Bron: NRC-artikel „Oranjebruin overheerst op een heide die eigenlijk paars zou moeten zijn” door Gemma Venhuizen (16 september 2026)
Ik dacht dat er misschien meerdere mensen zijn die willen weten hoe het nu met die verkleurde hei zit. Ze gaat in op wat wij tijdens een heidewandeling afgelopen augustus/september allemaal tot onze grote schrik zijn tegen gekomen … een oranjebruine, grijze en gelige hei.
Ik lees nu …
– dat heideplanten die recent zijn afgestorven door de droogte van dit jaar oranje kleuren
– dat soorten zoals kraaiheide, die normaal het hele jaar groen blijven, geel zijn geworden.
– en dat restanten van heidestruiken die al zijn afgestorven tijdens een eerdere droge zomer (zoals die van 2018) grijs zijn.
Wie eind augustus of begin september over de hei wandelt – in mijn geval de Veluwe – komt voor de schitterende, paarse deken die zich uitstrekt zover het oog reikt. Dit jaar oogt het landschap anders … zeker als je wat dieper de Veluwe oploopt, het hooggelegen stuwwalplateau op.
Je stuit er op een kleurschakering van oranjebruine en goudgele tinten, en op opvallend veel plekken zelfs grijs. Sporen die achter gelaten zijn door onze warme en droge zomer. Zelfs de oersterke kraaiheide, een soort die normaal gesproken het hele jaar door diepgroen blijft, laat het afweten en staat er nu vergeeld bij.
Vlakken oranjebruin wijzen op struiken die pas deze zomer de strijd tegen de droogte hebben verloren. De grijze pollen zijn een stille herinnering aan eerdere extreem droge zomers, zoals die van 2018. Waarom de ene plant overleeft en de andere direct afsterft, heeft alles te maken met wat er in de bodem zit. Waar leem of klei in de bodem zit, blijft vocht net wat langer hangen dan in de schrale zandgronden. Een paar meter verschil kan daardoor al het onderscheid maken tussen leven en dood.
Wie het grote geheel bekijkt, ziet gelukkig nog het beeld waar we voor gekomen zijn want uitkijkend over de glooiende heuvels, golft de vertrouwde paarse gloed je nog altijd tegemoet. Pas wanneer je er voet voor voet doorheen loopt, zie je links en rechts de droogte tussen de struiken.
Ach wat erg. De natuur zal z’n tijd nodig hebben om te herstellen van de grote hitte.
Daar gaan weer heel wat jaren overheen.
Jammer is het.
Ja, echt wel.
Heel brandbaar, supergevaarlijk. Gelukkig is er nog een deel behouden.
Wat het brandbare betreft is het goed dat de hitte voorbij is.
Daar moet maar een gek een peuk weggooien. Gelukkig niet gebeurd. Ik vond gisteren nog een aansteker op een bankje …
Ik heb mensen daar rokend zien wandelen en dan vraag ik me echt af waar hun verstand zit.
Da’s waar!
Bij mijn wandeling hier op de Maashorst bij het Bomenpark vond ik het wel meevallen. Maar ik moet zeggen, ik had wel mijn zonnebril op en dat kan een vertekend beeld geven.
Haha … dat zou zo maar kunnen.
Had het hier op de natuurbegraafplaats ook al gezien. Zal ff duren eer het hersteld is.
Ik vermoed dat dat inderdaad weer jaren nodig heeft.
Denk het ook!
ha die Ellen
weer wat geleerd , over de doorgaans mooie heide
je noemt 2018 , toen kon ik wel huilen toen ik Dieren – Velp wandelde
en van dat jaar is er nu nog te zien , heel lang nodig dus voor herstel
rustige middag groet
Ja, waar ik vorig jaar las dat de schade veroorzaakt door het heidehaantje hersteld kan zijn in 2 jaar, duurt dit dus vele jaren langer.
Hier ook veel oranjebruin tussen het paars.
Dat geloof ik graag.