De Jufferswaard roept … al vroeg. Als om 10 voor 8 de zon net over de Jufferswaard begint te schijnen kom ik aanlopen. Het is druk in de lucht … maar eerst even bij de koeien kijken … en vooral deze gevlekte … hij speelt kiekeboe-koe.

Een stukje langs het water. Een zilver reiger in het riet, een blauwe reiger, een zilver en een blauwe gebroederlijk naast elkaar … een paar Nijlganzen. Lepelaars … da’s nieuw.

Om mijn benen te testen even de Noordberg op … misschien zie ik wat paarden. Nee … die houden zich nog even verstopt maar ben wel blij met mijzelf. Ik loop heel makkelijk omhoog. Het resultaat van de dagelijkse oefeningen, geen sigaretten, geen weekendborrel en elke avond om een uur of half 10 naar bed. Het leven is zo een stuk lichter.

Terug naar de Jufferswaard staat er een koe zich uitgebreid te schuieren aan een paal … geen ruimte voor mij. Als ze eindelijk opstapt en ik verder kan … is daar het 2e euvel. Koeien voor het bruggetje maar deze 2 wijken niet. Ik neem een omweg … een groepje fietsers niet . Daar gaan ze voor op de loop.

Trouwens … dit bord staat er blijkbaar voor “Jan met de korte achternaam” … ook voor een vrouw van mijn leeftijd die ik al een tijdje rond zie fietsen op bijna onbegaanbare struinpaden. Ik ben misschien een beetje teveel van de regels maar als je ziet met welke snelheid de koe op de loop gaat voor die fietsers … begrijp je dat die regels er moeten zijn.