Speciaal voor rondje 3 vandaag heb ik een plek uitgezocht waar je het voorjaar als eerste kan ruiken … De Blauwe Kamer. Een natuurgebied in de uiterwaarden tussen Wageningen en Rhenen. Het past mooi in mijn wandelschema – 2 km – en ik hoop natuurlijk van alles tegen te komen … galloway runderen, konikpaarden en vooral veel vogels.

In het gebied lopen halfwilde galloways en koniks vrij rond in kuddes. Ze kunnen prima voor zichzelf zorgen, ook in de winter. Bij hoogwater zoeken ze een veilig heenkomen op hoger gelegen gebieden. Nu maar hopen dat ze ook het voorjaarsgevoel omarmen en zich door het mooie weer naar de lager gelegen gebieden – waar ik loop – laten lokken.

Voor vogelliefhebbers is de Blauwe Kamer een waar paradijs. De vogelkijkhut biedt uitzicht over het vogelrustgebied. Regelmatig laten lepelaars, zilverreigers en aalscholvers zich zien. Wie geluk heeft, kan zelfs een visarend voor de lens krijgen. Een paar jaar geleden maakte ik er deze foto …

Maar … vandaag is vandaag.
Al op de rit ernaartoe valt me het hoge water op.
Kan ik daar dadelijk wel wandelen?

Als ik richting het hekje loop zie ik al een briefje hangen en ik vrees het ergste. Een waarschuwing …
“vlonder naar vogelkijkhut afgesloten ivm hoog water”.
Jammer want nu haal ik mijn 2-km -rondje niet. Straks maar eens kijken hoe ik dat oplos.
Van dit pad langs de Rijn word ik altijd zo blij … Nederland op z’n puurs.
Het water, de vogels, overal gekwetter, de lucht … je ruikt het voorjaar.

In de verte zie ik de Koniks lopen met op de achtergrond de Cunera toren. Dichterbij kan ik niet komen … inzoomen maar.
‘De Cuneratoren in Rhenen is een indrukwekkend bouwwerk met ruim 500 jaar geschiedenis. Met zijn hoogte van 82 meter is de toren een herkenbaar symbool van de stad en een opmerkelijk voorbeeld van gotische architectuur. Het is vernoemd naar Cunera, een christelijke martelares wiens verhaal diep verweven is met de geschiedenis van Rhenen.‘

Een plas met ganzen met op de achtergrond de Grebbeberg , een fazant … ik pak het pad zo dicht mogelijk langs de afzetting …

En dan staat er zomaar op mijn pad … de eerste Galloway. Wat zijn het toch een prachtig beesten .. lief maar ze kunnen je verbrijzelen met hun gewicht. Om toch maar wat afstand te houden kies ik voor het smerige klei-poep-pad om bovenaan uit te komen bij het uitkijkpunt van waaruit je een prachtig uitzicht hebt over het water. Langs de witte paal midden in het water loopt normaal het vlonderpad.

Tot zover is het precies een kilometer … een mooie plek voor koffie. De Galloways staan me allemaal stokstijf aan te staren tot er eentje begint te loeien. Wat een geluid en het wordt nog erger als ze allemaal – vanuit het hele natuurgebiedje – antwoorden.
Is er wat aan de hand?
Nee!
Misschien willen ze weten waar iedereen staat … helaas te laat met mijn camera voor het geluid.

Er komt een echtpaar aangelopen .. zij duwt een sneeuwschuiver voor zich uit, hij loopt met stokken.
“Mag ik bij u komen zitten? ” vraagt de man.
“Dat is mijn vrouw Marian en zij komt uit Rotterdam en maakt het pad schoon voor het Utrechts Landschap. Wij hebben gestudeerd in Wageningen en hebben planten bestudeert, geen runderen. Ik ben wel een boerenzoon. Zij is een heel leuk mens. Ik ben dement maar dat laat ik niet merken hoor.“
Wat een leuk stel en vooral wat een lieverd is hij … ik zou hem wel een knuffel willen geven. Hartverwarmend.
Al kletsend lopen we samen terug – de koeien lopen ook mee – en ben ik snel terug bij de auto.

1.28 km … dat is jammer.
Ik besluit er wat boodschappen achteraan te gooien en zo loop ik nog een aanvullend rondje van 707 meter door de Dorpstraat in het dorp waarbij ik merk dat mijn benen moeite hebben met de laatste 500 meter. Ietwat teleurgesteld maar het staaft me in mijn overtuiging dat ik dit wandelschema dan maar moet aanhouden.
Twee dagen vrij, zaterdag mag ik weer lopen, morgen telefonisch consult specialist.

1.99 km in totaal.
Netjes uitgekiend toch!