Bij het uitstappen vanmorgen op de parkeerplaats van Kasteel Doorwerth is het alsof hele scherpe, hele puntige kleine ijsnaalden door mijn broek heen prikken. Een gure, striemende wind hier in de uiterwaarden van de Rijn … gauw het bos in. Komoot is ingeschakeld … daar gaat het deze wandeling tenslotte om … uitproberen … op de achtergrond draait ook mijn Fitbit mee.

Al snel merk ik dat ik ik mijn dag niet heb … of eigenlijk heb ik hem wel maar mijn benen niet. Krijg ze moeizaam vooruit en dan ben ik nog maar bij de ijskelder. Doorgaan is mijn motto! Heel veel paden zijn kapot gereden door mountainbikers en dat is op een steile helling waar ik naar boven wil om richting de Boersberg te lopen (en zij blijkbaar naar beneden springen) … dan ook duidelijk te merken. Zelf hoef ik de beslissing niet te nemen want op het moment dat ik twijfel of ik verder naar boven ga of dat ik naar beneden wil zegt mijn teen “HO!!”. Een enorme steek! Heb ik teveel gedaan?

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Naar beneden … had ook mijn nw-stokken mee moeten nemen, die liggen gewoon standaard in de auto . Uit voorzorg toch wandeling maar afblazen … eerst thuis naar teen kijken. Nog een klein … wat vlakker rondje en na wat kleine hellinkjes uiteindelijk toch weer op het pad bij het kasteel.

• 

• 

• 

• 

• 

Niet helemaal wat ik voor ogen had .. in ieder geval wel een paar kilometers gemaakt.

Komoot gooi ik er definitief af … ga lekker verder met mijn Fitbit. Die geeft me genoeg info en als ik nou zo graag … als een klein kind … een video wil dan doe ik het wel zo! Moet ik alleen met mijn mobiel af en toe een foto maken.