Maar of het lukt?
Het plan is de blauwe pijlenroute ‘Herten spotten in het Deelerwoud‘ van Natuurmonumenten te volgen.
Vandaag precies 6 jaar geleden liep ik dezelfde wandeling … alleen toen rond 10 uur.
Zes uur op, zeven uur weg. Heb alles de avond ervoor al klaar gezet … het lastigste is het echt wakker worden.

Het glooiende landschap, dat ontstaat in de voorlaatste ijstijd, verandert door middeleeuwse veebegrazing en plaggensteken in een barre vlakte vol stuifzand. In 1842 koopt baron Van Heeckeren van Enghuizen het gebied. Hij plant grove dennen en zomereiken om te voorkomen dat het zand nog verder stuift, en bouwt rond 1850 stallen en een poortgebouw voor paarden en jachtpartijen.
Het natuurgebied is nu gedeeltelijk in beheer bij organisaties zoals Natuurmonumenten … de rest – Landgoed Deelerwoud en Hoog Deelen – is in particulier bezit. Het zuidoostelijke deel is vrij toegankelijk op wegen en paden.

Vorige week liep ik aan de zuidkant (de Grote heide). Vandaag start ik wat oostelijker (de Kleine Heide) dat eveneens bevolkt wordt door edelherten, damherten, Schotse hooglanders en wilde zwijnen. Het is altijd maar mazzel hebben of je iets tegenkomt en misschien moet ik beter kijken en rustpauzes inlassen … speurend lopen.
Een verrekijker heb ik bij me maar mijn camera zoomt ook lekker in.

Het gebied is open van zonsopgang tot zonsondergang en dat is vandaag van 07:31 uur tot 19:22 uur. Het is 25 minuten rijden. Om kwart over 5 ben ik al klaar wakker en als ik om 6 uur beneden zit is het nog donker. Eerst maar even aan de koffie blijven om goed wakker te worden. Om zeven uur wil ik vertrekken en hopelijk is het dan wat lichter want ik rij absoluut niet meer in het donker … zeker niet over die smalle tweebaansweggetjes waar ik overheen moet.

Het is nattig buiten, eigenlijk zou ik het liefst mijn bed weer inkruipen. Ik vind het best wel spannend om zo ’s morgens heel vroeg in mijn eentje het bos in te gaan – heb er dan ook slecht van geslapen – maar ik wil dit al zo lang doen.
Nu moet het maar eens van komen
Het schemert nog als ik wegrij en ik verbaas me er over hoe druk het al op de A50 is.

De parkeerplaats is al redelijk vol als ik om half acht aan kom rijden en op de druk bemenste route zie ik helaas geen wild … wel verse poep en omhoog gewoelde grond van wilde zwijnen.
Jullie zullen het daarom moeten doen met mijn ‘wild’foto van een edelhert van zes jaar geleden die ik om tien uur nam. Vroeg opstaan doe ik dus niet meer.
Met AI heb ik trouwens de boom voor de snuit weggehaald.
Tja … je wilt toch wat.

Een heerlijke wandeling maar wat is het druk. Het lijkt wel een toeristische route, maar iedereen heeft afgelopen week natuurlijk het mailtje van Natuurmonumenten ontvangen om te gaan “herten spotten in het Deelerwoud“. Groepen mensen onder begeleiding van een boswachter, gezinnen met kinderen, samenscholende senioren, een enkele hardloper en wat alleengaande wandelaars zoals ik.

Voor de omlijsting van mijn blog maar wat foto’s van bomen (en mijzelf) gemaakt. Wat opvalt zijn de grote aantallen oranje getinte bomen.
Het is de Portugese alg (Trentepohlia umbrina), ook wel oranjerood groenwier genoemd.
“Bron:Wikipedia … een draadvormige alg die oorspronkelijk uit Zuid-Europa komt en sinds ongeveer het jaar 2000 ook steeds vaker in Nederlandse en Vlaamse bossente zien door de opwarming van het klimaat. Hoewel het officieel een groenalg is, zie je een felle, menieachtige oranje kleur. Dit komt doordat de alg heel veel carotenoïde-pigmenten aanmaakt (dezelfde kleurstof die wortels oranje maakt) om zichzelf te beschermen tegen fel zonlicht.”

Achteraf is het een prachtig herfstwandeling, maar wel teleurstellend.

Nu maar kijken of ik de hele dag wakker kan blijven. 😂😂