2 dagen zo’n beetje gedwongen binnen zitten door de regen terwijl ik naar buiten wil. Nutteloos zijn de dagen niet … ik verdiep me in “neuritis vestibularis” en leer dat het ook alles te maken heeft met het binnenoor en dat een gehoortest (die onafhankelijk hiervan toevallig al voor volgende week bij de KNO-arts op het program staat) tot één van de onderdelen van het stellen van een diagnose kan behoren.
Maar … ik wil vooral weten wat ik moet doen als het me overvalt. Wat kan ik doen om te vertrouwen op mijzelf.

Ik heb de mazzel dat ik in een gebied woon waar – binnen een straal van ca 6,5 km – heel veel mooie (lange afstand) wandelingen beginnen of door heen lopen. Dus met Komoot is al snel een kleine route van zo’n 2,5 km langs wat mooie uitzichten en bezienswaardigheden klaar. Voor alle zekerheid live tracking aan zodat mijn kinderen weten dat ik aan de wandel ben en ik kan op pad.

Vanuit de houten koepel aan de Van Borsselenweg/Oosterbeek heb je een mooi uitzicht over de waterpartijen van het landgoed Laag Oorsprong. De beek wordt door kwelwater uit de stuwwal gevoed en lopend langs vijvers en watervallen heeft hij een verval van 35 meter tot aan de Neder-Rijn.
Ik kies voor het steile, smalle pad naar beneden … langs een afgrond(je) en ik ben heel erg blij met mijn stokken!

Beneden kom ik uit bij de nieuwe moskoepel … een intiatief van 2 Oosterbeekse heren die de oude verdwenen moskoepel weer in ere wilden herstellen. Ik vind hem niet zo mooi met dat metaal … maar ieder zijn smaak.
De oude moskoepel, een gebouwtje van een paar vierkante meter met een bankje erin en mos op het dak, werd in de negentiende eeuw gebouwd in opdracht van de familie Kneppelhout, de eigenaar van het landgoed. Een zogeheten folly … een niet-conventioneel gebouw of bouwwerk, dat ongeschikt is voor huisvesting of andere functies en uitsluitend een decoratief, kunstzinnig of ludiek doel dient of iets in het landschap dat een park structuur geeft. Negentiende-eeuwers waren dol op dit soort kunstmatige elementen in het landschap, zoals rotspartijen van klei of nepwatervallen. .

En dan linksaf over het Larikslaantje naar de gedenkzuil van de familie Kneppelhout-van Braam.

“De Leidse schrijver Johannes Kneppelhout (1814-1885) trouwde in 1845 met Ursula Martha van Braam (1825-1919). Zij kochten twee jaar later het landgoed De Hemelsche Berg in Oosterbeek, waar ze ’s zomers verbleven. In 1867 vestigde het paar zich definitief op De Hemelsche Berg.
Het echtpaar Kneppelhout deed veel voor Oosterbeek; het leverde onder meer financiële bijdragen voor de stichting van een kleuterschool en de uitbreiding van de dorpskerk (1856), ze lieten een concertzaal bouwen (1867-1869) en stelden het landgoed open voor de bewoners. Kneppelhout was bovendien kerkvoogd en gemeenteraadslid. Hij overleed in 1885.
De weduwe Kneppelhout-van Braam bleef op het landgoed wonen. Haar zeventigste verjaardag in 1895 werd groots gevierd. Er was door de bevolking geld ingezameld om een monument op te richten als “een stoffelijk blijk van erkentelijkheid” voor “wat de familie Kneppelhout steeds voor Oosterbeek is geweest”.
Deze gedenkzuil werd gemaakt in de Arnhemse steenhouwerij van Hendricus Hutjens en geplaatst op het hoogste punt van het landgoed.”

Het wordt al warm en mijn vest gaat uit.

Bij de droge Gielenbeek (ook Beek op de Hemelse Berg genoemd) rechtsaf langs de eendenvijver

“een sprengenbeek met onderweg veel kwel in de beekbodem vooral op het Kerkenpaadje. Dit is een heel oud kerkpad van het Drielse veer naar de kerk aan de Benedendorpsweg. De beek ontspringt bij de Hemelse Berg, loopt door vijf vijvers en stroomt in de uiterwaard in de Leigraaf. Langs de vijvers liggen fraaie elzenbroekbosjes.“

en de vroegere tuinmanswoning (1863) Mariahoeve – met klok op het dak – waar ik de Hoofdweg over steek om uit te komen bij het grothuisje.

Het pad vervolgt langs beekjes, sprengen, romantische bruggetjes en watervalletjes naar de (historische) Tuin de Lage Oorsprong.

Lopend langs de vroeger ijskelder kom je uit bij de plek waar de contouren van de (in de oorlog verwoeste) villa zijn teruggebracht en verhoogd en waarvan je een tijdens een stop kunt genieten van het unieke uitzicht.

En dan is het tijd voor de terugweg – onder begeleiding van het oranjetipje (bron: vlinderstichting – ik kreeg hem niet scherp) – en ben ik weer terug waar ik begonnen ben.

Bijna 3 kilometer gelopen en het ging goed. De tip om ademhalingsoefeningen te doen op het moment dat je een duizeling voelt aankomen werkt … ik ben dan even wat licht in mijn hoofd maar daar blijft het bij.