Een leeftijd waarbij in de tijd van mijn grootouders voorzichtig gevraagd werd of je nog wel zelfstandig woonde … je was tenslotte oud. In de jaren zeventig bereikte de bezetting van Nederlandse bejaardenhuizen een historisch hoogtepunt. Het werd in die tijd als volkomen normaal en logisch gezien dat je rond je zeventigste of vijfenzeventigste naar het ‘rusthuis’ ging … ook wel de “gouden jaren van het verzorgingshuis” genoemd.
Je had een woonkamer, een klein kookhoekje om iets op te warmen of een eitje te bakken (warme maaltijd zat er bij in), een slaapbank of soms een slaapgedeelte achter een schuifwand en alles werd voor je schoongemaakt. Ik vond het een prima systeem … er was controle. Werd je ziek dan ging je naar de ziekenafdeling … werd het erger, dan was daar altijd nog het verpleeghuis.
Verzorging overal.
Je kon je leven leiden zoals jij het wilde. Wilde je op je kamer blijven zitten … prima. Wilde je deelnemen aan spelletjes – sjoelen, bridgen – ook goed. Dagbesteding – zoals bloemschikken en andere handvaardigheden – voor de gezelligheid en om onder de mensen te blijven. Je kon bij een koor of je deed bejaardengymnastiek, en twee keer per jaar was er een modeshow om de garderobe weer wat uit te breiden.
Persoonlijk vind ik het jammer dat ik die mogelijkheid niet meer heb. Nu moet ik – als alleengaande – mijn kinderen lastigvallen. Zij zullen dat waarschijnlijk niet zo zien … maar voor mij voelt het wel zo.
Ik had twee totaal verschillende oma’s. De een woonde tot ver in de negentig in haar eigen huis en nam – op vijfenzeventigjarige leeftijd – zonder verder iemand te informeren het vliegtuig naar Canada om een vroegere zieke vriendin nog één keer te kunnen zien. Helaas, de vriendin was overleden en daar stond ze midden in de nacht, zonder enige beheersing van de Engelse taal, bij het wooncomplex waar haar vriendin hoorde te wonen.
De paniek sloeg toen toch wel toe.
Mijn oom werd gebeld en hij heeft haar uit Ottawa opgehaald.
Mijn (stief)oma genoot van alle luxe, uitjes en overige mogelijkheden die het bejaardentehuis haar bood. Wekelijks de kapper, de manicure en zelfs af en toe een concert. Als ik op bezoek kwam, zat ze me daar als een dame op haar troon, netjes gekleed en met een keurig gekapt permanentje op te wachten.
Een achtenzeventigjarige van vroeger had haar leven er zo ongeveer op zitten. Het werk was gedaan, de kinderen waren groot en dan restte rust … veel rust.
Mijn generatie – nou ja, niet iedereen – maakt nog rustig een wandeling van acht of tien kilometer, gaat naar de sportschool en zou eigenlijk nog het liefst in een tentje kamperen. Wel af en toe even zitten natuurlijk … je bent geen jonge meid meer.
Nu op mijn achtenzeventigste merk ik het best wel, maar mijn hoofd voelt dat kennelijk nog niet echt. Dat denkt dat ik nog steeds van alles kan, wat soms dan weer interessante onderhandelingen oplevert tussen hoofd en lijf.
Zet mij in zo’n bejaardentehuis … ik zou wandeltochten organiseren.
Waar je vroeger aan het gerimpelde gezicht en de kromme houding de sporen van het leven zag, is dat tegenwoordig met dank aan de medische vooruitgang, een gezondere leefstijl, betere voeding en een eigentijdse maatschappelijke visie, een heel ander verhaal.
Ben ik oud?
Nee!
Ik ben nog nieuwsgierig.
Ik wandel, trek eropuit, neem mijn camera mee, schrijf mijn verhalen en zie graag wat er achter de volgende bocht ligt.
En natuurlijk gaat het allemaal iets minder soepel dan vroeger. Soms moet je na het opstaan eerst even wachten tot de rest van je lichaam ook snapt dat de dag begonnen is.
Maar dat is geen ouderdom … dat is overleg met jezelf.
Een nieuwe heup of knie? Tegenwoordig bijna gewoon.
Een staaroperatie? Even regelen.
Een hartprobleem? Daar zijn tegenwoordig technieken voor waar men vroeger waarschijnlijk een tovenaar voor nodig had.
En dat is maar goed ook, want ik heb nog zoveel te doen in dit leven.
