… gaat het ook goed fout.
Jaar in, jaar uit loop ik hetzelfde rondje – behalve in augustus en september ook in andere jaargetijden – over de Posbank en eigenlijk start ik altijd vanaf de parkeerplaats bij Bezoekcentrum de Veluwezoom.
Vandaag doe ik het eens anders.
Wandelingen veranderen en er komen meer routes bij, vooral door enthousiaste routemakers. Zo ontdek ik een knopenrondje op de wandelzoekpagina dat over de flanken van het Veluwemassief – de grootste en hoogste stuwwal van het land – is uitgezet. Via de Schietbergse weg rij ik naar boven – dus niet halverwege rechtdoor richting het bezoekercentrum – naar de parkeerplaats naast Paviljoen de Posbank.
De officiële naam van dit hele gebied is trouwens Herikhuizerveld en het is grappig om te weten hoe het inmiddels in de volksmond ‘De Posbank’ is gaan heten terwijl die naam oorspronkelijk alleen maar slaat op de stenen bank die er in 1921 is neergezet is ter ere van de heer G.A. Pos, oud voorzitter van de ANWB.
Deze man maakt zich destijds sterk voor recreatie, toerisme en de belangen van reizigers in Nederland zoals de aanleg van recreatieve fietspaden en de bijbehorende bewegwijzering.
Mijn rondje begint natuurlijk met het fenomenale uitzicht vanaf de top waar ik een overzichtsfoto wil maken …
‘je geheugenkaart zit vol’.
Dat kan helemaal niet want ik heb thuis van tevoren op de computer alle foto’s verwijderd. Kaart eruit en weer erin, accu eruit en weer erin … toch verschijnt steeds hetzelfde bericht op het scherm.
Wat nu?
Je rijdt niet – ik in ieder geval niet – naar de Posbank om met je telefoon foto’s te maken!
AI erbij …
“Bestanden verwijderd via de computer: Als je foto’s hebt gewist op een computer (zoals een Mac) terwijl de SD-kaart erin zat, worden de bestanden soms naar een onzichtbare ‘prullenbak’ op de kaart verplaatst. De camera ziet de kaart dan nog steeds als vol.
Formatteren in de camera (Aanbevolen).“
… en het is opgelost!
Op weg naar het monument van meneer Pos vallen rode vlekken op mijn broekspijp op. Waar heb ik nou weer doorheen gelopen? Bij het optillen van de pijp komt een bloedend been tevoorschijn.
Gelukkig pleisters bij me.
Voel me onbehaaglijk, ga eigenlijk het liefst terug naar huis maar ik heb niet een half uur gereden om meteen weer rechtsomkeer te maken. Dus maar verder.
Het is genieten van de hei … wat een bloei, wat een pracht.
En dan komen er ineens allemaal berichtjes binnen waaronder eentje van Youfone dat de telefoon in Duitsland zou zitten en een berichtje van mijn dochter met de vraag of ik na mijn wandeling een kopje koffie kom drinken. Pogingen om dat laatste bericht te beantwoorden mislukken … het bereik is ineens verdwenen.
Vreemd!
Iets verder klauter ik omhoog. Het uitzicht wordt steeds mooier en in de verte zie ik paarden.
Normaal gesproken is spraakgestuurd wandelen met Komoot alleen een kwestie van aanwijzingen volgen. Maar dan sta ik ineens voor een hek!
Hier klopt iets niet.
Een blik op de app laat zien dat alles in orde zou moeten zijn. Na het oversteken wil Komoot rechtsaf maar dan zie ik ineens in de verte het paviljoen met de parkeerplaats opduiken.
Wat is hier fout gegaan!
Het betreft een wandeling van 8 kilometer en er staan er pas 2 op de teller. Vervolgens blijkt dat ook de appjes naar mijn dochter nooit zijn verzonden. Bij nader inzien is de route rechtsaf gegaan waar het linksaf had moeten zijn.
Geen bereik én Komoot helemaal in de war!
Wat ga ik doen … loop ik terug om de wandeling te hervatten?
Mijn been bloedt nog steeds, ben bijna door de pleisters heen … ik besluit om naar de auto te lopen en dan de kinderen maar een bezoekje te brengen.
