Ik blijf de Nederrijn stug de Rijn noemen … gewoon, zoals ik het vroeger bij ons in Driebergen leerde. Dacht trouwens dat de ‘Nederrijn’ iets nieuws was maar …
‘De naam Nederrijn ontstaat in de middeleeuwen (rond 1270-1290) als geografische aanduiding voor het benedenstroomse Nederlandse deel van de Rijn, als de oorspronkelijke hoofdstroom (de latere Kromme Rijn) door verzandingen en menselijke afdammingen verandert.’

Vandaag neem ik jullie even mee naar die Rijn. Na alle verhalen, nieuwsberichten en video’s ben ik nu ook wel nieuwsgierig naar het beeld van die lage waterstand. Het woeste plan om naar de Kop van Pannerden te rijden zet ik terug in de kast want waarom zal ik zestig kilometer heen en terug – zonde van de benzine!! – rijden als de Rijn ook op 1.3 km lopen van mijn huis ligt.
Misschien iets minder spectaculair maar dat is dan jammer.

Ik weet door wat voor een gebied ik loop en met deze heerlijke temperatuur vind ik het tijd voor mijn wandeljurk. Het plan om vanuit huis te gaan lopen cancel ik en ik rij met de auto naar de parkeerplaats van het Renkumse veer.
Als ik bij de opstapplaats van het veer eens naar de afstand van het water en de steile helling kijk, vraag ik me af hoe je hier straks met een zware elektrische fiets op en af komt. Bij Oosterbeek lukte het me haast een keer niet, toen was de overkant bij Driel té steil. Nou ja, dat zien we later dan wel want de eerste afvaart is pas om tien uur en het is nu net acht uur geweest.

Tijd om de benen aan te zetten. Iets verderop wordt mijn pad versperd door een stel grazers. Veel aandacht voor mij hebben ze niet … toch doe ik wat stappen opzij.
“Geef elkaar de ruimte, net zoals in ’t echte leven.”😉😉
Er loopt een pad naar beneden wat leidt naar de waterrand waar zich inmiddels al een heus wandelpad gevormd heeft. Mevrouw koe heeft blijkbaar ook ontdekt dat dit de kortste weg naar het water is en je ziet haar bijna denken …
“Dit is mijn plek!”.

Het is mooi om te zien hoe ongelooflijk snel de natuur schakelt. Op hele stukken die normaal gesproken onder water staan, schieten planten en struikjes nu al omhoog … en sommige delen zijn bedekt met iets wat op een grastapijt lijkt.
Iets verder klauter ik weer omhoog en vervolg ik het officiële pad naar het punt waar de Heelsumse Beek de Rijn instroomt.
De paaltjes op de foto?
Die staan volgens mij staan normaal gesproken vrijwel helemaal onder water.

En dan zegt hoofd tegen lijf (ook al ben je alleen, je wikt en weegt toch alsof je met z’n tweeën bent) …
“nou dit is dus het lage water van de Rijn … we lopen terug“.
Ik draai me om en werp nog een snelle blik op de waterplas in de Jufferswaard. Nee, daar valt op het eerste gezicht inderdaad ook niet veel te beleven. Veel is drooggevallen en van waterwild is nauwelijks sprake.
Maar wacht eens… zie ik daar nou een lepelaar?!

Twijfel overvalt me. Terwijl hoofd nog staat te dubben wat de slimste zet is, nemen benen het besluit al over. Ze zetten er stevig de pas in, recht op de Noordberg af.
Ach, wie ben ik om ze tegen te houden?
Ik volg gewoon.
We maken er vandaag dus tóch nog een lekkere wandeling van!

Het voetpad naar boven lijkt inmiddels meer op een uitgesleten watergeul. Officieel heet het de Fonteinallee en – men noemt hem al in de dertiende eeuw – hij loopt vanaf het begin van de Jufferswaard als een officiële weg achter Kasteel Doorwerth langs en eindigt onderaan de Duno bij Heveadorp.
Haast niet te geloven dat dit vroeger de doorgaande weg was … wat een geploeter moet dat zijn geweest in natte tijden met paard en wagens.

Links ligt de grote boerderij van Veld & Beek. Een natuur-inclusieve streekboerderij die rechtstreeks zuivel, vlees, groente en brood levert aan zo’n 3400 leden in de regio via eigen zelfbedieningswinkels. Rechts ligt een waterplas met nóg meer lepelaars … het is hun dag zeker.
Ik loop door tot aan de A50 en waar de oprit van Heelsum begint, loop ik naar beneden.

En ja hoor, hoofd en benen raken opnieuw in conflict. Hoofd heeft er genoeg van en wil terug, benen willen er – nu we toch al zo ver zijn – een volwassen wandeling van rond de zeven kilometer van maken. De benen lopen het tunneltje al in als het hoofd nog aan het twijfelen is.
Nou ja … dan nemen we dit extra rondje er ook nog maar even bij.
Achter de kerk langs en terug. We zijn ruim over de helft.

Via de Noordberg loop ik terug om vervolgens langs de andere kant van de waterplas in de Jufferswaard weer richting de auto te lopen.

En net als ik aan kom lopen, vaart de veerpont mijn richting op. Een groep mensen wil opstappen – de steilte valt mee trouwens – en ik heb het speciaal voor jullie gefilmd.

Bijna 7 km … meer kon ik er ook niet van maken. maar genoeg voor een zomaar zaterdagochtend!