Nou ja, zo erg is het nou ook weer niet – ik neem alleen een bospad te ver – maar ik vind het een leuke titel voor de wandeling van vandaag … het Stormpad in Leersum. Want dwalen deed ik wel.
Op 18 juni 2021 raast er over het dorp Leersum een valwind die binnen 20 seconden 16 hectare van het bos in Breeveen omver blaast. In juli 2023 loop ik er voor het eerst en dan is het hele drama nog duidelijk te zien.
“Utrechts Landschap kiest ervoor het omgewaaide bos te laten liggen om zo de natuur de kans te bieden zelf te herstellen.
Het Stormpad slingert zo’n 800 meter door het getroffen gebied. Via een houten trap bereik je een vlonderpad op 1,5 meter hoogte. Van hier is de ‘mikado’ van omgevallen bomen en dode takken goed zichtbaar.”
Omdat ik mijzelf gebonden voel aan mijn wandelschema en vandaag de 2.5 kilometer aan de beurt is, zet ik een kort stukje uit waar het houten vlonderpad in valt. De rest van het bos is wat geaccidenteerd … een gemengd bos, bestaande uit zowel naaldhout als loofhout, typerend voor de Utrechtse Heuvelrug.
Ik start vanaf de parkeerplaats langs de Utrechtse Baan en via een ijzeren hekwerk – wat ik persoonlijk niet zo in een bos vind passen – kom ik op de wandelroute. Rechts in de verte staat de Tombe van Nellesteijn …
“De graftombe van de familie Van Nellesteijn is een uitzichttoren in neoclassicistische stijl op het hoogste punt van de Donderberg (36 m) in Leersum, met aan de voet ervan de grafkelder van de familie Van Nellesteijn.“
… maar die laten we voor vandaag rechts liggen.
Ik klim en klauter door en over het Wolvengat, steek de 2500 meter lange zandweg de Utrechtse Baan over en kom dan uit op een fietspad.
Hier klopt iets niet!
Eerst maar aan de koffie.
Komoot erbij en al snel zie ik waar ik de fout ben ingegaan maar iets verder kan ik al weer doorsteken naar de originele route wat ook meteen het begin van het Stormpad is. Natuurlijk zie je nog de ravage van 5 jaar geleden maar zo dramatisch als het er toen uitzag is het niet meer. De natuur doet haar herstelwerk .
Aan het eind ben ik ook meteen weer vlak bij de parkeerplaats.
Ietsjes meer … 2.72 kilometer. Maar dat mag geen naam hebben.
Nu niet overmoedig worden – ik heb best wel wat ongeduldige eigenschappen – … dus in het weekend gewoon nog een keer 2.5 km.
Ik zag de foto op klein formaat en dacht even dat er strompelpad stond. Maar gelukkig wascer gern strompelen bij en ging het juist heel goed.
Haha … nee hoor. Het gaat absoluut de goeie kant op.
Het zonnetje werkt ook mee natuurlijk! Top hoor!
Alles werkt mee. Gewoon genieten.
wij zijn er ’n aantal jaren geleden ook geweest. Zoiets is altijd indrukwekkend om te zien.
Toen was het echt nog dramatisch om te zien. Nu zie je eigenlijk al weer hoe het opgaat in het landschap al blijven de afgebroken bomen die kris kras over de grond en elkaar liggen natuurlijk altijd een herinnering.
Afschuwelijk uitzicht als er zo’n natuurramp gebeurt. Bij ons zijn het dan geen stormen maar grote heidebranden met zwartgeblakerde bomen.
Helaas ja.
Die kennen we ook. Vorig jaar nog een stuk achter me op de Ginkelse hei … allemaal onderdeel van de Veluwe. Dit Stormpad ligt trouwens op de Utrechtse Heuvelrug.
Waar Komoot al niet goed voor is, gebruik hemzelf bij het fietsen.
Ideaal.
ha die Neeltje
ja dat was een regelrechte ramp , ik zag er wat van bij de Carilinnehoeve , en dat was maar een beetje
de natuur hersteld zich vanzelf als het de tijd krijgt
zie dat er nu ook een wolvengat is 🙂
je hebt prima aan het schema gehouden , nee waak voor overmoed
rustige avond groet
Het is nog altijd een wirwar van bomen (staand, afgebroken, liggend) en takken.
Ik hou me aan mijn schema en neem geen enkel risico meer.
Jij ook een fijne avond.
ja een natuurlijk stilleven
goedzo
dank je wel