Met het stralende weer in het vooruitzicht zoek ik een route binnen 50 km van Heelsum met niet teveel klimmen en dalen – moet tenslotte eerst maar eens wat kilometers maken – en kom uit in mijn archief bij het Boswachterspad Kanonsbergroute.

“De Kanonsberg is een heidegebied in de Maashorst. De naam stamt uit de tijd van Napoleon. Rond 1800 viel Napoleon Nederland binnen via Duitsland. De hoofdverkeersader, om zijn legers van munitie en verdere benodigdheden te voorzien, liep van Nijmegen via Heesch naar ’s-Hertogenbosch. Dit gebied was in die tijd een groot  heidegebied dat door zijn hoge ligging strategisch gezien belangrijk was voor het opstellen van de kanonnen. Van hieruit konden deze een groot deel van de regio bestrijken.”

Het is een autorit met hindernissen. Files door werkzaamheden, door auto’s die uit de bocht gevlogen zijn en drukte … gewoon omdat men vandaag liever met de auto op pad gaat. Maar goed, ik heb alle tijd … en kom tegen 10 uur aan op de parkeerplaats Schaijksedreef (De Maashorst). Al direct bij het uitstappen heb ik zoiets van “ik ken het hier!!”. Iets wat bevestigd wordt als ik op het fietspad loop en tegen mijzelf zeg …”volgens mij staan hier varkens om de hoek”.

En jawel!!
Daar zijn de varkens!

Nu eerst maar even met de zoekfunctie op mijn website zoeken naar iets met kanon … en verdraaid op 12 augustus 2021 liep ik hier ook. Irritatie destijds is het grote aantal fietsers … e-bikes en mountainbikers. We gaan het zien.

Het is bos … alleen maar bos. Bossen van eiken, van berken, van dennen … en zand. Eigenlijk niets waar mijn hart een extra slag van maakt. Ik slof door om mijn kilometers te maken. Wat ben ik toch een ondankbaar wicht! Menigeen zal blij zijn met zo’n bos. Ik heb echter al in zoveel mooie bossen gelopen dat er hier niets is wat mij verrast. Geen uitzicht, geen beekje, geen heuvel … geen beest! Amper een paddenstoel.

Het bos gaat over in hei en ik mag door het hek naar de grote grazers! Zal ik iets te zien krijgen??? Vorige keer stonden hier de paarden … helaas vandaag niets en de hei gaat weer over in bos.

En dan ineens zie ik heel erg in de verte iets zwaaien! Een staart? Ik zoem in en knip op goed geluk.

Inderdaad … de exmoorpony. Misschien kan ik straks nog van dichterbij een foto nemen. Het lukt … maar een welwillend fotomodel is het niet.

Ik ben al blij dat ik iets meer heb dan bos en een hei.
Na ongeveer 4 km is het tijd voor koffie en bij gebrek aan bankjes doe ik het met een bemoste boomstam. Bankjes zijn weinig te vinden en de ene die ik zag … die was bezet.
Als ik weer verder ga, is het inmiddels een lekker temperatuurtje en de jas mag uit.

Het wordt drukker. Een groepje mannen (leeftijdsgenoten) passeert. Ik krijg een pepermuntje want er is er een jarig … zegt ie. Dat ik geen snoepjes mag aannemen van vreemde mannen ben ik maar even vergeten.
Sorry mam!!!
Ik pluk een uitgebloeide zonnebloem (drogen voor volgend jaar) voor mijn tuin, passeer de 7 km = (voor mij) ca 10.000 stappen, zet voor een kleurig plaatje nog wat bramen op de foto en dan!!!! …

zie ik vlakbij iets in het gras bewegen en maakt mijn hart een overslag!! Zou het?
Is het een tauros?
Is het een wissent?
Dat kan ik allemaal niet zo snel zien.

Ja, daar zijn ze! In de verte ligt een hele groep te zonnebaden. Te lui en te loom. om mij iets te doen maar met in gedachten de richtlijnen maak ik foto’s op afstand.
“Samenvatting bezoekregels
– Houd altijd 50 meter afstand
– Doorkruis de kuddes niet
– Loop er met een grote boog omheen
– Blijf zichtbaar, verstop je niet
– Houd honden aan de lijn
– Laat de dieren met rust
– Niet schreeuwen en roepen naar de dieren
– Niet voeren en niet aaien
– Geen selfies maken

Per ongeluk te dichtbij?
Neem rustig weer afstand. Lopen de grote grazers bij of op het pad, wacht tot ze voorbij zijn of ga met een grote boog om ze heen (van de paden afwijken mag). Voeren is verboden, omdat dieren daarvan brutaal en opdringerig worden. 

Zo herken je een grote grazer die onrustig of nerveus is
– Stampen met de voorpoten
– Zich grootmaken
– Schudden met de kop
– Staren met gestrekte nek en oren naar voren

Thuis zie ik dat ze zelfs hun ogen dicht hebben. Zo interessant ben ik dus voor ze.

Dat is even later anders! Dan gebeurt er iets waar mijn hart 2 x van overslaat … uit het niets staat er ineens eentje op mijn pad en ik kan er niet om heen. Het enige wat ik weet is dat ik aan zijn voorkant moet blijven zodat ik geen trap van de achterpoten kan krijgen. Ik ga zo ver als ik kan naar rechts, de bushbush in … hij staat links. En dan steekt dat beest over … recht op mij af. Ik ga direct links van het pad in de hoop dat hij mij niet volgt.
Gelukkig …. hij loopt gewoon door, hartslag zakt en ik loop ik richting parkeerplaats.

Rond de 8 km gelopen …. de boswachter, mijn fitbit en komoot verschillen hier wat in maar ik heb gelopen. En dat moet ook want hoe wil ik anders met Kerst wandelen door de heuvels van het Teutoburgerwoud.

Oh ja en die irritatie over het grote aantal fietsers … e-bikes en mountainbikers? Die is er nog steeds!