Op herhaling voor het Knopenrondje Posbank. Met een print in de hand en als extra ook een afbeelding van de route op mijn telefoon … niemand verrast mij dit keer als de verbinding verbroken wordt. Allebei de kinderen de livetracking gestuurd van mijn route zodat ze de hele wandeling mee kunnen kijken – mits er verbinding is 😉😉 – en ze precies weten waar ik uithang.
Ik weet niet hoelang ik onbereikbaar ben maar – terwijl vroeger niemand wist waar ik liep – ik vind het tegenwoordig vervelend om niet met de buitenwereld verbonden te zijn. Kan ook de leeftijd zijn.

Met een schone broekspijp en een dikke pleister op het bijna genezen winkelhaakje op mijn scheenbeen – nog steeds vraagtekens bij herkomst – start ik vanaf de parkeerplaats naast het Posbank Paviljoen. Het zal volgens de routemakers een rondje van ca 8 kilometer worden.

Vroeg op pad.
Normaal is het een half uurtje rijden maar misschien doe ik er wat langer over. Vakanties zijn voorbij, scholen zijn weer begonnen, binnendoor rij ik langs 2 lycea … extra uitkijken voor overstekende pubers.

Ik loop vanaf de parkeerplaats weg en wil de eerste foto maken.
Vergeet het maar!
Mijn SD kaartje zit nog in de computer. Dan maar met mijn telefoon. Helaas kan ik dan niet inzoomen maar het is niet anders.

De eerste kilometer is net als vorige week over de hei met prachtige vergezichten. Ik raak aan de praat met iemand die zijn hond uitlaat – hij woont onderaan de berg – en die me vertelt dat er regelmatig een wolf gezien wordt. Ik helemaal blij. Wordt dit mijn geluksdag???
En dan kom ik op het punt waar ik vorige week verkeerd gelopen ben. Inmiddels heb ik al geen verbinding meer en ben ik heel blij met mijn knooppuntenkaart. Over een zandverstuiving loop ik richting een bos. En dan is het diep ademhalen want overal liggen Schotse Hooglanders en vooral op mijn pad.
Ik besluit een ommetje te maken – je moet het gevaar natuurlijk ook niet opzoeken – en dat levert me een monument op. Nabij Signaal Imbosch – het hoogste punt van de Veluwe – zie ik naast wat stenen kolommen een stenen ‘plaat’ met de tekst „Lager kan een mens niet zakken” van kunstenaar Eugène Terwindt. In de buurt van Dieren schijnt de andere plaat te liggen met de tekst „Hoger kan een mens niet stijgen”
Het betreft een onderdeel van de Teerose, een voormalig Duits radiopeilstation uit de Tweede Wereldoorlog op een van de hoogste punten van de Veluwe.
Het ommetje levert me trouwens verder niks op want als ik weer terug op mijn pad ben liggen er nog meer runderen.

Ik negeer ze maar – ze negeren mij trouwens ook – en loop verder.
Een mountainbiker voelt zich blijkbaar ook niet zo veilig want die kletst – na wat foto’s genomen te hebben –
“dames, wat liggen jullie hier mooi, vooral ook zo blijven liggen“.

En dan ben ik al snel bij de Brandtoren op de grens van het Rozendaalse veld. Een 34 meter hoge toren die diende als hoge uitkijktoren vanaf 1949 en is de enige overgebleven brandtoren op de Veluwe. Sinds de jaren ’70 gebeurt het speuren naar bos- en heidebranden vanuit vliegtuigen. De brandtoren is in de jaren ’80 door een actiecomité behoed voor sloop en gerestaureerd. Je kunt de toren tot een hoogte van 6 meter beklimmen. Die beklimming laat ik aan me voorbij gaan maar neem wel even een drinkpauze.

Ik loop weer terug naar de route, ga een hek door en kom op een prachtig stuk Veluwe. Dit kende ik niet … een hoogvlakte, wat een uitgestrektheid. Het is een rechttoe-rechtaan pad en dan – daar waar het pad wat omhoog loopt – zie ik een paar hoorns boven het gras uitsteken.
Nee hé!!!
Jawel El!!!
Of ik wil of niet … ik zal tussen hen door moeten lopen. Ze zijn blijkbaar mensen gewend en kijken me wat lodderig aan en na.
Ook weer gehad.
Inmiddels ben ik al een end op de terugweg.

Zanderige paden, nergens bankjes, een teen die pijn doet en dan is daar gelukkig een houten balk. Groot genoeg om even van zooltje te wisselen waardoor de teen in een andere stand komt en ik weer verder kan lopen. Nog een stukje hei, een stukje bos en dan heb ik het Paviljoen weer in ’t zicht.
Een laatste blik op het prachtige vergezicht van de Posbank en dat is het voor vandaag

Een fantastische wandeling van 9.59 kilometer – hij behoort zeker tot mijn top 5 – die je ook nog eens naar alle kanten uit zou kunnen breiden. Loop hem alleen wel met een papieren print want Komoot kan je onderweg niet overal voorzien van aanwijzingen. Je kunt uiteraard wel op de kaart van Komoot lopen.
Helaas de wolf niet gezien.