Zodra ik thuiskom, pak ik meteen de wandelstokken om ze aan mijn rugzak te bevestigen. Wat heb ik die vandaag op de Duno gemist! Je zou natuurlijk kunnen zeggen dat het juist knap is dat ik het zonder heb gered – en dat is ook zo – maar voor onverwachte situaties heb ik ze in het vervolg toch liever bij de hand.
Maar dat terzijde … terug naar de wandeling!

De laatste tijd zoek ik graag de uiterwaarden op. ‘Lekker fris met dit warme weer,’ zou je denken.  Maar hoe pak ik vandaag mijn wandeling aan?
Start ik bij het water, of eindig ik er liever? Ik kies voor het laatste – nét even andersom dan normaal, om de sleur te doorbreken én … als ik moe ben, zal ik altijd de uiterwaarden nog lopen maar of dat ook geldt voor de klauterpartijen op de Duno?
Dat betwijfel ik.

Ik loop om kasteel Doorwerth – waar ik ook geparkeerd heb – heen richting uitkijktoren De Boersberg. Ik voeg hier een korte video toe, omdat die een mooi beeld van de toren geeft. Onderweg wandel ik langs een terp waar in de 18e eeuw een boerderij stond – met in de verte het stuw- en sluizencomplex bij Driel – en vervolg mijn weg over holle wegen, hellingen en afdalingen. Het is wat heiig, dus het uitzicht valt tegen. Snel weer naar beneden om de route te vervolgen!

Ik loop langs de bovenkant van de Duno om zo weinig mogelijk te hoeven klimmen (en dalen). Onderweg neem ik even tijd om bij te komen – het zweet gutst inmiddels van mijn lijf -, om wat te drinken en om te kijken waar ik ben.
Over de helft … dat schiet op.

Ik pak een stukje Italiaanse weg – die meandert hier door alle bossen – en kom uiteindelijk uit bij de Hunneschans. Rond het jaar 1000 werd hier een burcht gebouwd en beheerd door graaf Wichman van Hamaland, zijn dochter Adela en haar echtgenoot graaf Balderik.
“Graaf Balderik … Balderik van Drenthe en Salland was de tweede echtgenoot van Adela en trad op als haar medebestuurder.
Adela van Hamaland … een invloedrijke gravin (ca. 950–1025?) die grote delen van het erfgoed in handen had. Ze beheerden volgens zeggen ook nog enkele ‘mottes’ zoals bij de Duivelsberg en Montferland“.
Wat nu een rustige grasvlakte is – het vroegere burchtplein – wordt omringd door een hoge, brede, ovale aarden verschansing met uitzicht over de Rijn. Slim bedacht want zo konden ze vanaf deze ringwalburg op de stuwwal vroeger moeiteloos de scheepvaart en handelsroutes op de rivier in de gaten houden en tol heffen.

En dan is het alweer tijd voor de terugweg.
Via een eng, smal en steil trappetje kom ik uit bij de aarden wal met zijn droge buitengracht … destijds een verdedigingslinie. Ik wandel vanaf de Duno richting het stuw- en sluizencomplex voor het laatste stukje door de uiterwaarden waar de hitte je als een warme deken omhult.

Op de laatste meters krijg ik gezelschap van een koe. Volgens de boer mag ze even niet met de rest van de kudde mee naar de drinkplaats en is ze simpelweg op zoek naar wat aandacht.
Ze is zo mak en tam.
Een man met een kind achterop de fiets ziet dat duidelijk anders. Lichtelijk hysterisch gilt hij naar de boer dat hij ‘dat beest weg moet halen!’. Een vrij bizarre reactie, zeker gezien het feit dat de man daar helemaal niet mag fietsen. ZeDe boer schiet in de lach (ik stiekem ook), de koe doet rustig een stap opzij en ik besluit mijn commentaar maar even voor me te houden.

En ja … de koe stond zo dicht bij me.
En nee … hij is AI gegenereerd want ik kon natuurlijk niet zelf zo’n foto maken en je vraagt het ook niet aan de boer.

En dan heb ik de auto in ’t zicht. Ik ben er ook aan toe.
Voor vandaag is het genoeg geweest 8.25 km
Maar wat besef ik dan weer met zo’n wandeling wat een gelukkig mens ik ben.