Une belle course

Een taxirit om nooit te vergeten.

Als ik weer eens zit te mopperen dat mijn leven momenteel erg saai is, dat ik niemand spreek en dat zelfs de tv, Netflix en Videoland me niets te bieden hebben waar ik even door uit mijn hengsels wordt gelicht, krijg ik een tip van een kennisje om de Franse film Une belle course te huren bij Pathé Thuis en me moet laten verrassen.
Wat ben ik blij dat ik die tip heb opgevolgd!

Wat een film. Zeker voor iemand van mijn leeftijd is dit een verhaal dat meteen binnenkomt, waar je vanaf de eerste minuten helemaal in zit en jezelf vereenzelvigt met de hoofdpersoon.
Geloof me … één zakdoek is niet genoeg!

De film vertelt het verhaal van de 92-jarige Madeleine. Ze gaat verhuizen naar een verzorgingstehuis en bestelt daarvoor een taxi. Chauffeur Charles heeft niet bepaald zijn beste dag. Hij zit financieel in de problemen, is behoorlijk humeurig en heeft waarschijnlijk weinig zin in een ingewikkelde klant.
Maar dan heeft hij pech!!! Madeleine komt op zijn pad en zij is echt niet van plan om zomaar rechtstreeks naar haar nieuwe bestemming te rijden. Charles zal haar – of hij wil of niet – onderweg langs verschillende plekken in Parijs rijden. Plekken die voor haar belangrijk geweest zijn, een verandering in haar leven teweeg hebben gebracht … plekken die ze nog één keer wil terugzien.

En zo ben je getuige van een bijzondere taxirit.
Al rijdend ontvouwt zich het levensverhaal van Madeleine. We kijken mee naar herinneringen, liefdes, verdriet, moeilijke gebeurtenissen en momenten van geluk. Prachtig verfilmd … het verleden en het heden lopen op een mooie manier door elkaar.
Ondertussen verandert er ook iets tussen de twee totaal verschillende mensen op de voorbank en achterbank.

Wat mij zo raakt, is de manier waarop deze film laat zien hoeveel herinneringen een mensenleven bevat. Sommige zitten diep weggestopt, andere komen boven zodra je een bepaalde straat, een huis of een bekende plek terugziet. En soms geven gebeurtenissen uit het verleden je ineens een heel ander beeld.

Inmiddels heb ik zelf natuurlijk ook een aardig voorraadje aan herinneringen opgebouwd … mooie, verdrietige, dierbare en soms liever vergeten herinneringen. Er zijn plekken waar je ooit gelukkig was, mensen die een belangrijke rol speelden en momenten waarvan je pas veel later beseft hoeveel ze voor je betekenden.

Wat zou het mooi zijn als ik zo’n taxichauffeur had die me nog een keer langs alle belangrijke plekken uit mijn leven zou rijden. Niet omdat ik ergens naartoe moet, maar gewoon om nog eens terug te kijken. Langs huizen waar ik heb gewoond, plekken waar ik mooie momenten beleefde en locaties die herinneringen oproepen aan mensen die er niet meer zijn.
Een soort persoonlijke herinneringenroute met een chauffeur die alle tijd van de wereld heeft, die zonder weerwoord naar mijn verhalen luistert en niet voortdurend op zijn navigatie kijkt.

‘Une belle course’ is een warme, ontroerende film. Een film die je laat glimlachen, maar die ook behoorlijk op je gevoel werkt.
Wil je hem ook bekijken?
Zet een kop thee en zorg voor een doos tissues binnen handbereik.

Info:
‘Une belle course’ (internationaal bekend als Driving Madeleine) is een Frans drama uit 2022 van regisseur Christian Carion. In deze 91 minuten durende film schitteren Line Renaud en Dany Boon in de hoofdrollen.

Wat direct opvalt, is het glasheldere Frans. Doordat de dialogen in een rustig en natuurlijk tempo worden uitgesproken, is elk woord uitstekend te verstaan en word je moeiteloos meegezogen in de gesprekken tussen Madeleine en Charles.

Voor mij was het een fijne bijkomstigheid om de taal weer eens op deze manier te horen spreken. Hoewel mijn kennis van het Frans – al van jongs af aan een grote voorliefde – de laatste jaren is teruggezakt van ‘goed’ naar ‘acceptabel’, kon ik het verhaal nog prima volgen en heb ik de ondertiteling dan ook zoveel mogelijk proberen te vermijden.

25 gedachtes over “Une belle course”

  1. Hoi Ellen, het is niet dat ik de Franse taal en in grote lijnen kan ik gesprekken volgen,mits er niet te snel gesproken wordt. Franse films zie ik ook graag omdat de verhalen vaak heel anders zijn de de Amerikaanse. Ik heb het idee dat ik het verhaal wat je beschrijft herkenbaar is, maar dan zou ik een deel terug moeten zien. Het zijn dan wel vaak de pareltjes waar je op valt.

  2. ha die Ellen
    herinneringen goed en minder goed tot slecht , komen ook hier meer en meer voorbij
    wat je zegt , het zal de leeftijd zijn
    en die film spreekt je dan ook wel aan , en je kon zo ook je kennis van de Franse taal weer eens laten genieten
    maar ik wist niet dat er in Parijs Engelse taxi’s reden , was er ook nooit
    ik hoop voor je dat je zo’n goede chauffeur vind

    rustige middag groet

    • Heb AI om een Franse auto gevraagd … inmiddels ook in het blog de taxi’s vervangen. Ik had het gezien maar dacht ‘laat maar’. Kon deze reactie natuurlijk – zeker van jou – verwachten. Dus bij deze … het stuur aan de goede kant.

Geef een reactie