Even naar Nijmegen Noord … planten bij zoonlief water geven. Ik knoop er direct een wandeling aan vast om alle muizenissen over die heup uit mijn hoofd te krijgen. Het wordt het klompenpad Zeegsepad … een wandeling van 11 kilometer die in te korten is tot ca 6 km. Paracetamol mee, ook nog wat zwaarders want je weet maar nooit.

Ik moet de oranje klompjes volgen en dan gaat het bij de eerste 2 km al fout. Ik let niet goed op, volg wel de goede klompjes maar lees de tekst niet … het is de aanlooproute naar een parkeerplaats. Wel een hele mooie route. Het is even zoeken waar ik fout ben gegaan … 1 km terug bij het hertenpark. Waarschijnlijk was daar mijn aandacht meer bij het geboorte-aankondigings-bord van Jason.😂😂
Het is één recht lang fiets- en wandelpad langs een sloot met in de verte Pathé. Niets vermoedend stap ik nog vrolijk door … voor de gelegenheid in mijn wandelrokje en op wandelsandalen waar ik al heel wat kilometers op heb afgelegd.
En dan ben ik bij Pathé. Een klompenpadbordje wijst me rechtdoor maar dat is dan ook meteen het laatste bordje dat ik tegenkom. Komoot er bij, de klompenpad- app!
Het is duidelijk … ik moet terug en bij het hertenkamp van Jason afslaan.

En dan wordt de wandeling nog mooier. In de verte het kerkje van Ressen …
“De kerk van Ressen is een van de oudste kerken van Nederland. Op deze plaats werd rond het jaar 700 al een houten kapel gebouwd. De stenen kerk werd in fasen gebouwd tussen de 12e en 15e eeuw. Rond 1600, tijdens de reformatie, werd de kerk van Ressen protestants.“
Even wat info van de klompenpad-app. Ik neem aan dat ik dat gewoon mag plaatsen …

… de Ressensestraat over en dan kom ik in het gebied waar ooit het kasteel van Ressen heeft gestaan. Via het Grachtenpad kom ik uit bij de contouren van het kasteel.
“Begin 2017 vonden Dorpsvereniging Ressen en de Historische Kring Bemmel oude kaarten en documenten van een voormalig kasteel in Ressen. Samen hebben ze zich hard gemaakt om dit tot leven te brengen. “

Ik vind het interessant en wil jij ook meer weten, misschien er zelfs een wandeling aan wagen? Kijk dan eens voor meer info bij “Archeoroute van kapel tot kasteel“.

Aan het eind ga ik de landbouwgebieden in. Zelf zwerf ik meestal door de bossen maar eigenlijk is het een verademing om hier te lopen. De bodem voelt goed, de ruimtelijkheid is prettig … maar dan!!!
Door de mislukte operatie van de hamerteen (1,5 jaar geleden) heb ik lang niet op mijn wandelsandalen kunnen lopen – eigenlijk heb ik daar vanmorgen ook helemaal niet meer aan gedacht – en ineens weet ik ook weer waarom niet. Een stekende pijn trekt door mijn voet. Balen … wat nu? De auto is te ver … ik zal door moeten. Met een houtje er onder gaat het weer even goed maar dat houtje blijft natuurlijk niet zitten … het gras is nat en ik schuif regelmatig in mijn sandaal heen en weer. Ben wel weer wat honderden meters verder.

Ik kom over een prachtig oud pad … de Oude Postweg. Altijd bijzonder om over zulke oude paden te lopen.
“In de periode na de bedijking kwam Ressen aan een belangrijke verbindingsweg tussen Arnhem en Nijmegen te liggen. Deze “postweg” – die al in de l6de eeuw wordt genoemd – liep vanaf Lent bij Nijmegen via de Vossenpelsstraat en de Woerdsestraat door Ressen verder in noordelijke richting naar Elst en Arnhem.
Hoe oud zullen deze knotwilgen wel niet zijn?

Inmiddels ben ik in Bemmel waar ik de Ressensestraat weer oversteek en terechtkom in de binnenlanden van de Bemmelse Zeeg waar je de natuur-en bloementuin kunt bewonderen met veel inheemse plantsoorten. Zijn de bloemen eenmaal in bloei dan zie je er talrijke libellen, bijen, vlinders en hommels.
De teen begint weer op te spelen. Maar eens even nadenken … er komt een bankje in ’t zicht en ik vind een beter stokje. Met een blarenpleister bevestig ik hem om mijn tenen … in de hoop dat het houdt. Nog even een selfie in de bloemenpracht en ik kan weer verder.

Maar hoe verder. Breek ik hier mijn tocht af en ga ik naar rechts om dan weer snel bij de parkeerplaats van “Landwinkel de Woerdt” te zijn of plak ik er met deze nieuwe teenconstructie nog een extra rondje aan vast. Ik ga voor het laatste.
Langs een duif, Lakenvelders en een paar hondjes die – na mij uitbundig begroet te hebben – het water in springen en dan loop ik de Bemmelse Zeeg al weer uit.

Weer een punt om de wandeling te herzien. Loop ik de route helemaal dan ga via de Waal .de terug … 4 km extra. Ik besluit het mijn teen niet aan te doen en loop richting de Woerdse straat waar ik halverwege de boomgaarden induik. Je loopt van oude aanplant naar steeds jongere. Bijzonder om hier te mogen lopen.

Weer terug op de Woerdse straat met de parkeerplaats in het zicht. Ik vind het welletjes. De mezelf beloofde lunch laat ik aan mij voorbijgaan. Nog even de planten watergeven bij zoonlief en dan terug naar huis waar het inmiddels regent en ik aan de koffie ga onder de tarp.

Bijna 8 km.
Ben best trots op mijzelf. Zal me weer even een paar dagen koest houden maar dat geeft me alle tijd om een andere leuk klompenpad uit te zoeken.