Anuk: “schrijf over jouw drie paardjes maar eens een gezellig blog, op een regenachtige dag 😉”

En ik ben de beroerdste niet. 😉😉

Vandaag regent het … een uitgelezen dag om het over mijn Dala-paardjes te hebben. Hoe kom ik er aan, wat was de reden ze te kopen en waarom koester ik ze zo?
Zeg maar … het verhaal er omheen!
De rit er naartoe!
Wat déden we daar eigenlijk in Zweden??
En vooral … wat weet ik nog van 45 jaar geleden??
Abusievelijk vermeldde ik bij Anuk dat ik ze al 50 jaar meesjouw … het zijn er 45. In ieder geval voor 2 van hen … nr 3 de – de grootste – krijg ik pas weer in handen in 2005 nadat mijn moeder is overleden.

We gaan terug naar 1978. Ik ben dan nog getrouwd met de vader van de kinderen en ik mag op kosten van de zaak waar hij voor werkt mee op zakenreis naar Scandinavië. We gaan met de auto via Denemarken naar Kristiansand en Oslo om na daar een paar dagen rondgezworven te hebben – ik dan, manlief werkt – door te reizen naar Stockholm waar we een langste-dag-gala-feest zullen gaan meemaken.

We maken onderweg van alles mee, ik rij voor het eerst een auto de veerpont op, zie laveloze lui gewoon langs de kant van de weg liggen maar dat is volgens mij nog in Denemarken. Alcohol kan je niet overal kopen … uitsluitend in staatswinkels. En als je het al koopt is het onbetaalbaar …1 fles Sandeman sherry voor 25 gulden. Je doet je Zweedse contacten dan ook geen groter plezier om wijn of sherry mee te nemen als je op bezoek komt. Geen alcohol op campings, je kunt het kopen in staatswinkels meen ik … het wordt dan weer wel in restaurants en hotels geschonken.
Geprobeerd er een artikel in leesbaar Nederlands hierover te vinden … maar helaas!!

Ik dwaal een paar dagen rond in Kristiansand, we gaan door naar Oslo waar we deelnemen aan de straatfeesten – waar trouwens op dat moment wel rijkelijk bier geschonken wordt – vanwege de 75e geboortedag van Koning Olaf V. En dan komt het laatste stuk … ruim 500 km door de bossen en over landweggetjes door een onbekend, amper bewoond stuk Zweden.
Een provinciale weg – een echte snelweg ligt er dan nog niet overal – met hele stukken grit, grind, puin en heel veel elanden die gewoon midden op de weg blijven staan. Oneindige bossen … je moet er geen autopech krijgen, soms doodeng, geen mede-automobilist te bekennen. Als ik nu terug op de kaart kijk, denk ik
“hoe hebben we dat in 1 dag gered?”
Maar we waren jong en we reden – kijkend op de kaart – vermoedelijk van dorpje naar dorpje.
En dan eindelijk Stockholm!

We logeren in het Grandhotel Stockholm … tegenover het koninklijk paleis. Zo chique had en heb ik het nooit meer gehad. Wat een ervaring!!!

Een paar dagen lang worden we langs bijzondere plekken gereden, bezoeken we musea en rariteitenkabinetten, maken we een rondvaart tussen de duizenden eilanden die voor Stockholm liggen met een diner aan boord waarvan me bijgebleven zijn de wilde aardbeien, het berenvlees en de elandenpaté.

De slotavond overtreft echter alles … een galafeest in galajurk in een discotheek waar je én de koninklijke familie én Abba tegen kunt komen.
Wij dus niet … maar het feest is er niet minder om!!!

En dan kom ik eindelijk daar waar dit blog overgaat!
Tussen al deze festiviteiten door krijgen we ook ruimte om te shoppen. Ik herinner me vooral de ondergrondse winkelstraten met veel verlichte etalages.
Behalve cadeautjes voor de kinderen willen we natuurlijk souvenirs mee terug nemen en dan kom je al gauw uit bij de Dalapaardjes … iets typisch Zweeds.
“De oorsprong gaat terug naar de 17e eeuw. Inwoners sneden houten figuurtjes als een soort tijdverdrijf tijdens de koude winternachten. Ze worden gesneden uit langzaam gegroeide, knoestvrij grenenhout.
De middenmaat is groot genoeg voor ons … een grote kopen we voor mijn ouders want die passen op Joost en Alexandra. En het kleintje??? Dat koopt Joost het jaar erop voor ons als hij met vrienden van ons mee op vakantie mag naar Zweden.

Als Joost terugkomt hebben manlief en ik de scheiding aangevraagd en ons paardje staat vanaf dat moment voor mij als één van de laatste leuke herinneringen aan ons huwelijk. Het kleine paardje van Joost bedeel ik mijzelf toe -manlief heeft daar weinig belangstelling voor – en ik weet dat ooit het grote paard ook wel weer mijn kant op komt.

En zo staan nu dus al weer decennialang pa-, ma- en kind-Dala bij mij in de vensterbank.