Gewoonte die niet af te leren valt …

Gisteren betrap ik me er weer op.
Ik wil even naar Oosterbeek (krap 7 km) om jongste kleinzoon met zijn 14e geboortedag te gaan feliciteren. De zon schijnt, het is niet koud en met alleen een bodywarmer aan leg ik automatisch nu de dagen frisser worden een dikke winterjas op de achterbank. Eigenlijk nergens voor nodig … parkeerplaats voor de deur, ben met een uurtje wel weer terug. Waar komt dit nou vandaan?

In 1970 – net getrouwd – kopen de vader van de kinderen en ik een fiat 500. Het is pure armoe. We zitten in een studentenhuwelijk, wonen op een te dure bovenetage nabij het Wilhelminapark in Utrecht en willen dan ook nog een auto.
Oma leent ons de 600 gulden die er – voor de dan al overjarige fiat – gevraagd wordt. Verstand van auto’s, motoren e.d. hebben we geen van beiden … we vertrouwen maar op de mooie woorden van de verkoper.
Mijn ouders wonen in Brabant, vrienden rondom Utrecht en zo komen we nog eens ergens. Er zijn 2 grote ogen op de voorkant geplakt en omdat ze precies voor onze woonruimte geparkeerd kan worden, kijkt ze ons altijd met lichte blijdschap aan … we noemen haar Fie.

Na een maand dikke pret met haar besluiten we op een frisse voorjaarsdag een rondje Nederland te gaan maken. Vanuit Utrecht richting het noorden … via Friesland de afsluitdijk over naar Noord Holland/Westzaan om andere opa en oma een bezoekje brengen. ’s Avonds rijden we via het drukke Amsterdam terug naar Utrecht.
Bij Kanaleneiland waar we de snelweg afgaan … net over de brug van het Amsterdam-Rijnkanaal – zegt Fie “doe het zelf maar“. Gelukkig zijn we wel lid van de wegenwacht geworden en wordt ons autootje teruggesleept naar onze woonplek.
Allemaal goed gelukt zou je zo denken … ware het niet dat wij geen jassen meegenomen hadden en dat ben ik nimmer vergeten. Koud, druilerig, donker en daar sta je te wachten op hulp.

Vanaf dat moment ben ik nooit meer zonder jas met de auto op pad gegaan en zal ik dus ook niet – al is het maar 7 km – zonder jas en in de zomer zonder vest met de auto op pad gaan.

Fie heeft trouwens nooit meer gereden en oma vond het zo sneu dat ze ons de rest van het bedrag heeft kwijtgescholden.

20 gedachtes over “Gewoonte die niet af te leren valt …”

  1. Zo heb ik altijd een paraplu in de auto, nadat ik ook eens langs de kant op de wegenwacht stond te wachten en het met bakken uit de hemel goot

Geef een reactie