Als ik mag kiezen tussen thuis-oefeningen en de Jufferswaard kies ik voor het laatste … zeker als er op fb foto’s voorbij gekomen zijn van moedereend met jong. Het is weliswaar maar een paar honderd meter lopen maar ik ben lui … vlakbij het tunneltje onder de N225 door is een parkeerplaats … niets kan me meer tegenhouden.
Ik loop mijn vaste route … zie weer van alles … dat vogelboekje moet er nu snel komen … zo jammer dat ik niet weet hoe deze prachtige watervogels heten.
Zorro ligt nog steeds voor pampus op dezelfde plek als laatst op zijn eigen eilandje en net als ik hem in beeld heb en inzoom komt zijn koppie omhoog … speciaal voor mij … heel even … dan ploft ie weer in elkaar … ligt er weer bij alsof er niets gebeurd is … maar ik heb de beelden.
Moedereend is nergens te vinden en ik besluit nog even richting de Noordberg te lopen of ik nog wat paarden zie … ook die zijn spoorloos en de bult op … nee, vandaag even niet!
Maar dan … op de terug weg … ik hoor wat geritsel en tot mijn grote vreugde …
ze schrikken blijkbaar van mij … gaan dicht op elkaar zwemmen richting het sluisje waar moeder eend onder door zwemt, de kleintjes durven niet … en blijven als groepje wachten totdat moeders besluit terug te vliegen om aan de andere kant van de sloot weer het water in te gaan om haar kleintjes ver weg van mij te leiden. Alleen hebben de kleintjes inmiddels ook de zwemvliezen genomen en moet ze er achter aanzwemmen .. een eindje verder hebben ze de juiste volgorde weer te pakken.
Wat is dit toch prachtig en wat ben ik een gelukkig mens dat ik dit allemaal maar mee mag maken.























Zo lief, die kleine eendjes achter moeder aan.