuis gekomen
Ja … was best even een eng rondje maar een paar meter verder was het gelukkig weer allemaal oké.
Je leven riskeren voor je lieve vriendjes, dat doe je natuurlijk met je hart. Volgende keer toch maar beter met je verstand. Al kan je dit natuurlijk ook beschouwen als een oefening voor als je nog eens in zo’n situatie terecht komt.
Nou … ik vertrok natuurlijk niet met mist. Ik werd er onderweg ook heel plaatselijk door overvallen. Bij mist thuis al ga ik geeneens de weg op.
Zo dat is even slikken. Die SUV’s zijn waarschijnlijk 4×4.
Ohh ja… logisch.
heel logisch om je leven te wagen voor een heuptasje 🙄
gelukkig is alles goedgegaan
😂😂
Eind goed, al goed. Mijn vader zei altijd: “Geen risico, zoek het niet op!” Zit in onze oren geknoopt.
Moet wel zeggen dat als hier het zonnetje niet had geschenen ik niet gegaan was.
mogge Neeltje
een nare ervaring , maar gelukkig geen aanvaring daar boven op de NederRijn
en Jut en Jul zitten fijn
geniet de dag
Het was lang geleden dat ik met dit weertype zelf achter het stuur zat. Maar wat zijn er veel die gewoon te hard rijden en geen afstand houden.
dat geld voor mij net zo
ja zotten zijn er altijd helaas 🙁
Oei, dat klinkt heel eng (ik ben geen held in de auto, heb ook al 15 jaar niet meer gereden). Maar wat een leuk tasje! En Jut en J u l hebben ook een fijne wollen omslagdoek. Goed werk 😀
😂😂 ja, dat jullie het koud kregen van mijn te schaars geklede vriendjes ging me iets te ver … een capeje was zo gemaakt.
Was best trots op mijzelf dat ik nog steeds zo koelbloedig kon reageren en precies wist wat ik moest doen.