Bron:
– spannendegeschiedenis.nl
– doorwerthinfo.nl

Mijn wandelingetje van bijna 4 km heb ik wat ingekort. Onverwachts verschiet ik mijn “wandel”kruit al als ik gisterennamiddag – met de bus op weg naar de audicien in Wageningen – aan de rand van Wageningen wordt afgezet in verband met wegafsluitingen in het centrum. Iets wat op de app van Breng (busonderneming) zo op het eerste gezicht niet vermeld wordt en ook nergens in de bus te lezen is … lekker handig. Nog een mazzeltje dat ik vlak voor vertrek besluit mijn schoenen met hakken te vervangen door een paar sneakers, ook een toevalstreffer dat ik op tijd ben omdat ik dacht eerst gezellig te kunnen gaan winkelen in Wageningen.
En als het nou nog aangenaam lopen was!

De kilometers van gisteren merk ik vanmorgen nog maar aangezien de azalea’s van het azalealaantje bijna aan het eind van hun bloeiperiode zijn en echt niet op mij wachten met uitvallen tot ik geweest ben, zal ik in de benen moeten.

Het is net kwart voor 8 als ik op landgoed Duno aankom. Een strakblauwe lucht en alles volledig in de zon … mooier kan haast niet. Ik loop het bospaadje in en dan plots … een goudgele, oranje-roze pracht aan bloemen. Het loopt wel op zijn eind … menige struik heeft al verlepte bloemen. Of is het nachtvorst geweest?
“Cacaohandelaar Willem Scheffer laat begin vorige eeuw de gele Azalealaan aanleggen op zijn landgoed Duno dat tussen Oosterbeek en Doorwerth ligt. In de jaren negentig is het laantje volledig overwoekerd en men besluit het in ere te herstellen. Het pad is dan niet meer dan een meter breed. Alles wordt open gezaagd en bomen worden weggehaald. Een paar oude azalea’s blijven staan en bij een kweker worden nieuwe gele azalea’s besteld. Als ze eenmaal in bloei komen, blijken ze allerlei kleuren te hebben. Een foutje … maar een die wel heel goed uitpakt“

Aan het eind van het laantje kom ik uit op de plek waar ooit landhuis Duno heeft gestaan.
In 1794 heeft mr. A.F.O. Blombe Vatebender, richter van de Heerlickheid Doorwerth, het landhuis Duno laten bouwen. Na vele eigenaren komt het in 1932 in handen van het Geldersch Landschap maar helaas wordt het in het najaar van 1944 -tijdens operatie Market Garden – verwoest.
Ondanks de prachtige locatie is het landhuis nooit herbouwd.

Inmiddels maar mijn stokken tevoorschijn gehaald en via een sterk dalend pad – de ligging op de stuwwal maakt de Duno zeer geaccidenteerd – loop ik naar beneden richting de Dunobrug. Een folly – eigenlijk een zinloze constructie – begin 20e eeuw gebouwd en bekleed met zwerfkeien die tijdens de voorlaatste IJstijd met de gletsjers zijn meegevoerd.

Maar als je naar beneden gaat moet je ook weer omhoog. Dus kom ik iets verder weer hoog boven de Rijn uit en zie ik in de verte Arnhem liggen.

Het pad naar beneden volgend, ga ik rechtsaf de Hunneschans op. Haast niet te bevatten dat ca 1400 jaar geleden hier mensen hun leven leidden. Ik steek over en ga aan de andere kant weer via de trap naar beneden. Rondje volbracht, ben al bijna weer bij de auto.

“De Duno is van oorsprong een ringwalburg, aangelegd in de 10e of 11e eeuw. Ringwalburgen zijn ronde of ovale verdedigingswerken met wallen van zand en een doorsnede van 100 tot 300 meter. Het geheel is omgeven door een gracht.“

Vikingen
De oudste, ronde, ringwalburgen vinden we in Zeeland en verder langs de kust van België tot Denemarken. Deze burgen waren bedoeld als toevluchtsoord voor de plaatselijke bevolking tegen aanvallen van de Vikingen. De ringwalburgen in het oosten van het land zoals de Hunnerschans bij Uddel en de Duno zijn waarschijnlijk nog van voor de 10e eeuw en ovaal van vorm. Deze verdedigingswerken hebben waarschijnlijk een andere functie gehad. Ze liggen op strategische plekken en waren bedoeld om de ijzerproductie en handelsroute te controleren en te beschermen.

IJzer
In de Vroege Middeleeuwen werd er op de Veluwe op grote schaal ijzer geproduceerd. IJzerproductie was ook de basis van de macht van de graven van Hamaland. IJzer werd gewonnen uit zogeheten klapperstenen. Het bos leverde tevens de houtskool voor de ovens. De ijzerproductie werd verzameld in en gedistribueerd via de ringwalburgen. Zo beheerste de Hunnerschans het productiegebied van ijzer en de Duno bewaakte de belangrijkste verkeersroute, de Rijn.

Motteburcht
De Duno is een halfopen constructie van ca. 90 x 40 m, met aan drie zijden wallen. De kant van de Rijn was (en is) heel steil, daar was geen wal nodig. Om het complex liep een droge gracht. Een hoge uitstulping in de noordwesthoek wijst op verschillende bouwfasen. De grote ringwalburg werd gemoderniseerd en voorzien van een bastion, een zogeheten motteburcht.
Meer informatie? Kijk op:

Een kort rondje maar ik heb de bloeiende azalea’s op de foto!