Bron: k3.nl

Ondanks het druilerige weer dwingt een onbeheersbaar gevoel me om op pad te gaan. Ideaal weer voor een wandeling en dan dit keer niet door de bossen maar over het vlakke land tegen de uiterwaarden van de Waal aan.
Een tip op Komoot – toevallig van bloglezeres Ria – nodigt me uit om deze 5 kilometerroute te lopen. Geen afsteekmogelijkheden … dat wordt hopen op bankjes.
Strandpark Slijk-Ewijk – gelegen tussen Arnhem en Nijmegen – is een recreatiegebied dat is ontstaan door zandwinning en met het kunstwerk van Rob Sweere ‘Timeline’ – zie foto bovenaan blog – heeft Strandpark Slijk-Ewijk er nog een bezienswaardigheid bij.
De Timeline neemt de bezoeker letterlijk mee in een reis door de tijd:
– van prehistorie naar toekomst–

 

Rob Sweere: “Dat er mammoetresten: botten en tanden, zijn gevonden bij de zandwinning bewijst dat hier duizenden jaren geleden mammoeten rondliepen. Voor mij was dit bij het ontwerp van het kunstwerk een inspiratiebron. Nu het kunstwerk er echt staat, ben ik enorm trots. Je loopt net boven het water via de mammoettanden naar de tijdscapsule waarin je plaats kan nemen voor een fantastisch uitzicht en waar je van je af kunt dromen.”

Ik start live-tracking om de kinderen te laten weten waar ik uithang en ga op pad. Een “weer-eens-wat-anders” wandeling en – met dank aan mijn nieuwe hoorapparaat – hoor ik vogels, eenden, kikkers, fietsers die me achterop komen en … een appje.
“Kom je straks koffiedrinken?
Zoonlief woont vlakbij en is thuis … het wordt zelfs een lunch.

Diverse wandelpagina’s adviseren te parkeren bij “De Pannekoekenbakker” maar iets verder staan ook auto’s geparkeerd op een klein parkeerterreintje … ik rij maar door.
Als ik uit de auto stap heb ik al meteen zicht op – ik denk – een achtergebleven zandwinningsmachine en kan ik mijn fitnessoefeningen in de buitenlucht doen. Het is een gravelpad, een klein stukje langs de drukke Tielsestraat en dan net voorbij “Evenementenlocatie Watergoed” word ik linksaf geleid naar het pad langs de zuidelijke plas.

Ik vind een struinpaadje – toch even wat leuker dan het gravel – en zie in de verte het kunstwerk al in het water staan.

Achteraf – bij het schrijven van dit blog – snap ik het imposante kunstwerk. Je loopt onder de mammoettanden door naar de tijdmachine. Eerlijk gezegd bezorgt het lopen zo vlak over water me een ietwat unheimisch gevoel – zo breed is de vlonder nou ook niet – maar ik kom droog over en kan het uitzicht vanuit de tijdscapsule bewonderen.

Ik ga verder … genietend van de vogels, de bloemen, de sloten. Het loopt heerlijk licht .. maar ik voel me ook licht.

Dat het om een aangelegd gebied gaat is duidelijk te zien – het wordt goed onderhouden – wel jammer dat de informatiebordjes niet meer te lezen zijn. Het gravel is overgegaan in een geasfalteerd fietspad wat inhoudt dat het wat drukker wordt en dan rond half 12 begint het te miezeren maar koud is het niet. Het weidse uitzicht blijft en ik vind een bankje – er staan er trouwens zat – om even wat water te drinken.

Eens stukje verder is het zwemgedeelte, komt de graafmachine weer in ’t zicht, kan ik nog wat fitnessoefeningen doen en dan ben ik al weer bijna bij de parkeerplaats.

Ruim 5 km en een fikse snelheid voor mijn doen – in de bossen heb ik een gemiddelde van 4,5 km p/u – maar dat krijg je als je over een verharde ondergrond loopt. Ik kan het nog!!!
Pluim voor mijzelf.
Nu voor de lunch naar Joost waar ook een kleindochter aan tafel aanschuift.
Gezelligheid en dat op een gewone druilerige woensdag.