Vorige week kreeg ik na wat lange wandelingen last van mijn lies. Een pijnlijk gevoel dat mij herinnerde aan de tijd voordat ik mijn heupprothese in 2004 kreeg. Ja, ik was pas 56. Destijds werd hij met een houdbaarheid van 15 – 18 jaar geplaatst … we zijn nu 22 jaar verder. Voor de zekerheid dus, hup naar de dokter, door voor een röntgenfoto …. de heup zat nog lekker op zijn plaats.
Wat er dan wel met die lies was?
Iets te fanatiek gestretcht, zegt mijn fysio.
‘Oude-vrouwen-kleding’ is verleden tijd.
Waar zestigers en zeventigers in de vorige eeuw zich vaak kleedden in donkere kleuren met in hun haar een permanentje (mijn eigen oma droeg haar haar trouwens in een dikke vlecht op haar rug – zo leuk) 
, dragen zeventigers nu dezelfde eigentijdse kleding als jongere generaties. Ik weet nog dat mijn moeder – ze zal dik in de 60 geweest zijn – zich vreselijk opwond over het feit dat haar vriendin een rood badpak gekocht had. Dat kon toch echt niet.
Ik loop nog in bikini, 
,draag spijkerbroeken en hoewel mijn voorkeur uitgaat naar wat klassiekere kleding, zal ik altijd proberen er een moderne touch aan te geven. Liepen mijn beide oma’s destijds nog in jurken en rokken … mijn moeder kan ik me de laatste tien jaar – ze werd 85 – alleen maar in zo’n terlenka-broek met bloes of trui voor de geest halen.
De grootste verandering zit misschien nog wel in hoe we zélf naar de leeftijd kijken. Ik heb geen behoefte om te doen alsof ik 60 ben (al denk ik dat af en toe diep van binnen wel) … dat zou vooral vermoeiend zijn voor iedereen. Ik hoef niet meer te werken, kinderen groot te brengen of me druk te maken over wat anderen van me vinden.
Want het heerlijke voordeel van deze leeftijd … je mag steeds meer denken ‘zoek het lekker uit’.
Dus vandaag tik ik de achtenzeventig aan … laten we maar zeggen dat het het nieuwe ‘achtenzestig’ is. Voorlopig ben ik dan ook nog niet van plan om mijn leven anders in te richten.
Hallo, ik ken je alleen zijdelings, toch gefeliciteerd met je verjaardag en voor al met je goede instelling. 😉
Gefeliciteerd🥳❤️.
Ik kan me helemaal vinden in je verhaal. Ook al ben ik pas 71 😉. Zolang ik kan en me zo voel ben ik niet van plan om achter de geraniums te gaan zitten.
You go girl 😍💪
Dankjewel. Heel goed van je … denk dat dat met jou wel goed zit.
Lieve Ellen,
Wat straal je in je hippe witte broek en streep bloes. Staat je heel goed.
Heerlijk zoals je in het leven staat. Je de paden op en lanen in gaat kan menigeen een voorbeeld aan nemen. Niet wachtend op dat een ander je komt entertainen.
Wens je een hele warme liefdevolle dag met het glas in de hand en proost op het leven. 🎈🎉🎂☕️🥂❤️
Dank lieverd. Heerlijk om na lange tijd weer van je te horen.😘😘
Een hele dikke proficiat met je verjaardag. Oud? Jij wordt nooit echt oud. Jij straalt zoveel positieve energie uit, je staat zó positief in het leven. Lekker blijven genieten van de dingen waar je blij van wordt.
Dankjewel … wat een lieve woorden.
Gefeliciteerd met je verjaardag, en nog veel aktieve gezonde jaren.
Het is inderdaad erg jammer dat de ouderen tegenwoordig zo opzij gezet worden. Eigenlijk is het een schade dat degenen die het land opgebouwd hebben, zo behandeld worden.
Geniet van je verjaardag, veel plezier.
Dankjewel .. genieten ga ik zeker doen.
Lieve Ellen, als ik nog zo ben op mijn 78e als jij nu… dan teken ik daarvoor! Je bent een inspiratie voor me, hoe je ‘anders’ oud kunt worden. Met af en toe dips, natuurlijk, dat hoort er nu eenmaal bij, maar met altijd een positieve insteek en voor de duvel niet bang… 😉 Van harte gefeliciteerd 🥳💃🍾. Ik hoop je hier nog heel wat jaartjes te mogen treffen 😘
Dankjewel.