Kort maar krachtig. Dat ik baal moge duidelijk zijn maar het positieve is dat ik wel prachtige foto’s heb.
Misschien zondag in de herhaling en dan met een print in mijn hand zodat ik zeker weet dat ik de juiste route volg en wel een wandeling van 8 kilometer maak.
En zo zie je maar weer … als de moderne techniek uitvalt, ben je nergens meer.
Nou had ik natuurlijk ook beter kunnen opletten maar was veel teveel in mijn hoofd bezig!
Maar in ieder geval prachtige hei gezien!
En daar ging het tenslotte om.
Het breien en praten ging hier dus niet goed, maar ja als je met je hoofd in de wolken gaat lopen is het zicht ook niet zo goed. Maar de herkansingen gaan vast wel weer goed. De keren dat wij de Posbank van verschillende kanten op de naar boven zijn gekropen kan ik me nog goed herinneren. Het is echte een geweldige omgeving.
Het blijft een indrukwekkend gebied… ook zonder hei.
Ach je kunt wel eens met je hoofd in de wolken zijn, en niet bij de les. En dan kan zoiets gebeuren. Ik ben ook wel eens de weg kwijt. Een jaar geleden had ik weel problemen met Komoot, maar sinds een update werkt het al maanden probleemloos.. Maar toch raar dat je een bloedend been hebt en niet weten waar je dat hebt opgelopen.
Misschien krijg/heb ik wel een hele dunne huid.
Ik had geen ontvangst en denk dat dat het probleem was bij het gebruik vd app. Ik gebruik hem online.
Waarschijnlijk is het dat, hoe ouder hoe dunner vel. Een klein stootje en het gaat stuk.
De app gebruik ik ook alleen maar online, en er is zelfs in Nederland soms helemaal geen bereik.
Dit was de eerste keer dat ik geen bereik had. Bellen naar Alexandra lukte ook niet.
Heb inmiddels de nrs van de knooppuntenroute … ook uitgeprint met plattegrond.
Dinsdag wordt het mooi weer … kan ik mooi op herhaling.
Veel plezier alvast!
Foto’s verwijderen van je telefoon is een hele opgave. Ik zet ze op laptop en verwijder ze dan op telefoon. Daarna ga ik weer naar laptop en daar kan ik makkelijker de map vinden waar nog restanten staan.
Nooit alles wat ik heb verwijderd en ik ben er nog steeds niet achter wat het verschil maakt. Niet of het via whattsApp zijn binnengekomen/verstuurd, van fb of screenshots of bewerkt. Geen idee maar na die actie is het weer definitief verwijderd.
Dit betrof wandelfoto’s op mijn Panasonic (camera).
Komoot en ik zijn geen vrienden. Gek, want ik hoor er altijd goede verhalen over. Hij stuurt mij tegenwoordig steeds 3 uitdagingen toe waar ik totaal niet om gevraagd heb. Misschien toch de hele app maar eens verwijderen.
Komoot is op sommige punten heel goed. Dit is de eerste keer voor mij dat ie de weg kwijt is maar het kan alles te maken hebben met het feit dat ik geen ontvangst had.
Ja .. zolang je hem niet verwijdert, blijft ie proberen je binnen te halen als abonnee.
Ik wandel meestal ook hetzelfde ommetje, zoals een vis in een kommetje en toch telkens anders.
Maar soms wil je wel eens wat anders. Ik wel in ieder geval.
De omgekeerde richting, ga ik dan😉
😉😉
Zomaar een bloedend been? 😲 Zat je echt zo in je hoofd dat je lijf niet merkte dat je ergens tegenaan stootte? Ik hoop dat eenmaal thuis de verwonding meeviel… Maar verder: prachtige omgeving, mooie foto’s gemaakt, en omdat ik dit soort techniek al lang niet meer vertrouw, reizen wij alleen nog maar met ouderwetsche papieren kaarten…
Ja, een winkelhaakje. Kan het me niet heugen. Misschien al eerder voordat ik thuis instapte ergens tegenaan gestoten en dat het pas echt ging bloeden nadat ik er op ging staan. Daarna ging alles pas in mijn hoofd zitten en liep ik niet lekker meer.
