De bedoeling is om vandaag het  Landgoed Duno in mijn eentje te gaan verkennen. Het is de eerste keer dat ik alleen een wandeling onderneem in een voor mij niet zo bekend gebied. De vorige keer kwamen we vanaf een andere kant. Het gaat me in hoofdzaak om het plateau .. schitterend weer, strak blauwe lucht.

De start  is op de parkeerplaats van de Dunolaan 45 in Heveadorp (zonder TomTom ben ik nergens) … 10 minuten rijden van huis. Je wordt al helemaal blij als je de oprijlaan ziet volop met Rhododendrons/Azalea’s … wat zal dat in de zomer een mooi gezicht zijn en wat zal dat vroeger in de tijd van het landgoed en later het hotel de bewoners en gasten een luxe gevoel gegeven hebben.

Azalealaan op de Duno …
“in het voorjaar bloeien de azalea’s langs de oude oprijlaan naar Huize Duno volop. De pasteltinten zijn prachtig. De donkergroene taxushaag op de achtergrond versterkt dit effect. In de jaren negentig is de laan hersteld door het Geldersch Landschap evenals het toegangshek. Een brede strook bos is gekapt en de taxussen flink teruggesnoeid om weer plaats te maken voor de verjongde azalea’s.“

Ik besluit de rode paaltjes te volgen … geen flauw idee waar ik uitkom. Goede gedetailleerde wandelkaarten zijn er niet van dit gebied. Wel kan je alle wandelingen vinden op internet. Het terrein is behoorlijk heuvelig en omdat er best nog veel vorst op losliggend blad ligt,  vind ik het soms tricky en ben ik blij dat ik mijn  Nordic Walking stokken bij me heb.
Als je langs de stuwwal loopt kruis je op je wandeling verschillende brede dalen. Deze dalen zijn door stromend smeltwater ontstaan toen de ijskappen op de Veluwe smolten. Oppervlakte water stortte hier af de stuwwal van de rivier de Rijn in. De Rijn had juist hier voor de gemeente Renkum delen van het zand van de stuwwal weggeslepen, waardoor de steile stuwwal is ontstaan. Wat verderop in Wageningen is er ook wel een stuwwal, maar de hoogte is niet zo groot en veel minder lang

Bij de tuinaanleg in de Engelse landschapsstijl van Landgoed van Hotel Duno werd het water dat uit de stuwwal kwam, met lemen dijkjes opgevangen en verzameld in twee bekkens, de bovenste en de beneden vijver. In de benedenste ronde vijver sproeide een fontein. Op de helling waren kleine kronkelpaadjes met bloemenperken, zodat je vanaf het terras aan de bovenzijde een mooi gezicht had op de wandelaars. Alleen het hekwerk boven is wat er nog van de tuin over is gebleven.

Rechts in de hoek van het terrein liggen de restanten van de vloer van een theekoepel. Ook een deel van het hek staat er nog. je kunt even uitrusten op de restanten van een stenen bank.

Als ik denk  al kilometers te hebben gelopen blijkt dat slechts 1,9 km te zijn … voel het in mijn benen. Ik steek een weg over … ben uiteraard mijn print van de wandeling vergeten  en  heb er nog steeds lekker de pas in totdat het mij allemaal wel erg onbekend voorkomt en ik op een bordje zie dat ik helemaal niet meer op Landgoed Duno ben maar op de “Veluwe/Boersberg”.

Bij navraag blijkt dat ik in de buurt van Kasteel Doorwerth  ben en dat ik maar het beste de klinkerweg rechts omhoog terug kan nemen. Via een prachtige route

Bruggetje Duno
Vermaaksarchitectuur uit de romantische tijd langs de oprijlaan van landgoed Duno.
In de 19de eeuw was het mode om op een landgoed enige romantische elementen te laten bouwen. Een folly (Engelse folly: gekheid) is een bouwwerk dat opzettelijk nutteloos of bizar is. In de omgeving van Doorwerth en Oosterbeek zijn verschillende voorbeelden en restanten van dit soort bouwwerken te vinden.
Dit bruggetje is zo’n voorbeeld. Veel praktisch nut heeft het bruggetje niet. Het is onduidelijk of dit bouwwerk als onderdeel van de tuin destijds ook vanuit de theekoepel van Landhuis Duno zichtbaar is geweest.

Ik ben weer op bekend terrein en de mooie richtingaanwijzer wijst mij de weg terug.

En dan kom ik nu op het spannendste gedeelte. Van de zomer ben ik met Ria  hier het grasveld overgestoken … nu bevroren blad maar ik wil het toch doen om uiteindelijk tussen de rhodondendrons door op een eng smal paadje  hoog boven de weg langs de nederrijn uit te komen om daarna van het  prachtige uitzicht te genieten. Paadjes zijn niet te vinden en weer ben ik zò blij met mijn stokken.
En dat allemaal voor dit uitzicht op de Rijn en in de verte Arnhem, aan de overkant Driel.

Er is nog zoveel meer te vertellen. De geschiedenis van Heveadorp, de prachtige rietgedekte huisjes, toen gebouwd voor  arbeiders. Eén brok geschiedenis.

En  … mijn doel is bereikt … bijna 4 km als wandeling en uiteindelijk ook mijn dagelijkse 10.000 stappen.