“Kijk niet (te veel) achterom, want dan mis je de toekomst” of iets dergelijks, is tegenwoordig mijn leus
Mooi!
Van harte gefeliciteerd, Neeltje
Dankjewel Kees.|
Leuk om een felicitatie van jou te ontvangen.
Heel hartelijk gefeliciteerd met deze mooie leeftijd.
Ik loop 2 jaar achter. En blijf het aldoor raar vinden om mijn leeftijd ergens in te vullen, zo voel ik me echt niet.
Maar ik heb veel meer lichamelijke problemen dan jij, kan nog net 100 meter lopen, fietsen met driewieler gaat wel, en in huis ben ik veel bezig en heb ook voldoende energie voor de hele dag.
En verder hoop ik en al je andere lezers je blog nog heel lang te volgen.
Dankjewel .. ik heb er geen speciaal gevoel bij. Heb altijd het gevoel dat het de leeftijd van iemand betreft. Ik mag inderdaad in mijn handje knijpen.
Ik weet nog hoe ik schrok toen ik in februari/maart dit jaar niet meer dan 100 meter kon lopen.
Fijn dat je het in ieder geval red met de driewieler en dat je over genoeg energie beschikt.
Je ziet er fantastisch uit en, nog veel belangrijker, je bent jong van geest. En ik heb zo’n vermoeden dat je dat gewoon altijd zult blijven.
Van harte gefeliciteerd!
Dankjewel. Ik denk dat het ik een deel van de genen van mijn grootmoeder heb meegekregen … en daar ben ik héél blij mee.
Ook nog even hier van harte gefeliciteerd! Leuk om te lezen hoe de 78 jarigen van toen er in stonden. Jij kan zo nog jaren mee! Je straalt nog van levenslust! Ga vooral zo door en geniet van deze dag. 🌸
Dank, dank, dank.
Hoewel het even slikken was vanmorgen toen ik me realiseerde dat ik nu echt tegen de 80 loop, was er toch meer het gevoel van trots en blijdschap dat ik dit allemaal nog mag en kan doen.
Ook hier feliciteer ik je utieraard van harte met je verjaardag… en ja leeftijd is slechts een combinatie vna 2 of 3 cijfers… de rest zit tussen de oren zeg ik altijd… toevallig had ik het er gisteren met de buuf ook over… de kleding die ik nu draag tov de kleding die mijn moeder droeg toen ik trouwde.. (zij dus 43 was tegenover ik nu 63)
“Volg je ❤️ want dat klopt” zeg ik altijd en gelukkig doe jij niet anders 😉 Kiep op de goed wurk
Dankjewel. Ik blijf mijn hart volgen en dank voor de aandacht op Melodys kliekjes. Zo leuk en feestelijk.
Allereerst gefeliciteerd met je 68e verjaardag 🥳. Ik teken ervoor om over 15 jaar ook nog zo fit te zijn en er zo goed gekleed bij te lopen 💪🏼
Dankjewel … zeker voor het compliment.😉😉
mogge Neeltje
allereerst van harte met je verjaardag
en dan met het mooie verslag over hoe de grootouders het beleefden , op die leeftijd
ben het met je eens , die bejaardenhuizen waren een pracht , toen ging het ziekenfonds weg en kwamen de uitbeners alias zorgverzekeraars hun zakken vullen
ga jij maar fijn op je eigenwijze , nee je bent niet eigenwijs , je snapt me wel
door met hoe je , je leven invult
dat geruzie tussen hoofd en lijf herken ik wel
benen zijn top de rest niet echt
geniet de dag
Dankjewel.
Het leek me wel een goed idee om die bejaardentehuizen eens onder de loep te nemen. Ik werkte er in de vakanties en zag alleen maar blije oudjes. Oudjes – nou ja, van mijn leeftijd 😂😂. Soms was er weleens eentje aan het dwalen die wilde dan terug naar huis maar ook dat kwam weer goed.
In mijn ogen hadden ze dat systeem er nooit uit mogen gooien. Ik merk nu zelf waar ik allemaal tegenaan loop … waar moet ik straks naar toe als ik ooit hulpbehoevend ben?
Ik leef mijn leven en geniet ervan en dat het lijf haar eigen plan trekt … helaas. Gewoon positief blijven en genieten van alles wat nog wel kan.
Gefeliciteerd met je verjaardag! Met zo’n instelling kun je nog jaren mee. Blijf genieten!
Dat ben ik ook zeker van plan. Dankjewel.😉