Help, ik heb een verstekeling!

Daar sta ik dan … klaar voor mijn wekelijkse rondje.
Ik heb even gewacht op wat meer aangename temperaturen voordat ik mijn ledematen blootstel aan een wandeling. Om het niet direct té gortig te maken plan ik voor vandaag een vlak buurtrondje … gaat dát goed dan kan ik volgende week overwegen om het aantal kilometers te verhogen.
Vandaag een bekende omgeving. Geen spannende viervoeters, geen historische gebouwtjes, wel wat oude bomen, grafheuvels en archeologische relicten… denk ik.

Schoenen aan, rugzak om … maar net als ik die laatste met een zwaai om mijn rug wil hangen, hoor ik gegil en zie ik Mini-Me omhoog klauteren.
“Ik wil mee”!
Amper twee centimeter hoog en met praatjes voor tien probeert ze via een zijvakje omhoog te klauteren.
Oké … een uitprobeersel!
Als het wat wordt én ik het leuk vind, mag ze af en toe op minder uitdagende wandelingen mee en ga ik proberen de wereld door háár ogen vast te leggen. Een wereld waarin een dennenappel de Mont Blanc kan zijn en een regendruppel een zwembad.
Moet me er nog wel in verdiepen.

We gaan naar de Wolfhezerhei.
Het zonnetje begint net wat door te komen als ik vanaf de parkeerplaats aan de oude Molenweg in Wolfheze door een nog nevelig landschap mijn weg probeer te vinden langs de grafheuvels, waaronder de beroemde Koningsheuvel.
Voor mij een plek vol geschiedenis, voor Mini-Me de hoogste bergtop die ze ooit heeft gezien.

We lopen door naar het bruggetje over de Heelsumse beek.

Voor mij is een kabbelend stroompje waar ik zo overheen ben maar Mini-Me denkt daar heel anders over. Ze gilt er op los als we voor de eerste houten plank staan.

Ik loop nog een ommetje over de hei – her en der hangen nog wat mistflarden – en dan is het richting de 500 jaar oude Wodanseiken. Elk jaar zien ze er slechter uit … zijn er meer takken afgebroken, is de scheur in één van de dikke stammen groter.
Helaas!

Voor mij eeuwenoude bomen, voor Mini-Me reuzen met armen die alle kanten op zwiepen.

Onze wandeling loopt al weer op z’n eind.
Nog een bruggetje, wat sprengen, wat beken en dan is de parkeerplaats al weer in ’t zicht!

=======================

Note 1: foto’s
Mini-Me voldoet … ze mag blijven! Mijn fantasie moet wel even geactiveerd worden … dat is wat vastgeroest!
Mijn camera niet! Die gaat weg!
Al sinds ik in 2024 – of was het in ’23 – van de weg gereden wordt en mijn camera meters verder op een betonnen fietspad terecht komt, heb ik het idee dat er iets mis mee is maar ik kan er de vinger niet op leggen. Best nog wel redelijke foto’s maar soms vals licht en het inzoomen is waardeloos!
Vanmorgen een test gedaan waardoor ik kan zien of hij – op statief – nog wel goed scherp stelt.
Nee dus!
Op zoek gegaan naar een nieuwe ‘wandel’camera … het wordt uiteindelijk de Panasonic Lumix DC-TZ99 Black met Leica DC-lens. Na 50 jaar van mijn lijfmerk Canon af!
Hopelijk fotografeer ik vanaf nu weer met plezier.

Note 2: kilometers
Hoeveel heb ik er nou eigenlijk gelopen? Het verschil met Samsung is nogal groot. Ik denk dat ik Fitbit aanhou want die baseert de kilometers op mijn Fitbit Charge 4 – Activity tracker -instellingen. 
Fitbit en Komoot zet ik aan als ik start … Samsung – die er pas sinds maandag j.l. op staat – begint al als ik uit bed stap.
Maar zoveel meters extra maak ik toch ook niet.
Slaapkamer- badkamer- kleedkamer- woonkamer- keuken en zitten!!
Koffie!
Gooi er nog wat meters bij en 3 meter lopen naar de auto!
Dat kan toch nooit 15,km uitmaken.
Het zet me trouwens ook aan het denken over de kilometers van afgelopen maandag,

Al met al was ik er weer even uit.

Fijn weekend.