Vanaf de parkeerplaats van het Fletcher hotel ‘de Wageningse Berg’ loop ik over het Bergpad onder het hotel langs naar de trap waar ik de berg achter me laat en de weg naar de uiterwaarden oploop. Ik ben niet de enige … hardlopers rennen me voorbij, wandelaars komen me tegemoet en heel wat honden genieten uitgelaten van het begin van de dag.

Via een smal paadje – met halverwege een metalen buisje dat omhoog steekt en waar ik een paar jaar geleden zeker over gestruikeld zou zijn – bereik ik al snel het water waar wat tenten staan. Ze zullen wel een vergunning hebben – meen dat ze hier vorig jaar ook stonden met dezelfde tenten – want je mag hier niet wildkamperen en ook is het hier verboden te zwemmen.

Ik volg het pad langs de Rijn tot ik af moet/wil buigen naar rechts. Er zijn leuke paadjes links en rechts om uit te proberen waar ze uitkomen, ik zou ook ook nog dichter bij het water kunnen lopen maar laat ik me nu nog maar even gedeisd houden … rare fratsen kan ik over een tijdje wel weer uithalen.
Ik nuttig een bramenontbijt en iets verder is het bankje waar ik eigenlijk altijd wel even stop … halverwege de route.

Even bijkomen en wat vocht bijvullen want het zweet loopt inmiddels in straaltjes langs mijn lijf. Haalde ik onderweg mijn neus nog op voor passanten die mij passeerden en die een kwalijke reuk om zich heen hadden hangen … als ik mijn arm optil, ruik ik dezelfde lucht terwijl ik gisteren nog gedoucht heb.😂😂
Sorry mensen!😉😉

Ik loop verder en ga direct rechtsaf … dwars door het mooie gebied van de Wageningse Uiterwaarden en ga vóór de Wageningse Geul links af richting de Pabstendam. Ik mis dan weliswaar het naturistenstrand van Wageningen maar sinds 2017 heb ik niet meer naturistisch gerecreëerd en eigenlijk heb ik er ook weinig behoefte aan om dat in mijn eentje te gaan doen. Dus we snijden de punt af.

Aan de andere kant van de Geul vervolg ik mijn wandeling. Het is al een stuk drukker maar ik loop ook dicht tegen Wageningen aan. Even een uitstapje naar de brug over de Geul en dan zie je dat het best een brede geul is.
Op de traptreden staan namen:
‘De namen op de treden van de brug bij de Wageningse (of Blauwe) Kamer maken deel uit van het kunstwerk “De Keien van Wageningen”, waarbij de traptreden zijn voorzien van namen van bekende of historische Wageningers en/of betrokkenen.“

En dan .. helaas !
Ik dacht dat het broedseizoen afgelopen vrijdag de 10e voorbij was maar het is de 15e!
En dat is jammer want behalve dat ik nu over straat zal lopen, maak ik ook meer meters.

Het is niet anders … ik weet dat er ergens een tussen-door-pad naar boven is … het begin van het Bergpad. Wel een hele klim maar dan ben ik van die warme straat af met o.a. al die grote groepen wielrenners.
Eerst nog even het laatste water opmaken.
Met deze hitte heb ik eigenlijk aan 2 flesjes niet genoeg. Ergens in de gang moet nog een waterzak met een slangetje liggen voor lange afstanden … maar eens opzoeken.

En daar gaan we … ca 40 meter trap bijna steil omhoog. Heb het halverwege al helemaal gehad maar als je dan boven bent!!! Wat een uitzicht.

Verder over de Wageningse Berg met af en toe nog wat trappetjes op en af om uit te komen op een vlakte met graanvelden.
Het graangeluk.
‘Gezond streekbrood en bier, gemaakt van historische granen op vruchtbare akkergrond waar vogels, insecten, bijen en vlinders welig tieren. Een weer mooi en vitaal landschap met wuivende korenvelden vol bloeiende zeldzame akkerkruiden. En we leggen ook nog stikstof en CO2 op de juiste manier vast op onze akkers als natuur- en klimaatboeren. Wie wil dit niet?‘

En dan staan we al weer voor het hek van het Arboretum. Druk met mensen maar weinig bloeiende bomen en heesters. Nog een laatste blik op de Rijn en dan heb ik mijn auto al weer in ’t zicht.