Heb trouwens nog steeds een raar hoofd … vroeg naar bed en morgen fit opstaan.
Hè bah, dat is niet fijn, een ‘raar hoofd’. Hopelijk doet een goede nachtrust je goed en ben je morgen inderdaad weer fris en fruitig. Rustigan hoor!
ha die Neeltje
komoot gebruik ik niet meer , die was steeds de weg kwijt 🙂
ja dat schitterende gebied heeft een veel mooiere naam dan Pos hahaha
je maakte mooie foto’s , nog maar eens terug dus
en wat was de oorzaak van het bloedend been |
rustige middag groet
IK gebruik hem zo graag omdat hij spraakgestuurd is en me direct via mijn hoorapparaat de wegbewijzering voorleest. Maar misschien kan ik beter de routepaaltjes gebruiken of de knooppunten opschrijven zodat ik daar op kan gaan lopen.
Het is misschien toch wel handig om eens te leren omgaan met die knooppunten op knopenwandelingen.
Even weer een lesje ‘bij de les blijven’ gehad dus… ach dit soort ervaringen horen er gewoon bij, leren je het andere nog meer te waarderen
Daarom … altijd weer ergens goed voor.😉😉
Komoot en ik (wij), dat gaat eigenlijk nooit goed. Ik gebruik de app dus niet meer.
Wij hebben dat rondje Veluwezoom-Posbank gewandeld vanaf het bezoekerscentrum. Na een aantal km kwamen we dan op de parkeerplaats bij Paviljoen De Posbank uit … waar we onze auto niet zagen staan. Toen viel het muntje dat er blijkbaar twee startplaatsen van de wandeling zijn. Uiteindelijk toch terug bij de auto geraakt.
Haha … en dus meteen een langere wandeling maar als het goed is heb je dat laatste stuk veel naar beneden kunnen lopen.
6 km in totaal. Was een heel mooi rondje. Geen spijt van ondanks de pijnlijke knie.
Ja … dat is het rondje dat ik normaal altijd liep/loop. Ik bleef nu meer bovenlangs, richting het noorden.
Hoop dat de pijn in je knie niet erger geworden is.
Wij hebben, de kinderen waren toen nog klein, onze jongste zoon een jaar of vijf, de auto geparkeerd bij station Dieren en zijn vanaf daar gaan wandelen richting de Posbank en vanaf daar door naar station Velp en daar de trein te pakken terug naar Dieren. Mijn schoonouders, die toen nog de boerderij hadden, waren mee. Wij liepen zonder Komoot. Ik weet niet eens of dat toen al bestond. Wij hadden een kaart en af en toe moeten wij echt omgelopen zijn. Onze jongste zoon zag onderweg van alles, konijnen, herten en zelfs een slang. Hij had geen haast. Oma zei wel eens dat we door moesten lopen omdat we een trein moesten halen, er moest ook nog gemolken worden. Onze zoon, gevat als hij was, zei “Oma, komt goed, er gaat vast nog een trein!” Het was een geweldige dag en het smaakte naar meer! Je hebt trouwens, ondanks alles, wel hele mooie fotos gemaakt!!
En wat was dat toen genieten. Mooi dat je me weer even herinnert aan die tijden. Gewoon zwerven … heerlijk.
Ik was er gewoon niet bij … zat teveel in mijn hoofd.
Dankjewel.
Ja, soms moet ik hier wel aan terugdenken, gewoon met de kinderen zwerven, tochten maken, zonder dat tijd direct belangrijk was.
Inderdaad, je vertrouwt helemaal op de techniek. Verbeeld je, je zit in een bos met veel paden….? Hoe kom ik eruit?! Wel iets om even bij stil te staan, want komoot kan ook zomaar wegvallen.
Ik startte al niet goed. Normaal weet ik wel ongeveer hoe ik moet lopen omdat ik van tevoren de route goed bekeken heb. Ik was te druk met andere dingen.
Maar een goede les om in het vervolg beter op te letten.
Een dag waar je later glimlachend op terug kijkt. Zo noem ik dit soort dagen.
Mooi gezegd.
Ik kijk er nu al zo op terug als ik naar mijn foto’s kijk.😉