Het zijn de jaren ’50 van de vorige eeuw en ik weet niet beter of mijn moeder doet haar boodschappen bij de plaatselijke kruidenier. Soms mag ik mee … achterop de fiets, met mijn voeten in de boodschappentas om te voorkomen dat ze tussen de spaken komen.
Het is 1959 als ik ‘vriendinnetjes’ word met een van de dochters van de kruidenier en zo maak ik de omslag mee van een plaatselijke kruidenier naar de landelijke keten ‘Albert Heijn’. Voor de klanten verandert er eigenlijk helemaal niets … behalve dat er ineens een nieuw bord op de gevel hangt.
Mijn vriendinnetje en ik zijn een jaar of tien en hebben op woensdagmiddag vrij van school. Helpen in de winkel – het is dan nog geen zelfbedieningszaak – mag niet, maar we mogen wel boven de winkel – achter een van die ramen, zit de inpakruimte – in ruil voor betaling in snoepgoed, zakjes van één ons vullen met chocola en die overheerlijke gele schuimbanaantjes. Het zijn van die dingen die je nooit meer vergeet.
En ja, als je ouder wordt, komen die herinneringen van vroeger weer bovendrijven.
De trigger voor al deze herinneringen?
De grote cyberaanval op Albert Heijn van twee weken geleden.
Ik zie mijn moeder en mij weer fietsen, ik zie mezelf weer zakjes vullen. Maar ik zie vooral een trouwe band met Albert Heijn die nu – voor mij – al zo’n zeventig jaar duurt.
‘Mijn moeder bleef Appie tot haar dood trouw.
Ze liep met liefde een straatje om, zolang het maar een Albert Heijn was. Ik brak de traditie ook niet en reed er zelfs in Drenthe voor naar een volgend dorp.‘
Ook de afgelopen twee chaos-weken laat ik ze niet in de steek. Ik pas mijn boodschappenlijstje aan op wat er toevallig wél in de schappen ligt. De appel valt trouwens niet ver van de boom … ook de gezinnen van mijn zoon en dochter zijn fan van deze supermarkt.
Lopen en autorijden zit er voor mij momenteel even niet in.
Het gaat trouwens prima … 
En hoewel ik flink heb gehamsterd, begint met name de koffie op te raken. Gelukkig komt het verlossende nieuws dat er vanaf dinsdag weer bezorgd kan worden – dat red ik net – en lukt het me om een tijdstip in het eerste dagdeel van dinsdag te reserveren.
We zijn zeventig jaar, een hoop boodschappen en een cyberaanval verder … maar ik ben mijn AH nog steeds trouw.
Mooi blog vol herinneringen om te koesteren.
Wat een mooie foto en wat een mooie herinnering. Albert Heijn was er toen nog niet in Vlaanderen, maar ook daar hadden we mooie en gezellige kruidenierszaken. Ik kan mij die geur en sfeer die daar hing nog goed herinneren.
Heerlijk hé … die nostalgie. Ik voel en ruik het nog steeds.
Leuk is dat toch, dat je door ’n gebeurtenis terug geworpen wordt in de tijd 🤩.
Je teentjes zien er goed uit 👍
Ik hou er wel van,
Ben ook best tevreden met die teentjes,
ha die Ellen
mooie herinneringen van een mooie tijd
ik heb geen herinneringen aan om het even welke kruidenier
meestal kom ik bij de jumbo , is het dichtste bij 🙂
jij er maar goed omdenken met de voet
is vast wel iemand die het autorijden voor je doet
en jij weer lekker koffieleuten kan
rustige middag groet
Als ik maar koffie heb … het belangrijkste.
Wat een mooie herinneringen.
Wij zijn ook fan van Albert Heijn en al lang vóór er vestigingen waren in België. Het voordeel van vlakbij de grens te wonen.
Ja, dat is zeker een voordeel.
Wat een mooie herinneringen zijn dit. Zo fietste ik juist naar Albert Hein, met mijn moeder achterop toen ik een jaar of vijftien was. Nu kom ik er niet meer zo vaak, maar toevallig wel afgelopen vrijdag. Blog staat in planning voor vanmiddag. Dat ik minder frequent bij Appie komt, ligt aan het feit dat de Lidl bij mij 150 meter wandelen is.
Jouw log was leuk.
Ik hou niet van de Lidl … ligt aan mij hoor.😂😂